Τέλμα.

Σου έχει συμβει ποτέ να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου;Ή ακόμα χειρότερα να τον απεχθάνεσαι,να τον μισείς τόσο πολύ,που να θες να αποδράσεις από το ίδιο σου το σώμα,να καταστρέψεις το κορμί σου;Όχι από τάσεις αυτοκαταστροφής,αλλά από πόνο.Από πόνο κι αγανάκτηση,που ενώ εσύ ζητάς τόσα πολλά κι είσαι εκεί για να τ' απαιτήσεις,οι γύρω σου μιλούν,μιλούν συνεχώς για το αυτάρεσκο εγώ του.Κι αδιαφορούν για τα θέλω σου.Ικανοποιούν μόνο αυτά που θέλουν για τους εαυτούς τους.Κι αν κάποτε τύχει να τους κοιτάξεις στα μάτια,γίνονται δύσκαμπτοι,στρέφουν αλλού το βλέμμα τους,σα να φοβούνται.Σα να σε φοβούνται.Τρομάζουν.Νιώθουν εκτεθειμένοι.Λες κι εσύ θες να τους αρπάξεις ό,τι πιο δικό τους.Μα γιατί δεν καταλαβαίνουν,ότι έχεις ανάγκη από λίγη αλήθεια;Μην κρύβεσαι.Αυτούς τους μισείς πιο πολύ.Πιο πολύ κι από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σου έχει συμβεί ποτέ,να κάθεσαι απέναντι απ' όλα εκείνα τα ψέματα και να τα κοιτάς;Απλά να τα κοιτάς και να οικτίρεις τον εαυτό σου.Τον ηλίθιο εαυτό σου,που για μια ακόμα φορά πίστεψε τους ανθρώπους κι επένδυσε στα ψέματα.Σου έχει συμβεί.Δε χρειάζεται να το ομολογήσεις.Το βλέπω κάθε φορά που κοιτάς τον ουρανό.Το βλέπω κι εκείνες τις φορές που κρύβεσαι πίσω από το μετάξι των μαλλιών σου.Κι όταν ακόμα κλείνεις τα παράθυρα,γιατί δε θες να μπει λίγος καθαρός αέρας.Αλήθεια,ούτε γι' αστεία δε θες τον καθαρό αέρα.Πνίγεσαι στον καπνό.Μα γιατί κρύβεσαι;Μην κοιτάς τα μάτια μου.Δεν είναι δάκρυα αυτά.Σύννεφα που πετούν είναι.Αν θες,κρύψου για λίγο στην τσέπη μου.Σε λίγο η μπόρα θα κοπάσει.Είμαι σίγουρη.Είμαι σχεδόν σίγουρη...