Το πιο ωραίο,είναι το επόμενο λιμάνι...

Προσπαθείς εναγωνίως ,να αποτυπώσεις τα συναισθήματα σου,κάπως. Ξέρεις ότι δεν το καταφέρνουν όλοι οι άνθρωποι και δυσανασχετείς. Ίσως να ανήκεις και συ σ΄ αυτούς. Το ξέρω,θες πολύ ν' ανήκεις κάπου. Πάντα ψάχνεις λέξεις, ανιχνεύεις χρώματα, σιγοτραγουδάς, συνθέτεις,πλέκεις,φεύγεις,έρχεσαι...Όλα αυτά,γιατί; Γιατί θες τόσο πολύ να βαφτίσεις ό,τι νιώθεις; Ξέρω και πάλι,ότι θες να τα κρατήσεις. Μα δε σου αρκεί η μνήμη σου; Δεν είναι δυνατή η μνήμη σου; Δεν είναι ικανή να αιχμαλωτίσει ένα μέρος τουλάχιστον από όσα σου συμβαίνουν; Είμαι σίγουρη πως ναι.
Ξέρεις όμως,το κάνω κι εγώ αυτό. Προσπαθώ να κρατήσω όσα περισσότερα μπορώ για να θυμάμαι. Νομίζω μου είναι πολύ δύσκολο να απαγκιστρωθώ από το παρελθόν,κι ας είναι ανάξιο λόγου,κι ας μην έχει να επιδείξει ίχνος περιπέτειας. Να, τα κόκκινα σύννεφα,δυο λόγια,τρεις μουσικές,πέντε νότες,μια κραυγή απόδρασης,μια στιγμή αυτογνωσίας,όλα αυτά,κι ας ανήκουν στο παρελθόν σε βοηθούν να προχωρήσεις. Όχι,δε με κρατά πίσω το παρελθόν. Με κάνει να παλέυω και να ταξιδεύω στο πριν, στο τώρα, στο κάποτε,δε με αφορά.
Να ξέρεις πως χιλιάδες φορές έχω προσπαθήσει να ξεχάσω. Μα είχες δίκιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε. Δεν πρέπει να πετάμε ότι ζήσαμε. Θα παίρνω λοιπόν κλωστές,πινέλα,μολύβια και θα ζωγραφίσω όλα όσα πέρασαν κι όλα όσα θα ρθουν. Κι εσύ κι εκείνος κι εγώ και όλοι μας,θα τραγουδάμε και θα παίζουμε άρπα. Και θα φεύγουμε όλο και πιο μακριά από τα επίγεια. Και θα ερχόμαστε όλο και πιο κοντά σ' ό,τι ποθήσαμε,πιο κοντά στον εαυτό μας.
"Το πιο ωραίο,είναι το επόμενο λιμάνι",θυμάσαι;