And now,what?

Μην αφήσεις ούτε κατά διάνοια εκείνη τη στιγμή να σου φύγει. Κράτα τη καλά στα χέρια σου, σφίξτη στη γροθιά σου, σφάλισέ την κάτω από τα απόκοσμα αχνά ματόκλαδά σου. Δε χρειάζεται-για πρώτη φορά στη ζωή σου-να εξηγήσεις τίποτα. Ούτε καν εγώ,εγώ που τελευταία προσπαθούσα να εξηγήσω και να ερμηνεύσω τα πάντα. Μέχρι και τα κενά που άφηνες ανάμεσα στις λέξεις προσπαθούσα να εξηγήσω. Μη γελάς,εσύ ποτέ δεν προσέχεις όλες αυτές τις ανοησίες. Δεν πειράζει. Μην προσπαθείς να ανιχνεύσεις λοιπόν, ούτε την απειροελάχιστη λέξη,ούτε την παραμικρή ανάσα, τον παραμικρό ψίθυρο. Ξέρω ότι κανείς δε θα αντέξει, αν το κάνει. Ούτε εγώ, πάλι εγώ η αφελής, που έμαθα να αναπνέω με τη μνήμη και το κάποτε και να παίζω με όλες τις φλόγες κι εκείνες του μυαλού κι εκείνες-τις πιο τρομακτικές,τις πιο απειλητικες- του παρελθόντος. Μα γιατί φοβάσαι; Περνούν εκατομμύρια σκέψεις μπροστά μου. Και δε στο κρύβω, πολλές είναι γεμάτες άρνηση και υποταγή συνάμα. Μα γιατί κλείνεις τα αυτιά σου; Ξέρω και ξέρεις,ξέρουμε, πως είμαι εκ φύσεως δειλή. Το παλεύω, προσπαθώ με όση δύναμη μου έχει απομείνει, με όση ελπίδα έχω κρύψει στα ενδόμυχα αποθέματα, να αλλάξω και να διεκδικήσω ό,τι μου ανήκει, ό,τι περίμενα με πολύ κόπο κι υπομονή. Κι εκεί, που άρχισα και πάλι να επενδύω, εξανεμίστηκαν όλα. Αλήθεια, θα μου εξηγήσεις ποτέ, γιατί οι άνθρωποι οπισθοχωρούν; Θα μου εξηγήσεις τα πισωγυρίσματά τους; Τα δικά σου;
Γιατί πάντα πίστευες πως είμαι αρκετά ικανή για τους γρίφους σου;Να,στο λέω τώρα,δεν είμαι κι έχω χάσει από καιρό την ανοσία μου στην αλήθεια.