12.08

Είναι πολύ δύσκολο να αποτυπώσω στο χαρτί κάτι τέτοιο. Είναι τόσο δύσκολο, όσο το να σε αντιλαμβάνομαι στο χώρο γύρω μου και να μη τρέμω, να μη νιώθω δύσκαμπτη και μελαγχολική. Είναι απ' αυτά τα πολύ ιδιότυπα σ'αγαπω, ή εκείνα τα εκκωφαντικά μουλείπεις, παρατατεμένα, τραβηγμένα στην άρθρωση να ακούγονται αιώνες. Δεν τα χω ζήσει, εικάζω. Μέχρι τώρα έχω ζήσει τις σχεδόν προοπτικές, τους σχεδόν έρωτες και τους σχεδόν ανθρώπους-και πίστεψέ με, έχουμε πολλούς από δαύτους. Θα 'ταν όμορφο να συνέχιζε κάτι, απροσδιόριστο τι, αλλά κάτι, μεταξύ μας. Αν μπορούσα να μπω σε μια έννοια που λέγεται αλήθεια και ντυθώ με τα πιο έντονα χρώματά της, μάλλον κάτι παρόμοιο θα σου λεγα. Μπορεί και να δυσκολευόμουν να σου απευθύνω το βλέμμα μου. Αλλά-πραγματικά-όσα αποκαλώ έρωτα κι όσα βαφτίζω ανάγκη, ενσαρκώνονται πλήρως στο όνομά σου. Και κλαίω και απελπίζομαι. Και δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει που αποφάσισα για πολλοστή φορά να σε βγάλω από τη ζωή μου ή αν είμαι σίγουρη πως δε θέλω και πως ποτέ δε θα τα καταφέρω. Γιατί εσύ όσο μακριά κι αν είσαι, όσα ψέματα κι αν έχεις αντέξει κι όσες ανασφάλειες κι αν έχεις υποστεί, πάντα θα κρύβεσαι πίσω από τα γράμματα, πίσω από τις νότες και τα παράλληλα σύμπαντα. Και έχω ανάγκη πια από τη τριβή. Κι εσύ το ξέρω. Και δεν καταλαβαίνω πια, τι περιμένω ακόμα. Παρατηρώ ότι τα κείμενα 2 ολάκερων χρόνων, είναι ίδια. Ίδιες λέξεις, ίδια ατμόσφαιρα, ίδια και απαράλλαχτη δειλία, ίδια όλα. Φοβάμαι όμως και δεν ξέρω πια αν εσύ έχεις τη δύναμη πλέον να με ξεμπερδέψεις για μια ακόμα φορά.

Καληνύχτα.