.

Πώς.
Να θυμάμαι ένα τίποτα και να μην κλαίω.
Μην ψιθυρίζω ψέματα και στίχους.
Μη φοβηθώ που είναι σκοτεινά τα μάτια τους.
Πώς.
Πώς μιλάει η σιωπή για σένανε. Ή για μας
που δε γνωριστήκαμε ποτέ
κι ας ανταλλάξαμε μικρές ανάσες
στο σκοτάδι.
Να 'ρχομαι να κλέβω βραδιές βραδιές τα ερωτηματικά σου.
Εγώ αυτό ήθελα. Αυτό το πώς.
Μην παρεκκλίνεις, ξόφλησες.
Μη τρέξεις και χαθείς.
Μίλα ήσυχα κι απλά.
Και να τους κοιτάς στα μάτια, όσοι κι αν είναι.
Αυτό το ρημάδι το πώς.
Αυτό το πελώριο, το ακατανίκητο, το ανεκπλήρωτο, το μελαγχολικό
και το ανείπωτο παιγνίδι.
Λύκος της στέπας και αναστεναγμοί.
Μουσικές και έρωτας για αμφιβολίες.
Διψάς και θες να πιεις λέξεις λέξεις όλο λέξεις.
Ούτε λόγια, ούτε χαμόγελα, ούτε εικόνες, ούτε θύμησες. Λέξεις.
Το πώς εκείνο.
Ιδίως αυτό θες να το κομματιάσεις.
Μόνο αν δεις τα κομμάτια του παζλ ξέχωρα καταλαβαίνεις.
Μαζί όλο κάτι χάνεται.
Κι από ένα τίποτα ξεκινά ο κόσμος.
Κι από μια ερώτηση ο παράδεισος ολάκερος.
Κι ένα πώς, που ξεπηδά από τα παιδικά σου χρόνια.
Σαν.
Μπαλαρίνες και καρυοθραύστες και πυρετός και γιορτές.
Κι είσαι τόσο παιδί ακόμα.
Και δεν ξέρεις πώς γράφεται ο έρωτας
κι αμφιβάλλεις αν ποτέ θα μάθεις.
Ανορθογραφίες.
Τόνο στο πώς,
μην ξεχάσεις.