14.5

Είμαι λυπημένη. Επειδή κάθε φορά που συμβαίνει το πιο χαζό πράγμα στον κόσμο, δεν είσαι εδώ να στο πω. Μου λείπουν όλα τα συνωμοτικά μικροπράγματα που (έχω φανταστεί ότι) μοιράζομαι μόνο μαζί σου και με κανέναν άλλον.
Και που ΄σαι.
Όταν αποκαλύπτονται αυτές οι τρύπες κι εσύ είσαι πιο έκθετος και πιο μόνος από ποτέ, δεν αρκούν οι φίλοι.
Είναι περίεργο που όλες αυτές οι σκέψεις ξεγυμνώνονται στις αναμονές για λεωφορείο. Και φύσαγε πολύ χτες.
Πού να είσαι άραγε;