Μια στιγμή ανυπαρξίας άραγε αρκεί;Αρκεί για να μετατρέψει την εμμονή σου ν' απαρνείσαι κάθετι που σου προσφέρεται,σε αλήθεια;Αρκεί για να σε κάνει να πιστέψεις ότι μπορείς επιτέλους να μάθεις τι γεύση έχουν τα σύννεφα και πώς είναι να σε κρατάνε από το χέρι;Πώς είναι να σε κρατούν σαν πορσελάνη,να σε προσέχουν μην τυχόν και σπάσεις,μη ραγίσεις.Κι έπειτα να σου λένε εκατομμύρια λόγια,λόγια που ούτε καν είχες διανοηθεί-και πολύ περισσότερο δεν είχες ψιθυρίσει.Παίζεις με τις λέξεις.Τις λατρεύεις.Κάθε μια και μια ανείπωτη ιστορία.Δε χρειάζεται να τις καταλάβεις.Ειδικά αυτές τις λέξεις τις ασύνδετες,που στοιχειώνουν τούτες τις γραμμές.Δεν ξέρεις καν αν εμπλέκονται σ' όλο αυτο που ζεις ή γράφεις,κάποιοι που τους βάφτισαν θεούς.Απλά εσύ φοβήθηκες να το ζήσεις.Και τώρα αναρωτιέσαι γιατί επένδυσες τόσο στην ανασφάλειά σου.Και πονάς που στέκεται ακίνητη μια κάποια που τη λένε ειρωνεία,στην άκρη του δωματίου και σε κοιτά κατάματα.Χωρίς να κουνιέται,χωρίς ν' αρθρώνει λέξη.Ψάχνεις μες στην τσάντα σου.Να βρεις το κλειδί του κελιού σου.Μόνος μπήκες εκεί μέσα.Μόνος το συντηρείς.Μαζί σου,όλα αλλάζουν.Το φως.Τα χρώματα.Οι προτάσεις.Στερεύουν οι λέξεις και λίγο λίγο τις παρατάς,γιατί τελικά φτάνουν σε σημείο να μην έχουν τίποτα να πουν.Ούτε καν όταν τις αφουγκράζεσαι.Γι αυτό μάλλον πολλές φορές η σιωπή τα λύνει όλα.Αρκεί να τη σεβαστείς και να κάτσεις δίπλα της με τρυφερότητα,να την ακούσεις.Με την ίδια τρυφερότητα που μου μιλούσες κάποτε,γιατί ήμουν άλλη,έτσι είχες πει.Μυρίζεις το βρεγμένο χώμα,αγγίζεις το φόβο,παίζεις με τις νότες.Προσέχεις κάθε μου λυγμό.Δεν τον ξορκίζεις,ούτε καν που το προσπαθείς.Δε θες να με πλησιάσεις κι εγώ απομακρύνομαι άλλο τόσο.Αλλά το βλέπω,το νιώθω ότι με παρατηρείς.Πίσω από την κουίντα,εσύ είσαι εκεί και ρίχνεις κλεφτές ματιές,επειδή η δειλία σου είναι κάτι παραπάνω από μια ηρωική πράξη και μια φωτεινότητα στο χαμόγελό σου.Έχει καταντήσει πάγια κατάσταση και την θεοποίησες.Σε βάζει μέσα στο κελί σου και σε κάνει με τη σειρά της κι αυτή,θεό.Κι εγώ απλά δεν κάνω καμία απόπειρα πλέον.Αυτόχειρας των ίδων μου των ονείρων και των παράπλευρων απωλειών.Μετρώ μέχρι να σταματήσει το μυαλό να σκέφτεται τα ίδια και τα ίδια.Kι εσύ φεύγεις τώρα,γιατί κουράστηκες να περιμένεις ή ακόμα και για να τεστάρεις την αντοχή μου.Όταν μου χες δώσει το χέρι σου,δεν είχα προτάξει το δικό μου.Μα επέμεινες.Τώρα,όλα ρούχα,αναμνήσεις,γράμματα,συνομιλίες,συγγνώμη,φεύγω,παραιτήσεις,λυπάμαι και σεσκέφτομαι,έγιναν ένα χλευαστικό κουβάρι.Και περπατάω πια στην οδό Ασκληπιού,σα σε τεντωμένο σκοινί,έτσι όπως προσέχω μη σπάσω την πολυπόθητη αλήθεια μου.Κάπως έτσι γίνονται όλα.Μάλλον κάτι τέτοιο είναι ο έρωτας.Αλεπάλληλες αμφιβολίες,λατρεμένες,καρφιτσωμένες μια μια σα λάφυρα στον τοίχο,να τις βλέπεις και να θυμάσαι.
Δε στο χω πει ποτέ ξέρεις,αλλά θαμουλειψεις.
