Fil.

Πρέπει  να έχω χάσει το μέτρημα. Αναπνέω μέσα από αυταπάτες, ούτε κι εγώ πια ξέρω πόσες. Απαγκιστρώνομαι από τις πιο άχαρες ελπίδες, που σε ξεπουλάνε για το τίποτα, σε ανύποπτο χρόνο. Να, γέρνεις το κεφάλι σου λίγο, παίζεις τα μάτια σου δυο τρεις φορές, τινάζεις βαριεστημένα τις βλεφαρίδες σου και όλα τα όνειρα που με προσοχή και-σχεδόν ιεροτελεστικά -είχες συλλέξει εξανεμίζονται, φεύγουν και σ' αφήνουν πάλι μόνη σου με όλες εκείνες τις ανασφάλειες που ορθώνουν οχυρά γύρω σου και σε πνίγουν μέρα τη μέρα και δε σ' αφήνουν πια να αναπνεύσεις χίμαιρες.
Ε τι να σου πω, ότι σ' ευχαριστώ που εκθείαζες τα μάτια μου και τα λόγια μου; Που με θεωρούσες ένα αποκούμπι σε κάθε δύσκολη στιγμή σου, λες κι εγώ δε φοβάμαι ποτέ, λες κι εγώ έιμαι η αήττητη κι η ατσάλινη. Δε σε κατηγορώ, ήθελα να με υπολογίζεις. Αλλά. Κουράστηκα. Θέλω να τα σβήσω όλα και να κάνω κάτι επιτέλους για 'μενα. Να ερωτευτώ, να δω, να μάθω, να αναπνέω όνειρα, όνειρα και όχι ψευτιές. Κόκκινα και πορτοκαλιά. Κανένα άλλο χρώμα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να αποφασίσω αν όλο αυτό με 'σενα, με 'μενα, με την κατάστασή μας τέλος πάντων, μου έκανε καλό. Σίγουρα με στιγμάτισε. Ναι, μη γελάς. Ξέρεις τι είναι να είσαι ένα μικρό, τοσοδά ανθρωπάκι, κλεισμένο στον μικρόκοσμό του και ξαφνικά να έρχεται ένα χέρι, να τ 'αρπάζει σχεδόν γοητευτικά βίαια και να του ζητά έπειτα βοήθεια για αντάλλαγμα; Κι αγάπη, ας πούμε. Λες κι είχα αποθήκες από δαύτη κι από μιαν αάλλη, την αυτοπεποίθηση. Τίποτα δεν είχα, όχι πλησμονή, ούτε για δείγμα.Αλήθεια δε θέλω να ζω με ένα γιατί στο στόμα,  πες κάτι, δώσε μου μια υποτυπώδη εξήγηση γι όλα αυτά.
Γιατί λες ότι θες; Ενώ εγώ... Τέλος πάντων, πάλι μπερδεμένα ασυνάρτητα λόγια.
Να ναι καλά πάντως και τούτο το έρημο το τετράδιο που αντέχει τους παραλογισμούς. Ναι, ναι, μα και βέβαια, σε καταλαβαίνω.
ΜΗ με πιστέψεις, τίποτα δεν κατάλαβα. Τίποτα.

Αθηνά.

Θα θελα να με λένε Νεφέλη και να έχω κατσαρά μαλλιά.
Να ντύνομαι σε κάτι εκκεντρικά χρωματιστά υφάσματα σαν εκείνες τις 50αρες που τις βλέπεις και λες πως έχουν σίγουρα ζήσει με όλο το είναι τους αυτό που λέμε δώσιμο.
Μόνο να γράφω κόκκινα πράγματα και ποτέ μαυρίλες και χιλιοειπωμένα ερωτόλογα σε κάποιον άγνωστο γνωστό.
Να είχα πει την αλήθεια στο μοναδικό άνθρωπο που μου γνώρισε τι θα πει πλατωνικός έρωτας. Και εφηβεία.
Να μπορώ όλες αυτές τις λέξεις που σκαν στο κεφάλι μου και με κάνουν να μην μπορώ να σταθώ όρθια, να τις βάλω σε μια σειρά και να διαγράψω επιτέλους όλα εκείνα τα κλισαρισμένα.
Να με θυμηθώ στα παλιά, τα όμορφα και τα ξεθωριασμένα, αλλά έντονη και φευγάτη, όπως πάντα θα ήθελα.
Και πιο πολύ θα θελα το "θα θελα" να το μετατρέψω σε "το έκανα".

κΑΣΤΡΑ

Αυτό το "σςς" σα σύρσιμο φιδιού που ώρες τώρα
κρατάς στις άκρες των χειλιών σου
θα θελα στ' αλήθεια να ρθω να στ' αρπάξω.
Βουλημικά κι αχόρταγα θα το κατατρώω
ενώ εσύ άπραγος δε θα χεις σάλιο να αρθρώσεις λέξη
ούτε δύναμη να μου βαστάξεις τα χέρια
για να μην ψηλαφίσω πόντο από τη δήθεν ύπαρξή σου.
Ναι,προσπαθώ να σε χωρέσω σε κόμματα
και αμφιβολίες
δε θες να με καταλάβεις
αν και προσποιείσαι.
Κι εγώ το κάνω.
Να αλληλοκατασπαραχθούμε
γιατί αυτό μας υπέδειξαν οι έρωτες;
Κι έπειτα να κάνουμε τεχνητές αναπνοές
μπας και περισώσουμε τίποτα
από ό,τι μυρίζει θάνατο;
Να σωπάσουμε και να γλειφουμε σα σκυλιά
τις πληγές
που ο ένας προκάλεσε στον άλλον
από χίμαιρες αγάπης
και δήθεν σεβασμούς-τόσο άλλωστε τους επικαλούμασταν;
Πες το ναι, κι ας είναι ψέμα
σαν κι αυτά που βεβήλωσες
σαν κι εκείνα που
σ' αράδιαζα για να κρύβομαι
από τη νωχελικότητα της δειλίας μου.
Αγάπη μου, μεγαλώσαμε
για παραμύθια.

Φ.^2

Σάρκινος Λόγος-Γιάννης Ρίτσος

Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.
Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο
διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.
Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ,
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.
Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.
Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.
Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.
Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα,
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.
Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.

Φ.

Πλέον είμαι πεπεισμένη πως κάποιες ιστορίες σαν και αυτήν-ιστορίες ή παραμύθια ( ; ), δεν έχω αποφασίσει ακόμα πως να τις βαφτίσω-είναι τρομακτικά απρόβλεπτα προδιαγεγραμμένες, μέσα σ' όλες τους τις αντιφάσεις. Για παράδειγμα, σου αφήνει ακόμα την ίδια  αίσθηση η καλημέρα μας ή το αντίο μας; Εγώ νομίζω πως όχι. Κάθε φορά είναι αλλιώτικος ο τρόπος που κοιταζόμαστε, μιας και άλλοτε έχει αυτό το απρόσμενο του πρώτου ραντεβού κι άλλοτε το ρουτινέ της ανάγκης για απόδραση. Η ιστορία μας. Δεν μπορείς ακόμα να διανοηθείς πόσο προσπάθησα, έτσι;  Παιχνίδια άνευ όρων. Καημένο μου. Δεν ξέρεις, ίσως και να μη μάθεις ποτέ. Κάθε που με γεμίζουν εκείνες οι καταραμένες μου οι ανασφάλειες, ξέρεις τι σκέφτομαι; Εσένα τον χειμώνα. Και δεν ξέρω γιατί τη διαλέγω πάντοτε αυτή την εποχή, λες και δεν έχει άλλες πιο ευχάριστες ο χρόνος. Αλλά τι να κάνω. Τότε σε θυμάμαι, μέσα στο χειμώνα, πολύ έντονα. Χειμωνιάτικος στριφογυρνάς και βάζεις στα ακροδάχτυλά σου κανέλες και θυμάρια-κλεμμένα από κάποιο τραγούδι μάλλον ή βγαλμένα από κεινα τα δίστι/υχα που σκαρώναμε νύχτες απραξίας και εσωτερισμών. Και έπειτα τριγυρνάς και βάζεις αχόρταγα το πρόσωπό σου στα μαλλιά μου και δε λες κουβέντα παρά μόνο ξαγρυπνάς δίπλα μου και μου λες κάτι ασυναρτησίες για πικραμύγδαλα και αγάπες.
Η ιστορία μας. Να μου μιλάς και να κάθομαι να ακούω ατέλειωτες διηγήσεις και μετά να σου λέω πως νυστάζω και πως πρέπει να φύγω και εσύ να μου κρατάς τα πόδια και να παίζουμε σα μικρά παιδιά. Σημαίνει πως είναι αργά και πως όλα θα ναι εντάξει σε λίγη ώρα. Σημαίνει πως το "αγαπώ, φιλί" της Μαλβίνας, στο έλεγε και σένα η μαμά σου όταν ήσουν μικρός. Σημαίνει πως το "μη μ αφήνεις" κρύβει εκείνα τα αλεπάλληλα "σεχρειάζομαι". Μη φοβάσαι και θα γράψουμε κι άλλα στην ιστορία, φτάνει να το θες.

Ευτ.

Eξεταστική σου λέει μετά. Δεν μπορώ να βουτήξω σε ποινικά και δικαιοπραξίες, λυπάμαι. Γύρω μου γίνονται τόσα, μα τόσα. Περνάω πανέμορφα. Πότε πότε με τσιμπάει η απουσία σου, αλλά ξεχνιέμαι με τα φλερτ, τις συναυλίες στα γρασίδια, τα πάρτυ στα αστεροσκοπεία, τους ήλιους και τα μεσημέρια στο μπαλκόνι με τάβλι και Πασχαλίδη. Έχω μάλλον γίνει αθεράπευτα μελό και ροζ. Μα δε με νοιάζει, τόσον καιρό περίμενα με ένα μαύρο κι ένα γκρι στο στόμα και στα μάτια, έφτασε επιτέλους η εποχή που με βρίσκει ήρεμη. Δεν μπορώ ν' αποφασίσω γιατί θέλησες επικοινωνία, ίσως γιατί ψυχανεμίστηκες πως ήμουν καλά κι άρχιζα να ξεπερνώ τα ψέματά σου. Έχω διαπιστώσει πως ο κόσμος είναι αλλιώτικος όταν τον βλέπεις με άλλα μάτια. Κάτι ανάλογο έλεγε ο Καζαντζάκης, το θυμάμαι αμιδρά σε αφιερώσεις πάνω σε κίτρινες σελίδε βιβλίων της μάνας. Έλεγα να κάνω απολογισμό του πρώτου έτους, αλλά όταν περνάς τόσο έντονα, μάλλον όσα λόγια και να πεις φαντάζουν ιδιαίτερα φτωχά. Οπότε θα μείνω με τις υπεραναμνήσεις. Και συνεχίζουμε.

Τελικά η ζωή είναι όμορφη. Περίεργη, αλλά όμορφη. Σαν πόρνη πολυτελείας, ας πούμε.

Αυτά για αρχή.

Κάτι γίνεται εδώ.

Ωραία. Και από μια πρωτομαγιά με ήλιο κι έπειτα με βροχές και πονοκεφάλους αλλόκοτους και με σκατένια ψυχολογία και μ' ένα κάρο χάρτινους καρκίνους στο πιο περίεργο δεκαπενθήμερο της ζωής μου. Γεμάτο κι από κλάμα και από απόρριψη κι από Ζερβουδάκη κι από φιέστες κι από αψέντι κι από ανείπωτες χαρές κι από φρικτή ηττοπάθεια κι από ξενύχτια κι από γνωριμίες κι ένα σωρό ασυνάρτητες παραφιλολογίες και φιλοσοφικούς στοχασμούς. 2,3,4 έφευγα. Πάντα έφευγα για να είμαι ειλικρινής. Θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής βασικά, όσο μπορώ. Γιατί μάλλον όταν ζεις κάθε μέρα τόσο έντονα συναισθήματα, κάτι βγαίνει τελικά σκάρτο και τελικά το χάνεις κάπου στο δρόμο. Μ' άφησες κι εσύ και απλά χαθήκαμε και βάλαμε τέλος όπως ακριβώς είχα(ν) προβλέψει καλοθελητές.
Έπειτα, την τελευταία βδομάδα, ήρθες εσύ, ο άλλος κι αλλιώτικος, που τ' όνομά σου είναι δυσδιάκριτο πίσω από τις γυριστές σου βλεφαρίδες κι εκείνο το μάυρο, σκοτεινό, αλλά τόσο μα τόσο καθαρό βλέμμα σου. Ντόμπρος φαίνεσαι σκέφτηκα, αλλά δεν υπερανάλυσα τις σκέψεις μου, γιατί το 'χω κάνει τον τελευταίο καιρό άπειρα και αποδείχτηκε πως δε βγαίνει σε καλό. Κυριακή, πάει ακριβώς μια βδομάδα και ζήτημα να 'χαμε ανταλλάξει 2 κουβέντες. Δεν έδωσα σημασία, μόνο τα μάτια σου είχα προσέξει και τα καλά λόγια που μια φίλη είπε για 'σένα. Δευτέρα τίποτα, εκπομπή, και καταστάσεις όμορφες μα διόλου ποιητικές. Τρίτη σχολή και έπειτα καφές με άλλα 10 άτομα, όμορφα παιχνίδια και μια φωνή που μένει. Πιο μετά, χαλαρή μπύρα μέχρι τις 10 γιατί έχουμε εγερτήριο είπαμε για την αυριανή πορεία. Μικρού μήκους. Γεμάτες συζητήσεις και τώρα προσέχω πέρα από τα μάτια εκείνο το λίγο ειρωνικό και γοητευτικότατο ταυτόχρονα γέλιο. Χαιρετιόμαστε και το πρώτο άγγιγμα είναι εκεί. Ξύπνημα νωρίς κι απλά ανταλλαγή μιας φευγαλέας καλημέρας, έτσι κι αλλιώς χαθήκαμε στον κόσμο τον πολύ. Μεσημεράκι πάλι με παρέα για καφέ και πιάνει εκείνη η βρόχα που μισώ και εσύ πολύ προστατευτικά, (εδώ προσέχω το πόσο αρρενωπός φαίνεσαι) μου λες να έρθω πιο κοντά σου για να μη βραχώ. Το απόγευμα οι εξελίξεις έτρεχαν και ξανασυναντηθήκαμε για να με ξαναγγίξεις έτσι φιλικά και περιπαικτικά κάπως και να πεις το όνομά μου 2-3 φορές. Ούτε πάλι δίνω σημασία αν και βλέπω καθαρά πια πως είσαι όμορφος μ΄έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Επόμενη μέρα, τρέξιμο, σχολή και βιβλιοθήκη, βλέμματα, μάτια βαθιά και γοητευτικά χαμόγελα,εκδηλώσεις και πορεία το απογευματάκι. Κι εκεί ένα χαμογελαστό τυπικό "γεια" και 2-3 ανάσες ασθμαίνοντας,μα γιατί; Μετά πάλι σφυρίζεις το όνομά μου και με φωνάζεις με το χαϊδευτικό μου και ανακαλείς στη μνήμη σου Λίνα για να ρωτήσεις τι έχω. Σου λέω τίποτα και εσύ χαμογελάς λέγοντας μου πως κι εσένα ώρες ώρες σε πιάνουν κάτι αντικοινωνικά άλλο πράμα. Ούτε πάλι δίνω ιδιαίτερη σημασία γιατί δείχνεις κοινωνικός και τους φοβάμαι εγώ δαύτους. Υπόσχεσαι ότι θα περάσεις το βράδυ κι εγώ κάτι νιώθω να με τσιμπάει αλλά και πάλι το θάβω και δεν το εκστομίζω. Έρχεσαι και ψυχανεμίζομαι κάτι κοιτάγματα εδώ κι εκεί , μα μπα, κι αυτά ιδέα μου θα' ναι. Από την ανασφάλειά μου, μπορεί να μετρώ το παραμκρό. Ώπα, ανασφάλεια ή ενδιαφέρον; Η Γιώτα μου λέει πως βλέπει και μου κλείνει το μάτι. "Σιγά μωρέ" απαντώ, μα μέσα μου σκέφτομαι: "Λες;". 5 λεπτά κι έρχεσαι πιο κοντά, πλησιάζεις το αυτί μου και μου λες πως με χαίρεσαι και πως χορεύω όμορφα. Λέω 2-3 βλακείες και ξανααπομακρύνομαι. Μα με καίει κάτι. Μερικά φλερτ διάσπαρτα στο πάρτυ κι ο απολογισμός όμορφος. Την επόμενη τυχαία, γρασίδια στη φιλοσοφική, συναυλία και κάνω πως αγνοώ κάτι βλέμματα περίεργα, πάλι αποδίδοντάς στα σε ονειρικές μου εικασίες και πάλι προσποιούμαι την ανήξερη. Πετάς το μπαλάκι και με ρωτάς για Όργουελ. Όμορφο χαμόγελο έχεις τελικά. Αστεροσκοπείο, σκύβεις με ρωτάς κάτι κι έπειτα μου γελάς, απαγορεύοντάς μου να λέω πολλές κουβέντες. Πλάκα έχει. Χορεύουμε, μου λες πως το 'χω και μετά ξαναστρέφω το βλέμμα, παίζοντας την ανήξερη.Κοιτώ το κινητό και με ρωτάς αν στέλνω σε κάποιον. Τσούκου απαντάω αμήχανα και είμαι βέβαιη πως έχω κοκκινίσει. "Σίγουρα;" επιμένεις και χαμογελάω ψιθυρίζοντας ένα ξέπνοο "ναι". Τρέχω με λαχτάρα στην Ελένη και της το λέω. Αναρωτιέμαι γιατί και χρεώνω στον εαυτό μου ότι ενθουσιάζομαι χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Πολυτεχνείο κι είσαι πάλι μπρος μου. Η Ελένη λέει πως κοιτάς συνεχώς, μα εγώ ντρέπομαι κι εσύ χορεύεις με κάποια που μάλλον είναι πιο τολμηρή, ενώ πιάνω στον αέρα πως τη ρωτάς λίγο πριν φύγει γιατί και ότι δε θες να σ' αφήσει. Τόμπολα σα να λέμε, από τις λίγες. Συνεχίζω να χορεύω με ένα κάρο παρτενέρ και μετά βίας ρίχνω 2 βλέμματα την υπόλοιπη βραδιά αν και βράζω.Κατά τις 5 μου λες πως φεύγεις, σου απαντώ " έτσι απλά;" και μου λες "έτσι απλά, θα τα πούμε αύριο" και ενώ σου λέω πως μάλλον δε θα μπορέσω να έρθω βιβλιοθήκη με φιλάς στο μέτωπο. Ξαναβράζω.
Και μετά; Μετά βγαίνουμε κι είσαι πιο γοητευτικός από ποτέ, αλλά εγώ ανεξήγητα αμίλητη. Τίποτα το αξιοσημείωτο.
Κι αναρωτιέμαι και το συζητάω με φίλες και δεν ξέρω πια τι να κάνω και πως να διαχειριστώ. Τους αφήνω περιθώρια να το αναλύουν και να μου χαλάν την ψυχολογία, είμαι εγώ που υπερβάλλω, είμαι εγώ που ντρέπομαι και υψώνω τοίχους, είσαι εσύ που τόσο όμορφος στέκεις απέναντί μου κι άλλοτε κοντά μου, που μιλάς λες και ξέρεις, ή που δε σε γνωρίζω και μπορεί να 'σαι από κείνους που μισώ; Δεν ξέρω.
Την επόμενη μέρα, πάμε πάλι μεγάλη παρέα για μπύρα κι είμαι σαν τη μ.Παρασκευή και τα κορίτσια κρυφογελάν και απογοητεύονται(κι εγώ απογοητεύομαι, είναι η αλήθεια)με το πόσο δειλή τελικά έχω καταντήσει. Τετάρτη φοιτητικές εκλογές και σκας στη σχολή τόσο όμορφος, τόσο λαμπερός και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Τρελαίνομαι παράλληλα, γιατί όλες οι κοπέλες σε κοιτούν και λένε πόσο άντρας είσαι, αν και πρώτο έτος και τι μάτια έχεις και τι φωνή κι άλλα τέτοια. Σκαλώνω. Περνά γρήγορα η μέρα κι εγώ νιώθω πως καίω στ' αλήθεια. Την επόμενη των εκλογών, βγαίνουμε για μπύρα. Εγώ εσύ και η Β. Με ρωτάς για πολλοστή φορά τι έχω και γιατί δε μιλάω και πάλι χρησιμοποιείς υποκοριστικά κι εγώ παίρνω μπρος σε μια στιγμή και σου λέω χίλιες ιστορίες και άλλα τόσα παραμύθια και νιώθω ολοένα και πιο πολύ την ανάγκη να σου πω κάθετι δικό μου, αλλά δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πραγματικά.Χαιρετιόμαστε και η αποτίμηση της βραδιάς είναι κάτι παραπάνω από καλή. Και τέλος, ήρθε η χτεσινή μέρα. Και είσαι εκεί τόσο μαγικά απόκοσμος και όλες έχουν ξεροσταλιάσει και σε κοιτάν επίμονα κι εγώ γίνομαι υπερκοινωνική με τους γύρω και δεν έχω ιδέα γιατί τα κάνω όλα αυτά και απορρώ με το τι περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό. Και πίνω μπύρες πολλές και σε κοιτάω λίγο, αλλά πάντα καμουφλαρισμένη ώστε να μην καταλάβεις το ελάχιστο και μετά παίρνω το μικρόφωνο και τραγουδάω και δε με νοιάζει τίποτα, τίποτα απολύτως. Και μετά μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, μου λες όμορφα λόγια, γίνεσαι πολύ τρυφερός. Και όμως εμένα δε μου αρκούν αυτά, γιατί βλέπω πως είσαι ανοιχτός γενικότερα και επειδή μαθαίνω για την πρώην σου και ζηλεύω ( ; ) και επειδή αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον μπορείς να έχεις όποια θες. Πφφ, δύσκολοι καιροί για δήθεν έρωτες.

Θα δείξει. Θα τη βρούμε την απάντηση.