Alone again, or..?

Φαντάσματα οι γνώριμοι ουρανοί, τα εφηβικά ρομάντζα και τα καλοκαιριάτικα προμηνύματα. Μια αυτοπαρηγορητική αισιοδοξία-ένστικτο επιβίωσης;- επιτάσσει να προχωρήσεις. Δε θες καν ν' αγγίξεις παρελθοντικές αιχμές-θα κοπείς και πια δεν μπορείς άλλα αίματα, έμαθες πολύ καλά να το παίζεις ατσάλινη. Κάποιες ενέσεις ανοσίας σίγουρα έπαιξαν το ρόλο τους, αλλά προσπάθησες κι εσύ λιγάκι. Θα μπορούσες κάλλιστα να πάρεις τη θέση του πεσιμιστή ή του αμυντικού και να καλύπτεις με περιβλήματα κάθε σου διάθεση. Αλλά εσύ επιμένεις να πασπαλίζεις τις μελαγχολίες σου ποιήματα, φίλους και μουσικές, για να ξεχαστείς. Γέμισες τις καθημερινότητες, ευθύνες πελώριες, να μη σκέφτεσαι. Να μην προλαβαίνεις και τρομάξεις. Έπειτα, ήρθε αυτός. Τόσο όμοιός σου, που δε θέλησες να τον αφήσεις ούτε καν να εισβάλει στα πολύ ΜΗ προσωπικά σου. Κι ας ήταν κάτι μέσα σου που κραύγαζε και σε εκλιπαρούσε να του ανοίξεις, όταν χτυπούσε επίμονα κουδούνια ξημερώματα. Πήρες μια θέση πίσω από την αυλαία και διάλεξες το ρόλο του υποβολέα-σίγουρος,αφανής και ασφαλής. Μπορεί και να πίστευες πως έτσι θα τον συναντήσεις-εκεί πίσω στα σκοτάδια. Αλλά εκείνος δεν μπορούσε να διανοηθεί τι σκεφτόσουν-καμιά ένδειξη, ούτε μισή νύξη. Αυταπατόσουν, καημένη μου. Πάσχιζες να βρεις τις εξισώσεις και τις διαφορικές και τα ολοκληρώματα και όσα είχαν απομείνει-σύμβολα και νούμερα κι ας μη σκάμπαζες από δαύτα-για να τον κάνεις να εκπλαγεί. Φοβόσουν πως δε θα ΄σαι αρκετή, πως δε θα πάρεις ευκαιρίες, πως οι ανασφαλείς χτύποι και τα μετέωρα βήματα δεν μπορούν να τον αγγίξουν-είναι άτρωτος. Κι ατσαλωνόσουν κι άλλο-σε βοηθούσε άλλωστε αυτή σου η ατολμία. Μετά, τρόμαξες μετρώντας μέρες, μήνες, χρόνια και αιώνες. Νόμιζες πως θα γινόσουν αθάνατη-(αν)ασφαλώς. Όλα σου τα πρότυπα τα χαράμιζες, ήθελες και δεν μπορούσες τολμούσες. Έγραφες για εκείνον και έσκιζες μανιωδώς τα χαρτιά το επόμενο δευτερόλεπτο. Δικαιολογούσες την αρρυθμία σου σε άτονες αστρολογικές συγκυρίες και γινόσουν μικρούλα-μπας και σου χαριστεί τρυφεράδα. Και δεν ήξερες να την αποζητάς καν. Αιώρες σε σκοινιά ακροβατών-άτσαλων και αποτυχημένων. Μαριονέτες να σου γνέφουν και να σχηματίζουν χλευαστικά το όνομά σου που ορκίστηκες να μην ξαναμπερδέψεις. Όταν έγραφες σε πρώτο ενικό ήξερες πως λες αλήθεια. Σπάνια κι όλο σπανιότερα. Κλεψύδρες έτοιμες να σε κατασπαράξουν, φωτογραφίες γεμάτες απογοήτευση(εσύ μια πελώρια απογοήτευση), σάλια, αηδία, καταθλιπτικές μέρες, μπαλκόνια και μοναξιές. Πότε πότε οράματα με χρώμα-εκλάμψεις στις ασπρόμαυρες φρασεολογίες. Προσπαθούσες τον σουρεαλισμό-μα έβλεπες-δε σε πήγαινε κουκλίτσα μου. Τραμπαλιζόσουν στο τώρα και το "θα" και έχανες όσα κι αν πόνταρες. Και τώρα κάθεσαι και συλλογιέσαι. Τι είναι ψέματα και τι αλήθεια και ποιον θα βρεις να τον λες μάτια μου τώρα πια; Iσοφαρίσαμε μάτια μου ή ακόμα;

Κι εσένα.

Και σένα, αν με τα τόσα που περάσαμε
τίποτα μέσα σου δε σακατεύτηκε,
μην πολυκαμαρώνεις.
Ίσως δεν είχες τίποτα να διακινδυνεύσεις.

Τίτος Πατρίκιος

Ψάχνω έναν έρωτα κι έναν αποχαιρετισμό.

Μεγάλες μέρες.

H Αννέτα πήγε, σου λέει, στη Νέα Υόρκη για να δει τον πρίγκηπά της. Συγκινησιακά φορτία βαριά, σχεδόν αφόρητα-φιγουράρουν στις οθόνες. Έρωτας αστείρευτος και πίσω οι ουρανοξύστες και οι πλανεύτρες επιγραφές, να ξεπουλάνε τη μοναξιά σου. Λες δυο τρία χαζόλογα, να μη φανείς αγενής και φεύγεις. Έπειτα σου στέλνει μήνυμα αυτός και σου λέει πως έχει ανάγκη να γεμίσει το κενό μνήμης, να πληρώσει την ψυχή του με φωνές βάλσαμα και άλλα τέτοια ποιητικά. Τα κουρέλια τραγουδούν ακόμα, άκου πτώμα να μαθαίνεις και τα σχετικά. Σκαλώνεις στα λόγια του κι ας μην ντύθηκες έρωτα πρωινιάτικο, βαρέθηκες και σήμερα τις τράμπες και τις προσποιήσεις. Ούτε που του απάντησες, ούτε το ακουστικό σήκωσες στο τηλεφώνημά του. Δείλιασες. Αποφασίζεις να πάρεις τσιγάρα από το πιο μακρινό περίπτερο, 3 χλμ μακριά, έτσι για να νιώσεις πιο κοντά. Πιο κοντά σε τι; Αδυνατείς να προσδιορίσεις, αδυνατείς να βαφτίσεις τις τάσεις φυγής σου, ειλικρίνεια. Όταν μεγαλώσεις θες να γίνεις κάτι μεταξύ Φρίντας και Μαλβίνας. Σου ζητάει τη γνώμη σου με ΄κείνα τα μάτια τα μεγάλα και τα ικετευτικά γιατί την υπολογίζει, λέει. Κι εσύ έχεις σχεδόν μουλιάσει τα λόγια που γυρίζουν κι όλο γυρίζουν στο μυαλό σου. Χωρίς τον εαυτό μου, υπάρχω. Χωρίς το ρόλο μου, δεν είμαι τίποτα. Μόνο αυτός με εξάπτει, με πληροί, με αποκαθιστά. Παίζω λοιπόν, χαρά μου -παίζω και πλέκω εγκώμια μιας ζωής που δεν καταλαβαίνει τίποτα έξω από την Τέχνη της. Να λοιπόν, δε θέλεις να σε καταλάβεις και υποκρίνεσαι. Είπε πως είναι πηγαία η συμπάθεια του-μα δε δίνεις πια δεκάρα. Σου 'χουν κάνει ενέσεις ανοσίας, δεν εξηγείται, γιατί πλέον, εκεί που άλλοτε έβλεπες συναίσθημα, δάκρυ και ερωτόλογα, τώρα βλέπεις μονάχα πίξελς, χαζοποίηση και φτηνότητες. Καημένη μου, φοβάσαι πως θα μείνεις αγκαλιά με τον Ντουαζνό και τον Φουκώ σου κι ο κόσμος γύρω σου θα τρέχει για να σε ξεφτυλίζει που δε θες, κι αν θες, δεν μπορείς. Φταις, το ξέρεις, δεδομένο. Αηδιάζεις στα ψέματα μερικών και φρίττεις στην ιδέα πως βούλιαξες στα κομπρεμί τους. Δε βαριέσαι-πέρασε η ώρα πια και δεν έχουμε καιρό για αυτομαστιγώματα. Θα τον πάρεις άυριο τηλέφωνο και θα πεις δυο χαζές δικαιολογίες. "Κοιμόμουνα" φερειπείν. Θα πει δεν πειράζει, θα ζητήσεις συγγνώμη, όλα καλά, τα λέμε, σε φιλώ. Γνωστή η χλιαρότητα στις ιστορίες σου. Ζαλίστηκες κι ας είχες ξεχάσει την αίσθηση αυτής της ζάλης. Μπορεί τώρα να τη μαθαίνεις, τίποτα δεν αποκλείεται.

Αυτοσκοπός.

Τεντώνω τις καθημερινότητες μπας και χωρέσουμε. Ωραία είναι να με ντύνεις να μην κρυώνω. Σα μικρό παιδί. Κι εγώ ήσυχα ήσυχα  μπαίνω κάτω από τις υποσχέσεις σου κι ας ξέρω πως την επόμενη θα τις έχει ήδη ξεχάσει. Να σε βλέπω να έρχεσαι και ν' αναρωτιέμαι πώς θα σου πω τις ψευτιές εκείνες, τις αλλόκοτες και τις τόσο γνώριμες. Τα ακροδάχτυλα έχουν από καιρό ακρωτηριαστεί και η ψυχή εκπορνεύεται μέρα τη μέρα. Ξεκινώ να γράψω κείμενα μελαγχολικά και βγαίνουν βιπερνόρα-πολυδιαβασμένα και ροζ. Άλλοτε πάλι, θέλω να βάψω τις λέξεις μου κόκκινες κι εκείνες βγαίνουν στην πορεία σκούρες μπλε, μπορεί και μαύρες. Ατέλειωτες ελπίδες για 20 χρόνια. 2 δεκαετίες και κάτι ψιλά για τον απολογισμό. Μεγαλώνουμε μάτια μου. Έφαγες ή να φτιάξω κάτι πρόχειρο; Σκέφτομαι πως είναι όμορφο να έχεις κάποιον για να του φτιάχνεις κάτι πρόχειρο. Κι ακόμα πιο όμορφο αυτός ο κάποιος να έχει φωνή και άγγιγμα. Άγγιγμα όπως λέμε επαφή. Υποθέτω. Μάλλον δεν την έζησα και ποτέ μου. Ακινητοποιώ τις μνήμες, τις αναμοχλεύω και βρίσκω ωραίες λέξεις να ταιριάζουν στα ακανόνιστα. Σε μπάζω κι εσένα μέσα, πότε πότε. Κι ας έχεις φύγει προ πολλού για να μάθεις αλήθειες. Γιατί με 'μένα μόνο ψέματα ανάπνεες και φευγάτα ερωτηματικά. Και δεν μπορούσες. Και με το δίκιο σου.
Μπερδεύω το κάποιος, το εσύ και το εγώ-αυτό έτσι κι αλλιώς μάλλον δε θα ξεμπερδευτεί και ποτέ.
Πίξελς ξεπηδούν στην οθόνη, ωραίοι φίλοι, ωραίες κουβέντες, ωραίες μουσικές και φτύνω από ωραία αηδία.
Ο Μήτσος είπε πως είμαι ονειροπόλα και εθελοτυφλώ και πως του αρέσει. Δεν προσπαθώ πια να φανώ δίπλα του αρκετή. Τον αφήνω απλώς να μιλάει και φεύγω λίγο πριν ολοκληρώσει την τελευταία του πρόταση. Σα να ξέρω πια ποια θα είναι η τελευταία του πρόταση. Τον έμαθα, θα πει. Μπορεί και να είναι πια προβλέψιμος.
Σκέφτομαι και γράφω. Όπως τότε μικρά που σχεδιάζαμε το "α" να βγει ολοστρόγγυλο να χωρέσει στις υποδείξεις και τις τελειότητες. Μετά μάθαμε πως δεν υπάρχουν δαύτες και είπαμε πως μεγαλώσαμε.
Πολλά εξομολογητικά μάτια τον τελευταίο καιρό. Ωραίο κι αυτό, ξεγυμνωτικό τόσο που φτάνεις πάτο και προσπαθείς να σε καταλάβεις. Πάντα για 'σένα το κάνεις, μην παραμυθιάζεσαι.
 Λέω να κλείσω γραφτό με αισιοδοξία, μα καιρό τώρα έχω χάσει τον εμμονικό τρόπο να βάζω επιλόγους.

Αφθαρσία.

Νιώθω πως το α' ενικό ταιριάζει γάντι στην περίπτωση. Κι ακόμα, πως η ζωή είναι τόσο γλυκόπικρη και παράξενη όσο το να λες αηδίες στις 6 το πρωί με κάποιον που σου μαθαίνει να μοιράζεσαι. Όσο το ν' ανακαλύπτεις μια νέα μουσική και να την κλωθογυρίζεις στο μυαλό σου. Ή το να διαβάζεις ένα κείμενο τόσο απλό και γυμνό που να σε κάνει να θες να πας έξω από το σπίτι του χαράματα και να του πεις του κόσμου τα λόγια. Κι ας ξέχασες πού μένει.

(...)

Προσπαθώ σφαλίζοντας μάτια, να θυμηθώ πώς νιώθω σα σε βλέπω να μιλάς. Καλύτερα κι από το να σ' ακούω. Τρελαίνομαι όταν απευθύνεις τον λόγο και μπερδεύεις ώρες ώρες τα λόγια σου, από αμηχανία. Και να ΄ξερες πόσο γοητευτικά γέρνουν οι βλεφαρίδες σου όταν αρχίζεις να μη σκέφτεσαι. Μ' αρέσει κι όταν, μιλάς με σιγουριά κι ένα χαμόγελο που όμοιό του δεν υπάρχει-ούτε και θα αποτυπωθεί ποτέ. Σαρδόνιο και ειρωνικό με κάποιες πρέζες μελαγχολικές. Γαλάζια μάτια έχεις και λέω αστεϊκά πως θα κάνουμε παιδιά κάτασπρα σα γάλα.


(...)

Πάνε μέρες τώρα που σκέφτομαι πως στη ζωή του ανθρώπου η απόρριψη είναι αναγκαία-σαν τον αέρα που ανασάνεις τις κρύες νύχτες και τον εκπνέεις μανιωδώς-να φύγει γιατί δεν τον αντέχεις άλλο στα μέσα σου. Καλά θα 'ταν να ήσουν άτρωτος ή να είχες γεννηθεί θεός. Αλλά είσαι αναλώσιμος και φθαρτός. Και πέφτεις πότε πότε στο χώμα και στις λάσπες. Η ομορφιά είναι απόσταση λες και δεν καταλαβαίνω τίποτα από τα βαθυστόχαστά σου. Λες ποτέ σου σ'αγαπώ ή προτιμάς κι αυτά να τα θάβεις στις σιωπές σου και τα βλέμματα τα απόκοσμά σου;


(...)


Μπερδεύτηκα πολύ στον κυκεώνα που έχτισες. Σα να υπερπροσπαθώ για να σε φτάσω κι όσο κάνω τις προσπάθειες, άλλο τόσο απομακρύνομαι. Αλλά η ομορφιά είναι απόσταση, είπαμε. Δε στο έχω πει κι ούτε καν ξέρω αν θα στο πω και ποτέ μου.Οι λέξεις με 'σένα διαστέλλονται κι ύστερα φεύγουν. Τρέχω ξοπίσω τους, μα αυτές ανυπόταχτα σε ψάχνουν. Κι εγώ κάθε βράδυ τις κυνηγώ, να τις μαζέψω και να στις χαρίσω-όλες, μία προς μία. Για 'σένα. Και δε λέω ψέματα τα βράδια.

Καληνύχτα.

Όχι άλλο.

Οι ειδήσεις ξερνάνε δανειακές συμβάσεις. Κι εγώ ακόμα μαθαίνω να περπατάω και να ψηλώνω. Άμα ψηλώσω άλλο, δε θα με θέλει άντρας, μου είπε ο Κωστής. Αποφάσισα πως οι σουρεαλισμοί είναι κι αυτοί καλοί μου φίλοι. Αγόρασα το μοντγκόμερι, που πάντα ήθελα. Κι ολάκερη μου η μέρα, ένα ντε ζα βου-κι ας μη σκαμπάζω γρι από γαλλικά κι ας επιμένει ο Κυριάκος να με κατακλύζει με μηνύματα γεμάτα γαλλικά τραγούδια μπας και εκπολιτιστώ. Μα δεν έχω ανάγκη από μηνύματα φίλων αυτή την περίοδο. Γιατί κι αυτή μια ανάγκη θα 'ναι, από τις πολλές ανθρώπινες, δεν μπορεί. Έχω ανάγκη στο να αφεθώ. Και έτσι ξεκινώ με νέο στυλ γραφής και απάντησης στις προβληματικές τους. Ούτε έρωτα καταδιώκω. Ας έρθει ύπουλα-ή αν δε θέλει-ας μείνει κρυμμένος. Δεκάρα δε δίνω-γιατί δεν έχω εδώ που τα λέμε. Δε με νοιάζει και πολύ. Φτάνει εγώ να παρατηρώ μες στις νιφάδες τους ανθρώπους που εισβάλλουν τόσο όμορφα αυθάδικα στη ζωή μου. Κάθομαι και αραδιάζω όνειρα τελευταία-κι είναι ωραίο, είναι ωραίο μες στη μελαγχολία του να σκαλίζεις απατηλότητες, ή να θες να τις μορφοποιήσεις και να τις ντυθείς. Ονειρεύομαι πολλά μπλε το χρόνο αυτό, μαζί με έντονα κόκκινα, παθιάρικα και επαναστατικά. Θέλω. Κι ας μην ξέρω ακριβώς τι. Αγάπησα τις προτάσεις με τα πολλά θέλω μέσα τους και αποφάσισα να τις γράφω πιότερο-κι ας καταντήσω (κι άλλο) εμμονική. Μου έλειψε λίγο η κυρά Εύη, η μικρή και η Ράνια. Μου λείπουν ακόμα οι Κυριακές, κάτω από τα σκεπάσματα και την τρυφεράδα της παιδικότητας. Αλλά είμαι καλά και ηρεμώ. Γιατί αγαπώ να πηγαίνω να διαβάζω με τον Κώστα, χωρίς να ενέχουν οι συναντήσεις μας ίχνος ερωτισμού. Έχει τον τρόπο του αυτό το παιδί να σε κάνει ν' αγαπάς τις ατέλειές σου και να πιστεύεις. Αγαπώ τα βράδια που χιονίζει και ανταλλάσσω με την Ελένη αναστεναγμούς για το "άλλο" που θα 'ρθει και εμείς δεν ξέρουμε πότε. Ταινίες βλέπω και μαθαίνω να μην κοιμάμαι στο 15λεπτο. Συγκεντρώνω την προσοχή μου όσο μπορώ στα ουσιώδη-αν κι αυτή ώρες ώρες πεισματάρικα διαχέεται και θέλει να σκαλώσει ξανά και ξανά στα δευτερεύοντα. Αλλά δεν την κακολογώ, τη χρειάζομαι αυτή της την ανυποταξία. Έχουμε να μιλήσουμε μέρες και είμαι καλά. Ξέρω πως ήταν αστείο, παράξενο και ανακάλουθο. Ίσως και αναντίστοιχο, μα δε με πολυενδιαφέρει(ς) πια και χαίρομαι γι' αυτό. Βαριέμαι εύκολα και κλείνω χωρίς επιλόγους. Αύριο πάλι. Ή και από βδομάδα.

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω.

Κάποιες φορές, πασχίζω να σου πω σοφίες
και να μην κάνω τον καφέ μου πάνπικρο
και να σε σκέφτομαι όλο και λιγότερο.
Άλλες πάλι λέω πως θα κοιμηθώ κι όλα θα γίνουν εντάξει,
όπως πρέπει.
Μια μέρα, μου 'χες πει θ' αλλάξουμε τον κόσμο
γιατί το 'χει και το 'χουμε ανάγκη
κι εγώ δε σου απάντησα
γιατί ποτέ δε σου απαντούσα
ούτε και σκεφτόμουν όσα έλεγες.
Αύριο-το αργότερο την επόμενη βδομάδα-
θα σε έχω πια ξεκάθαρα αφήσει στα γραφτά μου
να σε θυμάμαι μόνο μες στα γράμματα και να χαμογελώ
πικρά-σαν το καφέ.
Σκέφτομαι να σου στείλω κανά δυο λόγια μπας
και σε ξορκίσω.
Ή ν' αφήσω πια τις φαντασιώσεις-δεν είμαι πια παιδί.
Κι όλο κάνω πίσω και ξεχνώ
πως οι μεταφορές και οι εκποιήσεις
είναι ανάγκες-από τις πολύ ανθρώπινες.
Ήθελα κι άλλα, μα δεν έχω τρόπο.
Δυσλεκτικές αοριστίες
και 5 καλοβαλμένες υποσχέσεις.
Στις ταράτσες δε θα 'σαι πάντως.
Ποτέ δε θέλησες να δούμε την πόλη φωτισμένη.