Ο (ξέφρενος) χορός της ζωής.

Σε έξι χρόνια από τώρα, θα γίνεις 26 και φρικάρεις στη συνειδητοποίηση. Βρώμισε μελαγχολικές αισιοδοξίες ο τόπος, συνοθύλευμα με ιδρώτα, εφηβικές αναθυμιάσεις και λίγα τεχνητά αρώματα πού και πού. Να μη μυρίσει το ολόδικό σου άρωμα, γιατί μετά θα σ' ερωτευτεί. Θα σ' ερωτευτεί; Θα σ΄ ερωτευτεί κανάς κακομοίρης εσένανε ή θα κάθεσαι και του χρόνου στην ίδια θέση να αναμοχλεύεις όλα αυτά που θα 'θελες αλλά δεν έκατσε η αστρολογική συγκυρία να συμβούν; Αυταπατάσαι κουκλίτσα μου, μπας και σταθείς λίγο όρθια.
Πέθανε η Ζωρζ Σαρή και μόλις το 'μαθες σ' έπιασε ένας κόμπος και έβαλες τα κλάματα τα γοερά. Αλλά ούτε η μαμά σου ήταν δίπλα-εκείνη η ξένη κυρία που σου έχει περάσει στο αίμα σου το φόβο της για το θάνατο, εκείνη που γίνεται όλο και πιο ξένη-ούτε καν ένας άνθρωπος να μοιραστεί μαζί σου το ξερίζωμα της παιδικότητάς σου και να κάτσει κάπως να σε παρηγορήσει-ή έστω, ακόμα ακόμα να σου σφουγκίσει τα δάκρυα από τα μικρούλικα μάτια σου. Πονάει αυτό το γαμημένο συναίσθημα, στ' αλήθεια πονάει πολύ. Ονειρεύεσαι Αθήνες και χρώματα και όμορφα πράματα να γεύεσαι και να νιώθεις. Και δε θες και πολλά. Έναν άνθρωπο για μοίρασμα και κλαψούρισμα που ήρθε αλλά δε χαιρέτισε και που μετά έβαλε τα κρύα του πόδια δίπλα στα δικά σου. Πόσο θα 'θελες να βρεις κάποιον να προσωποποιήσει την ερωτική σου διάθεση και εκείνη την άλλη, την πιο ύπουλη, για λίγο δώσιμο, τόσοδα, ίσα που να λέει "σαγαπώ" ψιθυριστά κι άτονα, ίσα που να γεμίζει λίγο τα μαριονετίστικα χέρια σου και να βρωμίζει το νεροχύτη. Να βλέπεις πρόσωπο πολύ συγκεκριμένο και να νιώθεις πως πιτσιλίζεσαι από κόκκινα και βυσσινιά χρώματα και να νιώθεις πυροτεχνήματα και πασχαλινά βεγγαλικά και να γίνεται κόμπος το στομάχι και να γίνεσαι 15 χρονώ, που δεν έγινες και ποτέ στην ουσία εδώ που τα λέμε.
Ωραίες κοιμωμένες, υπέροχα πλάσματα, γέλια ανυπόφορα, αμέτρητα λόγια στα τασάκια και φτηνά τσιγάρα στα διαλείμματα. Βιβλιοθήκες και αμφιθέατρα και οι έρωτες στην παραλία του Νικόλα, άφαντοι και μακρινοί. Χορεύεις ξυπόλυτη και χοροπηδάς πάνω στις λέξεις σου κι ακροβατείς στην ταράτσα σου, υπερανασφαλής. Σιγά μην κάνουμε και καμιά τρέλα, νέα παιδιά. Η ζωή σε σπρώχνει μπροστά, η ζωή είναι εδώ, η ζωή είναι για όλους! Εμένα μου λες κύριος! Βουτάς στην παραζάλη της εξεταστικής τάχα μου να μη σκέφτεσαι και πίσω από τις αράδες, όλα σου τα ερωτηματικά γιγαντώνονται κι ανοίγουν στόματα έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Θέλεις ένα άλλο μισό να συμπληρώσει την ευτελότητα και να ξέρει να διαβάζει. Συνθήματα και χαζοστιχάκια διάσπαρτα στους τοίχους. Αγάπες και ψευτοχαμόγελα. Λίγη αλήθεια ρε παιδιά, κανά βλέφαρο μισάνοιχτο από αδρεναλίνη και πόνο; Κανείς; Σ' ακούει κανείς;
Μουσικές στ' αυτιά αλλόκοτες και γλυκές. Κι αυτές κενές περιεχομένου για τα ζεστά μοναχικά καλοκαιρινά βράδια που είναι ανυπόφορα και χλευαστικά. Κλείνεις τα μάτια σου και αέρηδες έρχονται, σε τυλίγουν, σου δείχνουν τους έρωτές τους, την αυταπαρνητική ανοσία και τα λόγια. Τα λόγια που σκαλίζουν στα παγκάκια, τα λόγια που δε χωρούν πια στο μυαλό και σκάνε και χτυπούν όποιο άμοιρο θύμα βρεθεί στο δρόμο, άοπλο και ανυπεράσπιστο. Φοβάσαι.
Κλείνεις τα φώτα, λίγο σκοτάδι, κανά δυο νεροπότηρα φίσκα από κρασί ξινό-εκείνο που σου ΄χε δωρίσει ένας ακατανόμαστος, που ξέρεις καλά τ' όνομά του, αλλά υπεκφεύγεις και δε θες να το εκστομίζεις και ρεμπέτικα να σε καψουρέψουν με πόνο. Σεντόνια φρεσκοπλυμμένα και κρύα και αύριο ένα Εμπράγματο "να" να καραδοκεί να σε ξεφτυλίσει.
Καημενούλα μου, νομίζεις πως αν κάποιος τα διαβάσει θα λυπηθεί τη μιζέρια σου. Αυτοθυματοποιήσου, αλλά η ζωή προχωρά μπροστά κι εσύ την αφήνεις.
Τα 'λεγε και η Ζωρζ σου, θυμάσαι;

Πληθυντικός αριθμός.

Ο έρωτας
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά-Πληθυντικός Αριθμός

Take me somewhere nice.

Kάτσε να δεις πώς το είπες...Πως η πόλη είναι αρκετά μεγάλη για να χαθούμε κι αρκετά μικρή για να σμίξουμε, ή κάτι παρόμοιο. Μυρίζει μελαγχολία σ' όλα γύρω αυτές τις μέρες και εγώ προσπαθώ να βρω ποια αυταπάτη μου πάει περισσότερο. Κάθε που κατεβαίνω στο κέντρο, χαμογελάω με το πλακάκι που γράφει "Το κεφάλι ψηλά!" και λογαριάζω πόσες μέρες απέμειναν για την επιστροφή. Με πικρία  χαμογελάω όμως, μη νομίζεις, γιατί πάντα τα μάτια είναι χαμηλωμένα και πάντα βλέπω το ίδο σύνθημα να μου θυμίζει πόσα δεν πρέπει να κάνω και τα κάνω. Πασχίζω να σκεφτώ μικρές λέξεις να ντύσω τα αισιόδοξα, μα χάνονται κι οι λέξεις και τα αισιόδοξα αστραπιαία. Φταίει ο καιρός, το κλούβιο μας κεφάλι, τι να πρωτοξεχάσω και με τι να δυναμιτίσω τις σκέψεις μου; Σε βλέπω στον άστατο ύπνο μου και ξυπνάω με δάκρυα. Καταντώ βιπερνόρα, ροζ και μελό. Βάζω τα πόδια μου στις εσοχές της απουσίας σου και λεκιάζονται ακόμα περισσότερο από τη μη αγάπη. "Μάτια μου". Πάντα μου φαινόταν ό,τι πιο ερωτικό και εύηχο, μα κάθε φορά που σε κοιτούσα μπούκωνα το στόμα μου με αερολογίες η δειλή, μην τύχει και στο πω. Εκθέτω τον εαυτό μου σε αράδες που ποτέ δε σου στέλνω. Τις γράφω μπας και μ' ερωτευτείς. Αλλά εσύ δεν το κάνεις-και σίγουρα δεν είναι επειδή δε διάβασες τις αηδίες μου. Nιώθω σαν εγκυμονούσα λαθών. Κι αυτή, η πόλη ρε γαμώτο, μόνο αντιφάσεις με κερνάει. Την ερωτεύομαι παθολογικά κι αυτή ολοένα με απορρίπτει.
Λέω να πάω ένα ταξιδάκι αναψυχής να δω τον Κυριάκο να με ξελαμπικάρει με τα όμορφα λόγια του και τα σχέδιά μου ναυαγούν στο τέταρτο. Ένα τέταρτο χρειάζομαι, όχι περισσότερο για να ακυρώσω όλα όσα ίσως βιώνω. Αντ' αυτού, καταλήγω στο να βλέπω "μικροπόλεις" και να κλαίω όχι γιατί σ' ερωτεύτηκα, όχι γιατί δεν πρόλαβα να σε γνωρίσω, ούτε επειδή σε θέλω δίπλα μου. Αλλά από εφηβικά σύνδρομα που ποτέ δε θ' αντιπαλέψω και ποτέ-σίγουρα ποτέ-δε θα κατατροπώσω.
Σ' αναζητώ με ντέρτια και Μητροπάνο και γελάω ειρωνικά επειδή δεν ξέρω τελικά αν αναζητώ εσένα, τις καταστάσεις, ή τον αποπνικτικό αέρα μιας ιστορίας ερωτικής. Μπαίνω σε διάθεση έρωτα και πονάω χωρίς να με πονάν. Λέω, πάει, καταστράφηκα, μα επιμένω να συνεχίζω τις ψευτιές μου.
Κάτσε λίγο να τα πούμε, σε εκλιπαρώ. Έχω ανάγκη από ασθμαίνουσες βόλτες σ' αυτή την πόλη που μισώ ν' αγαπώ. Πάμε μαζί, σε παρακαλώ. Θα βάλω τα χέρια μου στις τσέπες, να μην παρασυρθώ στιγμή να σ' αγγίξω. Θέλω να δω από τα μάτια σου τούτη την πόλη.

Alone again, or..?

Φαντάσματα οι γνώριμοι ουρανοί, τα εφηβικά ρομάντζα και τα καλοκαιριάτικα προμηνύματα. Μια αυτοπαρηγορητική αισιοδοξία-ένστικτο επιβίωσης;- επιτάσσει να προχωρήσεις. Δε θες καν ν' αγγίξεις παρελθοντικές αιχμές-θα κοπείς και πια δεν μπορείς άλλα αίματα, έμαθες πολύ καλά να το παίζεις ατσάλινη. Κάποιες ενέσεις ανοσίας σίγουρα έπαιξαν το ρόλο τους, αλλά προσπάθησες κι εσύ λιγάκι. Θα μπορούσες κάλλιστα να πάρεις τη θέση του πεσιμιστή ή του αμυντικού και να καλύπτεις με περιβλήματα κάθε σου διάθεση. Αλλά εσύ επιμένεις να πασπαλίζεις τις μελαγχολίες σου ποιήματα, φίλους και μουσικές, για να ξεχαστείς. Γέμισες τις καθημερινότητες, ευθύνες πελώριες, να μη σκέφτεσαι. Να μην προλαβαίνεις και τρομάξεις. Έπειτα, ήρθε αυτός. Τόσο όμοιός σου, που δε θέλησες να τον αφήσεις ούτε καν να εισβάλει στα πολύ ΜΗ προσωπικά σου. Κι ας ήταν κάτι μέσα σου που κραύγαζε και σε εκλιπαρούσε να του ανοίξεις, όταν χτυπούσε επίμονα κουδούνια ξημερώματα. Πήρες μια θέση πίσω από την αυλαία και διάλεξες το ρόλο του υποβολέα-σίγουρος,αφανής και ασφαλής. Μπορεί και να πίστευες πως έτσι θα τον συναντήσεις-εκεί πίσω στα σκοτάδια. Αλλά εκείνος δεν μπορούσε να διανοηθεί τι σκεφτόσουν-καμιά ένδειξη, ούτε μισή νύξη. Αυταπατόσουν, καημένη μου. Πάσχιζες να βρεις τις εξισώσεις και τις διαφορικές και τα ολοκληρώματα και όσα είχαν απομείνει-σύμβολα και νούμερα κι ας μη σκάμπαζες από δαύτα-για να τον κάνεις να εκπλαγεί. Φοβόσουν πως δε θα ΄σαι αρκετή, πως δε θα πάρεις ευκαιρίες, πως οι ανασφαλείς χτύποι και τα μετέωρα βήματα δεν μπορούν να τον αγγίξουν-είναι άτρωτος. Κι ατσαλωνόσουν κι άλλο-σε βοηθούσε άλλωστε αυτή σου η ατολμία. Μετά, τρόμαξες μετρώντας μέρες, μήνες, χρόνια και αιώνες. Νόμιζες πως θα γινόσουν αθάνατη-(αν)ασφαλώς. Όλα σου τα πρότυπα τα χαράμιζες, ήθελες και δεν μπορούσες τολμούσες. Έγραφες για εκείνον και έσκιζες μανιωδώς τα χαρτιά το επόμενο δευτερόλεπτο. Δικαιολογούσες την αρρυθμία σου σε άτονες αστρολογικές συγκυρίες και γινόσουν μικρούλα-μπας και σου χαριστεί τρυφεράδα. Και δεν ήξερες να την αποζητάς καν. Αιώρες σε σκοινιά ακροβατών-άτσαλων και αποτυχημένων. Μαριονέτες να σου γνέφουν και να σχηματίζουν χλευαστικά το όνομά σου που ορκίστηκες να μην ξαναμπερδέψεις. Όταν έγραφες σε πρώτο ενικό ήξερες πως λες αλήθεια. Σπάνια κι όλο σπανιότερα. Κλεψύδρες έτοιμες να σε κατασπαράξουν, φωτογραφίες γεμάτες απογοήτευση(εσύ μια πελώρια απογοήτευση), σάλια, αηδία, καταθλιπτικές μέρες, μπαλκόνια και μοναξιές. Πότε πότε οράματα με χρώμα-εκλάμψεις στις ασπρόμαυρες φρασεολογίες. Προσπαθούσες τον σουρεαλισμό-μα έβλεπες-δε σε πήγαινε κουκλίτσα μου. Τραμπαλιζόσουν στο τώρα και το "θα" και έχανες όσα κι αν πόνταρες. Και τώρα κάθεσαι και συλλογιέσαι. Τι είναι ψέματα και τι αλήθεια και ποιον θα βρεις να τον λες μάτια μου τώρα πια; Iσοφαρίσαμε μάτια μου ή ακόμα;

Κι εσένα.

Και σένα, αν με τα τόσα που περάσαμε
τίποτα μέσα σου δε σακατεύτηκε,
μην πολυκαμαρώνεις.
Ίσως δεν είχες τίποτα να διακινδυνεύσεις.

Τίτος Πατρίκιος

Ψάχνω έναν έρωτα κι έναν αποχαιρετισμό.

Μεγάλες μέρες.

H Αννέτα πήγε, σου λέει, στη Νέα Υόρκη για να δει τον πρίγκηπά της. Συγκινησιακά φορτία βαριά, σχεδόν αφόρητα-φιγουράρουν στις οθόνες. Έρωτας αστείρευτος και πίσω οι ουρανοξύστες και οι πλανεύτρες επιγραφές, να ξεπουλάνε τη μοναξιά σου. Λες δυο τρία χαζόλογα, να μη φανείς αγενής και φεύγεις. Έπειτα σου στέλνει μήνυμα αυτός και σου λέει πως έχει ανάγκη να γεμίσει το κενό μνήμης, να πληρώσει την ψυχή του με φωνές βάλσαμα και άλλα τέτοια ποιητικά. Τα κουρέλια τραγουδούν ακόμα, άκου πτώμα να μαθαίνεις και τα σχετικά. Σκαλώνεις στα λόγια του κι ας μην ντύθηκες έρωτα πρωινιάτικο, βαρέθηκες και σήμερα τις τράμπες και τις προσποιήσεις. Ούτε που του απάντησες, ούτε το ακουστικό σήκωσες στο τηλεφώνημά του. Δείλιασες. Αποφασίζεις να πάρεις τσιγάρα από το πιο μακρινό περίπτερο, 3 χλμ μακριά, έτσι για να νιώσεις πιο κοντά. Πιο κοντά σε τι; Αδυνατείς να προσδιορίσεις, αδυνατείς να βαφτίσεις τις τάσεις φυγής σου, ειλικρίνεια. Όταν μεγαλώσεις θες να γίνεις κάτι μεταξύ Φρίντας και Μαλβίνας. Σου ζητάει τη γνώμη σου με ΄κείνα τα μάτια τα μεγάλα και τα ικετευτικά γιατί την υπολογίζει, λέει. Κι εσύ έχεις σχεδόν μουλιάσει τα λόγια που γυρίζουν κι όλο γυρίζουν στο μυαλό σου. Χωρίς τον εαυτό μου, υπάρχω. Χωρίς το ρόλο μου, δεν είμαι τίποτα. Μόνο αυτός με εξάπτει, με πληροί, με αποκαθιστά. Παίζω λοιπόν, χαρά μου -παίζω και πλέκω εγκώμια μιας ζωής που δεν καταλαβαίνει τίποτα έξω από την Τέχνη της. Να λοιπόν, δε θέλεις να σε καταλάβεις και υποκρίνεσαι. Είπε πως είναι πηγαία η συμπάθεια του-μα δε δίνεις πια δεκάρα. Σου 'χουν κάνει ενέσεις ανοσίας, δεν εξηγείται, γιατί πλέον, εκεί που άλλοτε έβλεπες συναίσθημα, δάκρυ και ερωτόλογα, τώρα βλέπεις μονάχα πίξελς, χαζοποίηση και φτηνότητες. Καημένη μου, φοβάσαι πως θα μείνεις αγκαλιά με τον Ντουαζνό και τον Φουκώ σου κι ο κόσμος γύρω σου θα τρέχει για να σε ξεφτυλίζει που δε θες, κι αν θες, δεν μπορείς. Φταις, το ξέρεις, δεδομένο. Αηδιάζεις στα ψέματα μερικών και φρίττεις στην ιδέα πως βούλιαξες στα κομπρεμί τους. Δε βαριέσαι-πέρασε η ώρα πια και δεν έχουμε καιρό για αυτομαστιγώματα. Θα τον πάρεις άυριο τηλέφωνο και θα πεις δυο χαζές δικαιολογίες. "Κοιμόμουνα" φερειπείν. Θα πει δεν πειράζει, θα ζητήσεις συγγνώμη, όλα καλά, τα λέμε, σε φιλώ. Γνωστή η χλιαρότητα στις ιστορίες σου. Ζαλίστηκες κι ας είχες ξεχάσει την αίσθηση αυτής της ζάλης. Μπορεί τώρα να τη μαθαίνεις, τίποτα δεν αποκλείεται.

Αυτοσκοπός.

Τεντώνω τις καθημερινότητες μπας και χωρέσουμε. Ωραία είναι να με ντύνεις να μην κρυώνω. Σα μικρό παιδί. Κι εγώ ήσυχα ήσυχα  μπαίνω κάτω από τις υποσχέσεις σου κι ας ξέρω πως την επόμενη θα τις έχει ήδη ξεχάσει. Να σε βλέπω να έρχεσαι και ν' αναρωτιέμαι πώς θα σου πω τις ψευτιές εκείνες, τις αλλόκοτες και τις τόσο γνώριμες. Τα ακροδάχτυλα έχουν από καιρό ακρωτηριαστεί και η ψυχή εκπορνεύεται μέρα τη μέρα. Ξεκινώ να γράψω κείμενα μελαγχολικά και βγαίνουν βιπερνόρα-πολυδιαβασμένα και ροζ. Άλλοτε πάλι, θέλω να βάψω τις λέξεις μου κόκκινες κι εκείνες βγαίνουν στην πορεία σκούρες μπλε, μπορεί και μαύρες. Ατέλειωτες ελπίδες για 20 χρόνια. 2 δεκαετίες και κάτι ψιλά για τον απολογισμό. Μεγαλώνουμε μάτια μου. Έφαγες ή να φτιάξω κάτι πρόχειρο; Σκέφτομαι πως είναι όμορφο να έχεις κάποιον για να του φτιάχνεις κάτι πρόχειρο. Κι ακόμα πιο όμορφο αυτός ο κάποιος να έχει φωνή και άγγιγμα. Άγγιγμα όπως λέμε επαφή. Υποθέτω. Μάλλον δεν την έζησα και ποτέ μου. Ακινητοποιώ τις μνήμες, τις αναμοχλεύω και βρίσκω ωραίες λέξεις να ταιριάζουν στα ακανόνιστα. Σε μπάζω κι εσένα μέσα, πότε πότε. Κι ας έχεις φύγει προ πολλού για να μάθεις αλήθειες. Γιατί με 'μένα μόνο ψέματα ανάπνεες και φευγάτα ερωτηματικά. Και δεν μπορούσες. Και με το δίκιο σου.
Μπερδεύω το κάποιος, το εσύ και το εγώ-αυτό έτσι κι αλλιώς μάλλον δε θα ξεμπερδευτεί και ποτέ.
Πίξελς ξεπηδούν στην οθόνη, ωραίοι φίλοι, ωραίες κουβέντες, ωραίες μουσικές και φτύνω από ωραία αηδία.
Ο Μήτσος είπε πως είμαι ονειροπόλα και εθελοτυφλώ και πως του αρέσει. Δεν προσπαθώ πια να φανώ δίπλα του αρκετή. Τον αφήνω απλώς να μιλάει και φεύγω λίγο πριν ολοκληρώσει την τελευταία του πρόταση. Σα να ξέρω πια ποια θα είναι η τελευταία του πρόταση. Τον έμαθα, θα πει. Μπορεί και να είναι πια προβλέψιμος.
Σκέφτομαι και γράφω. Όπως τότε μικρά που σχεδιάζαμε το "α" να βγει ολοστρόγγυλο να χωρέσει στις υποδείξεις και τις τελειότητες. Μετά μάθαμε πως δεν υπάρχουν δαύτες και είπαμε πως μεγαλώσαμε.
Πολλά εξομολογητικά μάτια τον τελευταίο καιρό. Ωραίο κι αυτό, ξεγυμνωτικό τόσο που φτάνεις πάτο και προσπαθείς να σε καταλάβεις. Πάντα για 'σένα το κάνεις, μην παραμυθιάζεσαι.
 Λέω να κλείσω γραφτό με αισιοδοξία, μα καιρό τώρα έχω χάσει τον εμμονικό τρόπο να βάζω επιλόγους.