Κάτι γίνεται εδώ.

Ωραία. Και από μια πρωτομαγιά με ήλιο κι έπειτα με βροχές και πονοκεφάλους αλλόκοτους και με σκατένια ψυχολογία και μ' ένα κάρο χάρτινους καρκίνους στο πιο περίεργο δεκαπενθήμερο της ζωής μου. Γεμάτο κι από κλάμα και από απόρριψη κι από Ζερβουδάκη κι από φιέστες κι από αψέντι κι από ανείπωτες χαρές κι από φρικτή ηττοπάθεια κι από ξενύχτια κι από γνωριμίες κι ένα σωρό ασυνάρτητες παραφιλολογίες και φιλοσοφικούς στοχασμούς. 2,3,4 έφευγα. Πάντα έφευγα για να είμαι ειλικρινής. Θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής βασικά, όσο μπορώ. Γιατί μάλλον όταν ζεις κάθε μέρα τόσο έντονα συναισθήματα, κάτι βγαίνει τελικά σκάρτο και τελικά το χάνεις κάπου στο δρόμο. Μ' άφησες κι εσύ και απλά χαθήκαμε και βάλαμε τέλος όπως ακριβώς είχα(ν) προβλέψει καλοθελητές.
Έπειτα, την τελευταία βδομάδα, ήρθες εσύ, ο άλλος κι αλλιώτικος, που τ' όνομά σου είναι δυσδιάκριτο πίσω από τις γυριστές σου βλεφαρίδες κι εκείνο το μάυρο, σκοτεινό, αλλά τόσο μα τόσο καθαρό βλέμμα σου. Ντόμπρος φαίνεσαι σκέφτηκα, αλλά δεν υπερανάλυσα τις σκέψεις μου, γιατί το 'χω κάνει τον τελευταίο καιρό άπειρα και αποδείχτηκε πως δε βγαίνει σε καλό. Κυριακή, πάει ακριβώς μια βδομάδα και ζήτημα να 'χαμε ανταλλάξει 2 κουβέντες. Δεν έδωσα σημασία, μόνο τα μάτια σου είχα προσέξει και τα καλά λόγια που μια φίλη είπε για 'σένα. Δευτέρα τίποτα, εκπομπή, και καταστάσεις όμορφες μα διόλου ποιητικές. Τρίτη σχολή και έπειτα καφές με άλλα 10 άτομα, όμορφα παιχνίδια και μια φωνή που μένει. Πιο μετά, χαλαρή μπύρα μέχρι τις 10 γιατί έχουμε εγερτήριο είπαμε για την αυριανή πορεία. Μικρού μήκους. Γεμάτες συζητήσεις και τώρα προσέχω πέρα από τα μάτια εκείνο το λίγο ειρωνικό και γοητευτικότατο ταυτόχρονα γέλιο. Χαιρετιόμαστε και το πρώτο άγγιγμα είναι εκεί. Ξύπνημα νωρίς κι απλά ανταλλαγή μιας φευγαλέας καλημέρας, έτσι κι αλλιώς χαθήκαμε στον κόσμο τον πολύ. Μεσημεράκι πάλι με παρέα για καφέ και πιάνει εκείνη η βρόχα που μισώ και εσύ πολύ προστατευτικά, (εδώ προσέχω το πόσο αρρενωπός φαίνεσαι) μου λες να έρθω πιο κοντά σου για να μη βραχώ. Το απόγευμα οι εξελίξεις έτρεχαν και ξανασυναντηθήκαμε για να με ξαναγγίξεις έτσι φιλικά και περιπαικτικά κάπως και να πεις το όνομά μου 2-3 φορές. Ούτε πάλι δίνω σημασία αν και βλέπω καθαρά πια πως είσαι όμορφος μ΄έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Επόμενη μέρα, τρέξιμο, σχολή και βιβλιοθήκη, βλέμματα, μάτια βαθιά και γοητευτικά χαμόγελα,εκδηλώσεις και πορεία το απογευματάκι. Κι εκεί ένα χαμογελαστό τυπικό "γεια" και 2-3 ανάσες ασθμαίνοντας,μα γιατί; Μετά πάλι σφυρίζεις το όνομά μου και με φωνάζεις με το χαϊδευτικό μου και ανακαλείς στη μνήμη σου Λίνα για να ρωτήσεις τι έχω. Σου λέω τίποτα και εσύ χαμογελάς λέγοντας μου πως κι εσένα ώρες ώρες σε πιάνουν κάτι αντικοινωνικά άλλο πράμα. Ούτε πάλι δίνω ιδιαίτερη σημασία γιατί δείχνεις κοινωνικός και τους φοβάμαι εγώ δαύτους. Υπόσχεσαι ότι θα περάσεις το βράδυ κι εγώ κάτι νιώθω να με τσιμπάει αλλά και πάλι το θάβω και δεν το εκστομίζω. Έρχεσαι και ψυχανεμίζομαι κάτι κοιτάγματα εδώ κι εκεί , μα μπα, κι αυτά ιδέα μου θα' ναι. Από την ανασφάλειά μου, μπορεί να μετρώ το παραμκρό. Ώπα, ανασφάλεια ή ενδιαφέρον; Η Γιώτα μου λέει πως βλέπει και μου κλείνει το μάτι. "Σιγά μωρέ" απαντώ, μα μέσα μου σκέφτομαι: "Λες;". 5 λεπτά κι έρχεσαι πιο κοντά, πλησιάζεις το αυτί μου και μου λες πως με χαίρεσαι και πως χορεύω όμορφα. Λέω 2-3 βλακείες και ξανααπομακρύνομαι. Μα με καίει κάτι. Μερικά φλερτ διάσπαρτα στο πάρτυ κι ο απολογισμός όμορφος. Την επόμενη τυχαία, γρασίδια στη φιλοσοφική, συναυλία και κάνω πως αγνοώ κάτι βλέμματα περίεργα, πάλι αποδίδοντάς στα σε ονειρικές μου εικασίες και πάλι προσποιούμαι την ανήξερη. Πετάς το μπαλάκι και με ρωτάς για Όργουελ. Όμορφο χαμόγελο έχεις τελικά. Αστεροσκοπείο, σκύβεις με ρωτάς κάτι κι έπειτα μου γελάς, απαγορεύοντάς μου να λέω πολλές κουβέντες. Πλάκα έχει. Χορεύουμε, μου λες πως το 'χω και μετά ξαναστρέφω το βλέμμα, παίζοντας την ανήξερη.Κοιτώ το κινητό και με ρωτάς αν στέλνω σε κάποιον. Τσούκου απαντάω αμήχανα και είμαι βέβαιη πως έχω κοκκινίσει. "Σίγουρα;" επιμένεις και χαμογελάω ψιθυρίζοντας ένα ξέπνοο "ναι". Τρέχω με λαχτάρα στην Ελένη και της το λέω. Αναρωτιέμαι γιατί και χρεώνω στον εαυτό μου ότι ενθουσιάζομαι χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Πολυτεχνείο κι είσαι πάλι μπρος μου. Η Ελένη λέει πως κοιτάς συνεχώς, μα εγώ ντρέπομαι κι εσύ χορεύεις με κάποια που μάλλον είναι πιο τολμηρή, ενώ πιάνω στον αέρα πως τη ρωτάς λίγο πριν φύγει γιατί και ότι δε θες να σ' αφήσει. Τόμπολα σα να λέμε, από τις λίγες. Συνεχίζω να χορεύω με ένα κάρο παρτενέρ και μετά βίας ρίχνω 2 βλέμματα την υπόλοιπη βραδιά αν και βράζω.Κατά τις 5 μου λες πως φεύγεις, σου απαντώ " έτσι απλά;" και μου λες "έτσι απλά, θα τα πούμε αύριο" και ενώ σου λέω πως μάλλον δε θα μπορέσω να έρθω βιβλιοθήκη με φιλάς στο μέτωπο. Ξαναβράζω.
Και μετά; Μετά βγαίνουμε κι είσαι πιο γοητευτικός από ποτέ, αλλά εγώ ανεξήγητα αμίλητη. Τίποτα το αξιοσημείωτο.
Κι αναρωτιέμαι και το συζητάω με φίλες και δεν ξέρω πια τι να κάνω και πως να διαχειριστώ. Τους αφήνω περιθώρια να το αναλύουν και να μου χαλάν την ψυχολογία, είμαι εγώ που υπερβάλλω, είμαι εγώ που ντρέπομαι και υψώνω τοίχους, είσαι εσύ που τόσο όμορφος στέκεις απέναντί μου κι άλλοτε κοντά μου, που μιλάς λες και ξέρεις, ή που δε σε γνωρίζω και μπορεί να 'σαι από κείνους που μισώ; Δεν ξέρω.
Την επόμενη μέρα, πάμε πάλι μεγάλη παρέα για μπύρα κι είμαι σαν τη μ.Παρασκευή και τα κορίτσια κρυφογελάν και απογοητεύονται(κι εγώ απογοητεύομαι, είναι η αλήθεια)με το πόσο δειλή τελικά έχω καταντήσει. Τετάρτη φοιτητικές εκλογές και σκας στη σχολή τόσο όμορφος, τόσο λαμπερός και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Τρελαίνομαι παράλληλα, γιατί όλες οι κοπέλες σε κοιτούν και λένε πόσο άντρας είσαι, αν και πρώτο έτος και τι μάτια έχεις και τι φωνή κι άλλα τέτοια. Σκαλώνω. Περνά γρήγορα η μέρα κι εγώ νιώθω πως καίω στ' αλήθεια. Την επόμενη των εκλογών, βγαίνουμε για μπύρα. Εγώ εσύ και η Β. Με ρωτάς για πολλοστή φορά τι έχω και γιατί δε μιλάω και πάλι χρησιμοποιείς υποκοριστικά κι εγώ παίρνω μπρος σε μια στιγμή και σου λέω χίλιες ιστορίες και άλλα τόσα παραμύθια και νιώθω ολοένα και πιο πολύ την ανάγκη να σου πω κάθετι δικό μου, αλλά δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πραγματικά.Χαιρετιόμαστε και η αποτίμηση της βραδιάς είναι κάτι παραπάνω από καλή. Και τέλος, ήρθε η χτεσινή μέρα. Και είσαι εκεί τόσο μαγικά απόκοσμος και όλες έχουν ξεροσταλιάσει και σε κοιτάν επίμονα κι εγώ γίνομαι υπερκοινωνική με τους γύρω και δεν έχω ιδέα γιατί τα κάνω όλα αυτά και απορρώ με το τι περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό. Και πίνω μπύρες πολλές και σε κοιτάω λίγο, αλλά πάντα καμουφλαρισμένη ώστε να μην καταλάβεις το ελάχιστο και μετά παίρνω το μικρόφωνο και τραγουδάω και δε με νοιάζει τίποτα, τίποτα απολύτως. Και μετά μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, μου λες όμορφα λόγια, γίνεσαι πολύ τρυφερός. Και όμως εμένα δε μου αρκούν αυτά, γιατί βλέπω πως είσαι ανοιχτός γενικότερα και επειδή μαθαίνω για την πρώην σου και ζηλεύω ( ; ) και επειδή αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον μπορείς να έχεις όποια θες. Πφφ, δύσκολοι καιροί για δήθεν έρωτες.

Θα δείξει. Θα τη βρούμε την απάντηση.

Κι ανάσα πια δεν έχεις.

Κάπου στα γραφτά μου είσαι και συ κρυμμένος. Κάθε που γράφω, έχω πάντα στο νου, εκείνα τα σ'αγαπώ των ανύποπτων στιγμών ή εκείνες τις μανούβρες που ούρλιαζαν έρωτα και να, δεν μπορώ να μη σε κρύψω, έστω και ανεπαίσθητα, πίσω από καμπύλες και σημεία στίξης. Κυρίως στα μισά ερωτηματικά μου, που αναζητούν πάντα εκπλήρωση, είσαι εκεί. Είσαι εκεί και σε πρόσωπα ξένα και σε μάτια απόκοσμα και σε βλέμματα αθώα, που λεν πως, κρύβουν τα πιο μεγάλα ψέματα, μα εγώ δεν το πιστεύω, ποτέ μου δεν πίστεψα τους στίχους και τις μεγαλοστομίες άλλωστε.
Είσαι εκεί στα χιλιοειπωμένα και στα ξεφτυσμένα, είσαι εκεί στα πρωτότυπα και τα αλλόκοτα, είσαι εκεί στο στέκι των εφηβικών μου χρόνων, στο τσιγάρο που στρίβω, στον καπνό που εκπνέω, στα ακροδάχτυλα τα καλλογραμμένα και στα στιλπνά μαύρα μαλλιά. Είσαι εκεί στα τραπεζάκια που φιλοξενούν ζευγάρια με τάβλι και ατέλειωτες ώρες ασυνάρτητης κουβέντας. Είσαι εκεί στα φοβάμαι, στα θέλω, στα βοήθαμε, στα έλα, στα ίσως, στα πότε, Στα τραγούδια, πιο πολύ στα τραγούδια μου, ξεπηδάς κάθε τόσο και είναι σα να μην ακούω πια τον ερμηνευτή, μα μόνο τη φωνή σου, ξέπνοη κάπως, λίγο βραχνή, με κείνη τη βραχνάδα που λάτρευα και κρεμιόμουν πάνω της.
Είσαι ακόμα ακόμα, εκεί, όταν μιλώ για έρωτες και θεωρίες, για πολιτική και δοξασίες, για συναυλίες και γρασίδια. Είσαι εκεί στις χαραγμένες στα παγκάκια αγάπες, στα ονόματα που σφυρίζουν τη ζωή, στους αποσπερίτες και τα δειλινά, στα τρέμουλα τα παιδικά, στις φοβερές εξετάσεις, που αποφασίζουν αν περνάς ή δεν περνάς, για να καταλήξεις τελικά, γιάπης ή όχι.
Είσαι εκεί στο σημείο που σε πρωτοείδα, στη φωτογραφία που πρωτοδιάλεξες, στα λόγια που πρωτοσυνάντησα, στις εναλλαγές των προσώπων, α και β ενικό, και μετά μόνο πληθυντικό και πάντα πρώτο. Είσαι εκεί που αγαπηθήκαμε.
Μα πιο πολύ, είσαι πάντα εκεί που οι φόβοι μας κουρνιάζουν και αποζητούν ένα χάδι, μια λέξη να γειάνουν, κάτι να τους γιατρέψει, κάτι να ξεχαστούν. Είσαι ολόκληρος τα εφηβικά όνειρα, οι παιδικοί χάρτες και τα οινοπνεύματα της ενηλικίωσης.
Να δούμε ποιος άραγε θα ξεχάσει πρώτος αγάπη μου.

Θυμάσαι, ε;

Ναι, ξέρω πως με περιμένεις. Τόσες φορές μου το πες άλλωστε. Από τότε που γνωριστήκαμε μου το λες και το ξαναλές, σα να φοβάσαι-και δεν έχεις άδικο εδώ που τα λέμε-ότι δε θα 'ρθω στη συνάντηση μας. Όπως έκανα μ' εκείνα τα ραντεβού μας. Τα θυμάσαι μ;
Μα ναι,τα θυμάσαι.
Και με παρατηρείς συνεχώς  να σε μαλώνω, να σε φροντίζω και να σε ειρωνεύομαι, πάντα σα μαμά κι ας είμαι μικρότερή σου και ποτέ δε λες τίποτα, καλό ή έστω άσχημο,μα ξέρω. Και γοητεύεσαι και λατρεύεις να σε "διατάζω". Το είχες ανάγκη. Δεν ξέρω αν το έχεις πια.
Πριν από 'σένα δεν ήξερα πώς είναι να σε παρομοιάζουν με κάποια ηρωίδα βιβλίου.
Είναι τόσο τέλειο, όσο και να το κάνεις όνειρα ή το να περνάς από μέρη που αγαπούσες, από μέρη που μυρίζουν ακόμα παιδικότητα.
Γενικά, είναι πολλά αυτά που θα 'θελα να σου πω. Αλλά πάλι θα σε βάλω να ερμηνεύσεις τη σιωπή. Το κάνεις άλλωστε εξαιρετικά δεξιοτεχνικά.
Καληνύχτα, 

Ερμίν ή όπως αλλιώς θες.

Ακόμη.

"Oύτε ένα αστέρι δεν ξεστράτισε ποτέ [...] ωραίε μου εαυτέ".

Πάει ένας χρόνος από τότε. Και στ' αλήθεια, φοβάμαι πως πια θα μείνω με τον εαυτό μου, τον άσχημο, τον ωραίο, τον αδίστακτο, δεν ξέρω κι εγώ με ποιον. Αλλά μάλλον θα γδυθώ από κάθε ρομαντισμό και κάθε προσμονή πια και δε θα περιμένω κανέναν. Ούτε κι εσένα με τα μελαγχολικά σου μάτια.
Μόνο το τηλεφώνημα που μου υποσχέθηκες. Μόνο σήμερα.
Για να αποστρατίσω από τις λίστες μου.
Και από τα τόσα ψέματα.

19.

19αρίσαμε,θαύμα!

Kαι τώρα,τι;;

Too sad that things went wrong.

Πρώτη μου φορά συμβαίνει αυτό.
Ναι,για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά,σύμφωνοι.Μα δεν μπορώ να τις διαχειριστώ δαύτες.Ρε συ,πώς έγινε κι αλλάξαμε έτσι;Και πια δε σου μιλώ για τα καλοκαιρινά μεθύσια,ούτε για το πόσο η ζωή είναι όμορφη.Γιατί απλά δεν είναι όταν λείπεις,όσο και να προσπαθήσω να με πείσω.Δεν είναι.Kαι ξέχασα φυσικά,πως δε μιλάμε πια.
Θα τα καταφέρω μωρέ,μη νοιάζεσαι.Θα σε κατηγορήσω όταν θα μιλώ με παρέες για το πόσο σκάρτα φέρθηκες και πόσο πληγώθηκα από τις ανεξήγητες κουβέντες σου κι από εκείνες τις τρομακτικές σου συμπεριφορές.Θα κάνω ακριβώς ό,τι κορόϊδευα και θα βλέπω όλα τα πρωινά τον ήλιο να ανατέλλει και θα χω το όνομά σου στο στόμα μου,να μουλιάσει,να χαθεί επιτέλους γιατί μέχρι κι αυτό δεν το αντέχω πια πάνω μου.Ποτέ μου δε σε κατάλαβα,μα δεν προσπάθησα και ποτέ,γιατί μάλλον λάτρευα τις αρρωστημένες μας καταστάσεις.Νόμιζα πως υπήρχα μέσα από τα βλέμματά σου και από τις αφηγήσεις της-θλιβερής για 'σένα,συναρπαστικής για 'μένα,αλίμονο!-ζωής σου.
Δε θα σε μισήσω μωρέ,ποτέ δε θα το κατορθώσω κι ας προσπαθήσω όσο δεν πάει.Γιατί πάντα θα έρχεται μια γλυκιά αύρα κάθε που θα περνώ από εκείνα τα σημεία και κάθε που θα διαβάζω τα βιβλία σου.Κι ας με σιχαίνομαι που δεν έχω εγωισμό,το δίχως άλλο.Κι ας με σιχαίνομαι που δε θα φτάσω στο ελάχιστο τη δύναμή σου να φεύγεις.
Χέστηκα και για τις κοπέλες που βρίσκεις όμορφες.Δεν τις ζήλεψα,γιατί μάλλον μ' είχες πείσει ότι είμαι ξεχωριστή.Κι εγώ η ανόητη,πίστευα όλο και περισσότερο την ιστορία που από καιρό ήταν προδεδικασμένη.Κι εσύ έλεγες γεμάτος ειρωνία,πως αυτή θα είναι η δουλειά μου."Σκάσε και κολύμπα Αθηνούλα",σα να λέμε.*Πάυση για τσιγάρο,το σβήνω στο δευτερόλεπτο,θυμούμενη τις νουθεσίες σου περί υγείας και τα τοιαύτα κουραφέξαλα και το ξαναανάβω γεμάτη οργή,βήχω*.
Είδες πόσο γρήγορα αλλάζω ύφος στα γραφτά;Ναι,μα και βέβαια.Γιατί πονάω.Και νιώθω άρρωστη.Ο βραχνάς σου κι οι σκέψεις σου.Στα προφορικά είμαι καλύτερη ,φυσικά.Πόσος καιρός;Πάει πολύς;Όχι,ξέχασα και τα ημερολόγια τα έθαψα σε ντουλάπια μήπως και τρομάξω όταν τα ξαναδιαβάσω.
Έφυγες μια μέρα έτσι απλά,χωρίς εξηγήσεις.Μα είχες πλάσει πολύ στρατηγικά την απόδραση από τα δεσμά μου.
Ελεύθερος είσαι και ας το βρίσκω θράσος να θες να μου ξαναμιλήσεις.Κι ας προσποιούμαι πως δεν ακούω καλά,μόνο και μόνο για να παρατείνω λίγο την ώρα που θα ακούω την ανάσα σου στο ακουστικό.
-Μην πίνεις άλλο.
-Ναι,σιγά.

Καληνύχτα.

Καληνύχτα ψυχή μου.