O οδηγός, μου είπε με νόημα πως σήμερα βγαίνουν οι μανάδες και οι κόρες να γαμπρίσουν. Εκ πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή. Το ταξί είχε ένα τεράστιο μπλε μάτι και μια παναγιά κρεμασμένη στον καθρέφτη για να "προσέχει". Σκέφτομαι, πόσες ανάγκες ακατέργαστες έχει ο άνθρωπος: Να πιστεύεις και να μη σκέφτεσαι, μια ανάγκη κι αυτή. Θυμάμαι που διάβασα, πως ο Χατζιδάκις όταν πρωτομπήκε στη Θεσσαλονίκη σάστισε με τις εκκλησίες και είπε πως θα χει πολλές αμαρτίες αυτή η πόλη. Μπορεί. Το διαπίστωσα διαβάζοντας και για το βούρκο που έπνιξε τον Αρίστο, για τις ηθικολογίες που τον καταβρόχθησαν ένα πρωί και το σώμα του δεν άντεξε άλλη καταφρόνια, ερωτικό πόθο και σφαίρα στο ψαχνό. Ο Χατζιδάκις που λες, ήταν πολύ τρυφερή ψυχή, ένας δεξιός αλλιώτικος από τους άλλους, ανθρωπιστής και ριζοσπάστης, γιατί ξέρεις, όλοι οι δεξιοί είναι εκ πεποιθήσεως συντηρητικοί και ηθικολόγοι. Εκείνος όμως ήταν αλλιώτικος. Είχε χάσει τη μεγάλη ευκαιρία για μια σκιά που έστριβε στο στενό. Για τον έρωτα μιας νύχτας που το σαγήνευε και τον παρακαλούσε να πνιγεί. Κι αυτός κι ο Χριστιανόπουλος κι ο Αρίστος και και.
Κάνω αρκετές σκέψεις στα ταξί, που κάπως με τρομάζουν και κάπως μου εκθέτουν μπρος στα μάτια μου τις αναμνήσεις της μέρας που δεν τους δίνω σημασία και τις κουβαλώ άθικτες μέχρι να τις τοποθετήσω πίσω από τον πορτοκαλί καναπέ να κάνουν παρέα με τη σκόνη και να μη με ενοχλούν καθώς θα περνούν οι ώρες μοναξιάς με μένα και τον εαυτό μου σε διαρκή σύγκρουση. Διορθώνω τα μαλλιά μου, τα σημεία στίξης που ξέφυγαν και τους παραλογισμούς σου. Θέλω να μου μιλήσεις μ' εκείνες τις ασίγαστες σου φλυαρίες και τις απροσάρμοστες σου κοινωνικές εξάρσεις, να σ' αρνηθώ μια φορά κι εγώ, δε δικαιούμαι; Με έπεισε ο φίλος μου να βγούμε, να συναναστραφούμε κόσμο, αυτό, είπε, θα μας κάνει καλό. Μα δεν είμαι ο Μάνος αγόρι μου, να μπορώ να βουλιάξω μια ζωή, για μια σκιά στη στροφή, δεν το βλέπεις;

Χριστόυγεννα

Έπειτα από αυτοκτονικές απόπειρες
και υπαρξιακές συζητήσεις
τα χαράματα
ξεσπάς πάνω από μια τεκίλα
σ' ένα κατακόκκινο μαγαζί
με βέσπες για φώτα
και δυο μάτια αθώα να σου μιλάνε
για ταξίδια.
Έκανες μια απερίγραπτης προσπάθειας
κίνηση να τετραγωνίσεις τον κύκλο
αλλά σ' άφησε εντελώς λειψό η προσπάθειά σου
και τώρα αυτός φεύγει
κι εσύ μένεις με τα μοιρογνωμόνια ανά χείρας
και δυο λέξεις πίσω από τα δόντια
να τις μασάς και να τις φτύνεις κάθε μέρα
προ και μετά του φαγητού.
Ο ύπνος έχει γίνει φτηνή συνήθεια
σαν αυτή που αγοράσες τοις μετρητοίς 
σ' ένα βερολινέζικο παζάρι
με παλιά επίπλα και παλιές ισπανικές φιγούρες
του μεσοπολέμου.
Φόρεσες κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά-
μ' αρέσουν οι κόκκινες κορδέλες στα μαλλιά!
Μα, και βέβαια!
Ήμουν μια μικρή άνω τελεία.
Δεν έχω αγνές προθέσεις
κι εσύ δε θες ύπουλα πράματα
κάτω απ' το τραπέζι
ούτε αγγίγματα απ' τις 4 και μετά
κλείνει η τράπεζα και δε δίνουμε λεφτά
στους φτωχούς συναισθημάτων,
δεν τα μάθατε;
Το μυαλό μου έχει γίνει
μια κρεμάστρα
στο πίσω μέρος της πόρτας
Κρεμιούνται πάνω του
δυο χιλιάδες λαμπιόνια
που τρεμοπαίζουν
με την απώλεια
την ανασφάλεια
και το μεγαλοπρεπές
ανεπιφύλακτο
και αναντίρρητο
όχι σου.
 

Θεέ.

Θεέ, αν υπάρχεις
πάψε να βρέχεις τόση πεζότητα
είμαστε κι εμείς εδώ
οι σαχλοί
που περιμένουμε όσο τίποτα
έναν έρωτα κι έναν αποχαιρετισμό.

.

Σκηνή πρώτη, πράξη 372η. Κάθεσαι απέναντι μου και καπνίζεις συνέχεια απανωτά τσιγάρα, μέχρι η κάφτρα τους να φτάσει στα δάχτυλά σου και να ζωγραφίσει στην άκρη τους αποτυπώματα με ακανόνιστα σχέδια που μετά θα μου τα δείχνεις για να σε λυπηθώ. Πού και πού ξερνάς λέξεις περίεργες που όλο και σβήνουν, παρέα με τη διάθεσή σου να μοιραστείς. Έχεις κάνει τις επιλογές σου. Και δε χωράω σ' αυτές. Με φιλάς.

Σκηνή δεύτερη, πράξη 532η. Με ξαπλώνεις και με σκεπάζεις και μου λες για τιμωρητικά όνειρα, για φευγάτες ανασφάλειες, για μουσικές από ξένους κι αλλόκοτους τόπους και κάτι άλλα γλυκόπικρα και όταν κάποια στιγμή σε μαλώνω, γιατί θέλω να κοιμηθώ, βάζεις τα γέλια τα ειρωνικά. Έπειτα σκαλίζεις το συρτάρι και ψάχνεις με ποιο όπλο θα με σκοτώσεις. Διαλέγεις τα χέρια σου. Με πνίγεις.

Σκηνή τρίτη, πράξη 678η. Ξυπνάω από το λήθαργο κι εσύ ήδη έχεις κρεμάσει στον τοίχο τα λάφυρά σου από τη μάχη και με κοιτάς από απόσταση με θριαμβευτικό ύφος. Λέω αφελώς "πάμε μια βόλτα". Δεν κάνεις τον κόπο ν' απαντήσεις. Βάζεις το μπουφάν σου και μου λες να κάνω το ίδιο κάπως επιτακτικά και κάπως τρυφερά. Οπωσδήποτε υπακούω. Μιλάμε για ασυναρτησίες, ξημερώνει και νιώθω πιο μόνη δίπλα σου. Δε θα 'πρεπε-τουλάχιστον δε γίνεται έτσι στις ταινίες και τα βιβλία που με γαλούχησαν να προσμένω τον απόλυτο έρωτα. Λες κι ακούς τη σκέψη μου, γελάς πάλι. Ψάχνεις την τσέπη σου. Βρίσκεις αναπτήρα. Με καις.

Σκηνή τέταρτη, πράξη 2039η.  Ζητάς να σου πω ένα ακόμα τραγούδι κι εγώ δεν έχω άλλα περιθώρια. Έχω βάψει τα μάτια μου με μαύρο χρώμα και μου λες πως αγριεύω όταν σε κοιτάω. Θωρακίζομαι, αλλά δε θες. Και ξεχνάς. Φράση παρά φράση και εξαϋλώνομαι σχεδόν απροκάλυπτα κι αναρωτιέμαι αν το πρόσεξες. Παρήγγειλα νέες λέξεις να έρθουν να σου πουν όλα αυτά που καιρό τώρα προσπαθώ με άναρθρες κραυγές και κινήσεις απελπισίας να σου δείξω. Κουράστηκα. Κάνεις πως κοιτάς τους πίνακες στον τοίχο. Με φοβίζεις.

Σκηνή τελευταία, πράξη δεν ξέρω ούτε εγώ τώρα πια, κουράστηκα να μετράω. Ανακατεύω τα χρώματα μπας και βγει εκείνο το υπέροχο μαύρο που χρόνια έψαχνα, να σε βάψω να μην ξαναρθεις, να μη με ξαναγγίξεις και να μη με ξανατρομάξεις, έτσι αυθάδικα που θα θες να εισβάλεις πάλι σε ό,τι ζω, ή ακόμα χειρότερα, σε ό,τι νομίζω ότι ζω. Ούτε που σαλεύω όταν σε πετυχαίνω τυχαία σε κανά όνειρο, γιατί αλλάζω κατευθείαν σταθμό μηχανικά και δε θέλω να περιαυτολογώ, αλλά πλέον τα καταφέρνω αριστοτρεχνικά. Τρίβω το δέρμα μου να βγάλω τη μυρωδιά σου από πάνω μου κι είμαι σε καλό δρόμο. Μην ξαναρθεις. Με λυπάσαι.

Και δε θέλω.

H απόσταση από το δεξί μέχρι το αριστερό μου χέρι όταν προετοιμάζομαι για ανεπίδεκτες μαθήσεως αγκαλιές είναι σίγουρα απόσταση ασφαλείας. Θωρακίστηκα με κράνος, εξοπλισμό πρώτης τάξης, προφυλακτήρες κι είμαι έτοιμη για το δρόμο. Εσύ θα κάθεσαι πριν το αντίο, πάλι, παθητικά στην άκρη του κρεβατιού καπνίζοντας λες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνεις. Έχεις ένα γκρι στα μάτια και λίγο μαύρο στο βλέμμα. Το μπαλκόνι βρώμικο. Σκέφτομαι, αν κάνω πως πέφτω θα το προσέξεις;
Συλλέγω λέξεις και περιμένω να μεγαλώσεις λίγο για να στις δώσω. Έτσι απλώς θα στις δώσω, μπορεί και να στις πετάξω να μην έχω να τις πιπιλάω ποτέ ξανά, να μην έχω να τις στριφογυρνώ στο στόμα μου ποτέ πια. Δε σε μισώ, δε θα μπορούσε αυτό να γίνει, γιατί δε γίνεται να μισείς άδολα μάτια και καθαρές προθέσεις. Τα χέρια μου κατηγορώ που δεν άνοιγαν πιο πολύ από την απόσταση ασφαλείας. Θέλω μια μέρα να τη μετρήσουμε τη γαμημένη, να δω σε πόσα εκατοστά πληρώνεται η δειλία. Εφτά χιλιάδες φορές έχω κάνει απόπειρες προσπέλασης. Εσύ καμιά-δυο κι αυτές πρόχειρες. Δε θα 'θελα να είσαι αυτός κι αυτό σημαίνει πως η άτρωτη έκανε λάθος. Μου το συγχωρώ, όπως συγχωρώ όλες τις βραδιές που μου αρνήθηκαν το παραμύθι. Ξεβράζουν οι τηλεοράσεις και τα βίπερ ρομάντζα παραμύθια, θ αγοράσω μπόλικα, δε βαριέσαι!
Ζέστη σκουριασμένη, τα πόδια μου δε κουνιούνται, έκλεισα τα μάτια, έμεινα ακίνητη, σου φωνάζω, σ εκλιπαρώ, δεν το βλέπεις; Δεν κουνιέμαι! Βάζω μουσική στα ηχεία, καίω την κουίντα, σε κρατώ από το μπατζάκι, έχω ξεπεράσει τα όρια του αξιοπρεπούς και πάλι μένω εγκλωβισμένη σε κάτι ξέμπαρκα "κάποτε", σε κάτι ξεφτυσμένες υποσχέσεις και σε κάτι κρεμασμένα στραβά και βρώμικα "σ΄' αγαπάω", που 'μειναν δίπλα στις περγαμηνές, να μη νιώθουν μόνα τους και αποστατήσουν από την έκθεση του τοίχου.
Θα ΄θελα να κανονίσουμε να βγούμε για λίγο περπάτημα δίπλα στη λίμνη, τίποτα τρομερό για να σου επιστρέψω τις χιλιάδες λεπτομέρειές σου που σαν ακίδες έχουν μπει στο δέρμα μου και με πονάνε. Μια φορά κάθισα και τις έβγαλα μια-μια. Μπορεί κάποια να ξέφυγε, αλλά στ' αλήθεια δεν την κράτησα επίτηδες για να έχω κάτι από 'σενα.
Έχω μια θύμηση σου να μυρίζω. Θα στην επιστρέψω κι αυτήν όταν θεραπευτώ. Οι φίλοι λένε θα τα καταφέρω. Θα πάψω κάποτε ν' αναπνέω από 'σενα και τότε θα μαι δυνατή σαν τις ηρωίδες των βιβλίων σου.
Έχεις μια μικρή ελιά κάτω απ' το αριστερό στήθος. ΄'Ισως είναι και το μοναδικό πράγμα που δε θα ξεχάσω ποτέ πάνω σου.

.,.

Μα πού πήγαν εκείνα τα βράδια που ακούγαμε Σιδηρόπουλο και γεμίζαμε αφελώς τα ρούχα μας εφηβικά δάκρυα και ένα κάρο ρομαντικά φαλτσαρίσματα; Πού πήγαν εκείνα τα ουρλιαχτά ευτυχίας στην Αβέρωφ, όταν η Ράνια μας πήγαινε βόλτα με το μηχανάκι και παρκάραμε στο πιο ακατάλληλο σημείο για να γυρίσουμε με ανάσες τσιπουρονοτισμένες κι αμφιβολίες για πολύ προσωπικά ντέρτια πάνω από τα κεφάλια μας; Να τρέχει ο Νίκος στη μικρή πόλη επειδή απλώς κάποιος του έδωσε λίγη προσοχή, η Ράνια να ταϊζει τα σκυλιά ολάκερης της πλατείας, εγώ να σχεδιάζω την επόμενη αυτοκτονική εξόρμηση στα παλιά, εσύ να καπνίζεις λαίμαργα τσιγάρα, αμέτρητα και πάντα με τον ίδιο ρυθμό. Και να 'χουμε μάτια άδολα. Να χωρίζεις από σχέση 3 χρόνων, να κλαις στον ώμο μου και να σου δίνω γλυκό του κουταλιού να ξεχαστείς και μετά να κλαίω κι εγώ για τα αναμενόμενα που δε λεν να ρθουν ή επειδή απλώς κλαίω συχνά. Να με παίρνεις το χάραμα και ν αποφασίζουμε να μη δώσουμε μάθημα επειδή έξω χιονίζει, να πάμε και σ' αυτή την παράσταση, τιμή ευκαιρίας, τις κυνηγάμε εμείς δαύτες άλλωστε. Καταστρώναμε εκατομμύρια σχέδια για το καλοκαίρι, βλέπαμε γκρεμούς και ήμασταν σίγουροι πως και να φτάσουμε στο χείλος θα πετάξουμε. Άτρωτοι λέγαμε, ατσάλινοι είμαστε.
Μετά τα χρόνια πέρασαν και σαν κάποιος να ρούφηξε τη θετικότητά μας. Μην προσπαθήσεις και πολύ να εξηγήσεις, το βλέπω και στα δικά σου μάτια, κάποιος ήρθε και χωρίς να ρωτήσει σου απομίζησε κάθετι αισιόδοξο που κουβαλούσες. Σ' ακούω να μιλάς, μα δε σ' ακούω στην πραγματικότητα. Κάτι διάσπαρτες απόπειρες, κάτι μικροί σχηματισμοί στα χείλη, πού πας; Γιατί φεύγεις πάλι χωρίς ένα καληνύχτα; Μου 'χουν λείψει αφόρητα τα καλογραμμένα ερωτόλογα χωρίς παραλήπτη κι ενίοτε χωρίς καν αποστολέα. Ένα μελάνι έχει σκάσει στο κεφάλι μου και πιτσιλίζει κάθε μου σκέψη. Ψάχνω με το σταγονόμετρο φαντασία. Ούτε απ' αυτή διαθέτει το μαγαζί. Κι απόψε θα κοιμηθώ μ' ένα γιατί και ένα ερωτηματικό σα γάντζο. Τρεις πνιγηρές καλημέρες ακόμα και σε ξεπουλάω για το τίποτα, βαρέθηκα να σε κυνηγάω εσένα κι όλους τους δικούς σου που αλλάζετε τόσο ελαφρά τη καρδία πρόσωπα. Πεθαμένες γόπες στο πάτωμα, άραγε πόσο καημό κουβάλησαν μέχρι το θάνατό τους; Όχι, δεν είμαι λυπημένη. Αλλά να μωρέ. Είναι που κάνει αβάσταχτη ζέστη και μοναξιά στον κόσμο σου.

...

Μια υποπερίπτωση τεθλασμένη
ξεχασμένη σε οπισθόφυλλα
είναι ικανή να σ' αλλάξει τα φώτα.
Βλέπεις, είναι όμορφα να αντιφάσκεις
και να μιλάς με λόγια
γεμάτα δυσκολίες μέσα τους.
Το ζήτημα βέβαια δεν ήταν αυτό.
Αλλά εσύ πάντα ξεχνάς τι σε ρωτάνε
και πώς γράφονται
τα στρογγυλά γράμματα
που δεν έχουν παραλήπτες.
Έμαθες καλά να συλλαβίζεις
δήθεν έρωτες
αλλά για τους άλλους,
εκείνους που τους βαφτίζουν ατόφιους
ούτε λόγος.
Δεν είσαι για πολλά
και θες άλλωστε να γυρνάς στο σπίτι
χαμογελαστός.
Ξέρεις πόσο απέχει
η πραγματικότητα από
τις δικές μου υποπεριπτώσεις;
Δεν έχεις ιδέα μάλλον
μα δε σε κατηγορώ.
Θα γράψω μια ιστορία με πολλά
στερητικά
μέσα της.
Ας δικαιολογήσω
μια ακόμα νύχτα
την πλήρη ανικανότητά μου
να γκρεμίζω τις δικές μου
ακατάπαυστες
ακατανίκητες
αξεδιάλυτες
ανόητες
αλκαλικές
υποπεριπτώσεις μου.