Το πιο ωραίο,είναι το επόμενο λιμάνι...

Προσπαθείς εναγωνίως ,να αποτυπώσεις τα συναισθήματα σου,κάπως. Ξέρεις ότι δεν το καταφέρνουν όλοι οι άνθρωποι και δυσανασχετείς. Ίσως να ανήκεις και συ σ΄ αυτούς. Το ξέρω,θες πολύ ν' ανήκεις κάπου. Πάντα ψάχνεις λέξεις, ανιχνεύεις χρώματα, σιγοτραγουδάς, συνθέτεις,πλέκεις,φεύγεις,έρχεσαι...Όλα αυτά,γιατί; Γιατί θες τόσο πολύ να βαφτίσεις ό,τι νιώθεις; Ξέρω και πάλι,ότι θες να τα κρατήσεις. Μα δε σου αρκεί η μνήμη σου; Δεν είναι δυνατή η μνήμη σου; Δεν είναι ικανή να αιχμαλωτίσει ένα μέρος τουλάχιστον από όσα σου συμβαίνουν; Είμαι σίγουρη πως ναι.
Ξέρεις όμως,το κάνω κι εγώ αυτό. Προσπαθώ να κρατήσω όσα περισσότερα μπορώ για να θυμάμαι. Νομίζω μου είναι πολύ δύσκολο να απαγκιστρωθώ από το παρελθόν,κι ας είναι ανάξιο λόγου,κι ας μην έχει να επιδείξει ίχνος περιπέτειας. Να, τα κόκκινα σύννεφα,δυο λόγια,τρεις μουσικές,πέντε νότες,μια κραυγή απόδρασης,μια στιγμή αυτογνωσίας,όλα αυτά,κι ας ανήκουν στο παρελθόν σε βοηθούν να προχωρήσεις. Όχι,δε με κρατά πίσω το παρελθόν. Με κάνει να παλέυω και να ταξιδεύω στο πριν, στο τώρα, στο κάποτε,δε με αφορά.
Να ξέρεις πως χιλιάδες φορές έχω προσπαθήσει να ξεχάσω. Μα είχες δίκιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε. Δεν πρέπει να πετάμε ότι ζήσαμε. Θα παίρνω λοιπόν κλωστές,πινέλα,μολύβια και θα ζωγραφίσω όλα όσα πέρασαν κι όλα όσα θα ρθουν. Κι εσύ κι εκείνος κι εγώ και όλοι μας,θα τραγουδάμε και θα παίζουμε άρπα. Και θα φεύγουμε όλο και πιο μακριά από τα επίγεια. Και θα ερχόμαστε όλο και πιο κοντά σ' ό,τι ποθήσαμε,πιο κοντά στον εαυτό μας.
"Το πιο ωραίο,είναι το επόμενο λιμάνι",θυμάσαι;

And now,what?

Μην αφήσεις ούτε κατά διάνοια εκείνη τη στιγμή να σου φύγει. Κράτα τη καλά στα χέρια σου, σφίξτη στη γροθιά σου, σφάλισέ την κάτω από τα απόκοσμα αχνά ματόκλαδά σου. Δε χρειάζεται-για πρώτη φορά στη ζωή σου-να εξηγήσεις τίποτα. Ούτε καν εγώ,εγώ που τελευταία προσπαθούσα να εξηγήσω και να ερμηνεύσω τα πάντα. Μέχρι και τα κενά που άφηνες ανάμεσα στις λέξεις προσπαθούσα να εξηγήσω. Μη γελάς,εσύ ποτέ δεν προσέχεις όλες αυτές τις ανοησίες. Δεν πειράζει. Μην προσπαθείς να ανιχνεύσεις λοιπόν, ούτε την απειροελάχιστη λέξη,ούτε την παραμικρή ανάσα, τον παραμικρό ψίθυρο. Ξέρω ότι κανείς δε θα αντέξει, αν το κάνει. Ούτε εγώ, πάλι εγώ η αφελής, που έμαθα να αναπνέω με τη μνήμη και το κάποτε και να παίζω με όλες τις φλόγες κι εκείνες του μυαλού κι εκείνες-τις πιο τρομακτικές,τις πιο απειλητικες- του παρελθόντος. Μα γιατί φοβάσαι; Περνούν εκατομμύρια σκέψεις μπροστά μου. Και δε στο κρύβω, πολλές είναι γεμάτες άρνηση και υποταγή συνάμα. Μα γιατί κλείνεις τα αυτιά σου; Ξέρω και ξέρεις,ξέρουμε, πως είμαι εκ φύσεως δειλή. Το παλεύω, προσπαθώ με όση δύναμη μου έχει απομείνει, με όση ελπίδα έχω κρύψει στα ενδόμυχα αποθέματα, να αλλάξω και να διεκδικήσω ό,τι μου ανήκει, ό,τι περίμενα με πολύ κόπο κι υπομονή. Κι εκεί, που άρχισα και πάλι να επενδύω, εξανεμίστηκαν όλα. Αλήθεια, θα μου εξηγήσεις ποτέ, γιατί οι άνθρωποι οπισθοχωρούν; Θα μου εξηγήσεις τα πισωγυρίσματά τους; Τα δικά σου;
Γιατί πάντα πίστευες πως είμαι αρκετά ικανή για τους γρίφους σου;Να,στο λέω τώρα,δεν είμαι κι έχω χάσει από καιρό την ανοσία μου στην αλήθεια.

Τέλμα.

Σου έχει συμβει ποτέ να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου;Ή ακόμα χειρότερα να τον απεχθάνεσαι,να τον μισείς τόσο πολύ,που να θες να αποδράσεις από το ίδιο σου το σώμα,να καταστρέψεις το κορμί σου;Όχι από τάσεις αυτοκαταστροφής,αλλά από πόνο.Από πόνο κι αγανάκτηση,που ενώ εσύ ζητάς τόσα πολλά κι είσαι εκεί για να τ' απαιτήσεις,οι γύρω σου μιλούν,μιλούν συνεχώς για το αυτάρεσκο εγώ του.Κι αδιαφορούν για τα θέλω σου.Ικανοποιούν μόνο αυτά που θέλουν για τους εαυτούς τους.Κι αν κάποτε τύχει να τους κοιτάξεις στα μάτια,γίνονται δύσκαμπτοι,στρέφουν αλλού το βλέμμα τους,σα να φοβούνται.Σα να σε φοβούνται.Τρομάζουν.Νιώθουν εκτεθειμένοι.Λες κι εσύ θες να τους αρπάξεις ό,τι πιο δικό τους.Μα γιατί δεν καταλαβαίνουν,ότι έχεις ανάγκη από λίγη αλήθεια;Μην κρύβεσαι.Αυτούς τους μισείς πιο πολύ.Πιο πολύ κι από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σου έχει συμβεί ποτέ,να κάθεσαι απέναντι απ' όλα εκείνα τα ψέματα και να τα κοιτάς;Απλά να τα κοιτάς και να οικτίρεις τον εαυτό σου.Τον ηλίθιο εαυτό σου,που για μια ακόμα φορά πίστεψε τους ανθρώπους κι επένδυσε στα ψέματα.Σου έχει συμβεί.Δε χρειάζεται να το ομολογήσεις.Το βλέπω κάθε φορά που κοιτάς τον ουρανό.Το βλέπω κι εκείνες τις φορές που κρύβεσαι πίσω από το μετάξι των μαλλιών σου.Κι όταν ακόμα κλείνεις τα παράθυρα,γιατί δε θες να μπει λίγος καθαρός αέρας.Αλήθεια,ούτε γι' αστεία δε θες τον καθαρό αέρα.Πνίγεσαι στον καπνό.Μα γιατί κρύβεσαι;Μην κοιτάς τα μάτια μου.Δεν είναι δάκρυα αυτά.Σύννεφα που πετούν είναι.Αν θες,κρύψου για λίγο στην τσέπη μου.Σε λίγο η μπόρα θα κοπάσει.Είμαι σίγουρη.Είμαι σχεδόν σίγουρη...

Σώπα.

Δε θέλω να μου μιλάς,όταν βάφω τ' αστέρια,

ούτε όταν πλάθω επίγεια κι υπέργεια όνειρα

ούτε όταν κλείνω τα μάτια μου

για να σφαλίσω στις βλεφαρίδες μου λίγο χρώμα

Λίγο μόνο χρώμα
Μη μου μιλάς τη νύχτα αυτή,που αρχίζω και αφουγκράζομαι

τις νότες της απόδρασης

Κάνε μονάχα λιγάκι υπομονή

Βάζω φτερά στο αναπόδραστο και φεύγω

Κάτω από τα πέλματά μου,ένα σωρό φτερά

Σαν τον Ερμή κι εγώ,θυμάσαι;

Φοβάμαι το θόρυβο

Και 'σένα σε φοβάμαι.

Μη μου μιλάς τη νύχτα αυτή

είναι τόσο αληθινή και θέλω να την πιω

να περπατήσω στο σχοινί του "άλλοτε" και του "ποτέ".

Εύκολα το "ποτέ",γίνεται "κάποτε"

το "τώρα","αύριο".

Τα μάτια και τ' αυτιά τραυλίζουν λόγια

των παιδιών

το στόμα δεν ανοίγει όμως.

Μένει πεισματικά κλειστό.

Σα να μη θέλει να χαλάσει τη μαγεία της σιωπής.

-Πέταξε με τα φτερά σου,είπες.

-Όταν μεγαλώσω,θα μάθω ακορντεόν ή άρπα.

Και θα ταξιδεύω με εκείνο το παραμυθένιο τρένο.

Τα καλοκαιρινά δειλινά.

Έτσι είπα.

Μη μου μιλάς τη νύχτα αυτή.

Η φυγή είναι απόλυτη και δε σηκώνει αντιρρήσεις.

Μη βεβηλώσεις τη σιωπή,σε παρακαλώ.

Αγγίζω τη σιωπή και τη βαφτίζω όνειρο.

Να,κοίτα,έβαψα ήδη τρία αστέρια μπλε.

Σα να βλέπω τα μάτια της ζωής μου.

Απροσδιόριστα,μαύρα ή μπλε;

Σαν τ' αστέρια μου,πάντως,δεν είναι....

Νot enough...

http://www.youtube.com/watch?v=TuykvgOcPLc&feature=related
This is not an illusion
This is not a temptation
People always try to feel
Something different
Breathing in to the good times
Breathing out to the bad times
Everything's alive
Everything inspiring for
Human Poetry


-Είναι ωραία η βροχή στο δρόμο.
-Ναι,όμορφη είναι...

Life goes on.Again and again...

Περίμενε κοιτάζοντας ανήσυχη πότε τον ουρανό και πότε το ρολόι.Σε εκείνο το σημείο,που πάντα δίνανε ραντεβού.Σήμερα επίτηδες πήγε λίγο πιο νωρίς.Για να παρατείνει μάλλον την αναμονή.Ήθελε να μείνει για λίγο μόνη με τις σκέψεις της.Και τις τύψεις της.Προσπαθούσε να σκεφτεί όλα όσα είχε βιώσει.Μα δεν μπορούσε.Ένιωθε ότι το κεφάλι της θα σπάσει.Μακάρι να μπορούσε να σπάσει.Δεν αντέχει να θυμάται κι ας το επιδιώκει.

Είχαν ήδη περάσει δέκα λεπτά.Δέκα ολόκληρα λεπτά,από μια ζωή μικρή και μεγάλη.Αληθινή και τόσο μαγικά αλλοτινή.Ο καπνός είχε πλέον μπει στα σωθικά της.Καπνός όχι από τσιγάρα,αλλά από αναμνήσεις και τύψεις.Εκατοντάδες τύψεις μέσα σ' ένα σώμα.Δεν τις άντεχε πλέον.

Πέρασαν είκοσι λεπτά.Κι ακόμα να φανεί.Δεν έφτασε στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης.Θα είναι η κίνηση,σκέφτηκε.Ίσως και τα ατελείωτα "φεύγω" που χρόνια τώρα μεγάλωναν και φάνταζαν πελώρια,απειλητικά.

Δεν περίμενε άλλο.Έτσι κι αλλιώς,θα τα ξαναπούν σύντομα.
Κι όμως.
Είχε περάσει μια ζωή.

Μια ολόκληρη ζωή...

One day...

Mια μέρα,στο υπόσχομαι,θα κάνουμε μαζί εκείνο το ταξίδι.
Προς το παρόν,ας σχεδιάσουμε εκείνη τη βόλτα με το τρένο.
Θα σου δείξω και την αγαπημένη μου γωνιά,που πέρναγα ώρες μικρή.
Τώρα μάλλον θα έχει αλλάξει.Κι εμείς έχουμε αλλάξει.Αλλά δεν πειράζει.

Μπορούμε ακόμα να παίζουμε τους σούπερ ήρωες.Ναι,θα παίξουμε και κρυφτό,που τόσο αγαπάς.
Μια μέρα στο υπόσχομαι,θα τα καταφέρουμε...