Tα σχεδόν.

Και δεν είναι ότι (σε) φοβάμαι ή κάτι τέτοιο.Αλλά να,ώρες ώρες θέλω τόσα να σου πω,που σχεδόν ουρλιάζω,σχεδόν φλέγομαι,σχεδόν μπήγω τα νύχια στα χέρια μου για να κρατηθώ.Μα δε σου λέω τελικά τίποτα.Ή τουλάχιστον μιλώ-τάχα αδιάφορα-για τον καιρό,την άσχημη διάθεση και τα προβλήματα της σχολής.
Κι όμως.Υπερφορτωμένα συναισθήματα.Όπως εκείνη τη φορά,που πρωτομιλήσαμε και ένιωσα σαν πρωταγωνίστρια χαζής αμερικάνικης ταινίας εποχής.Διάβασα τότε στον αέρα,πώς ακόυγεται η γλώσσα της σιωπής ή πώς είναι να νοιάζεται κάποιος για τον αν τελικά είσαι καλά ή για το αν κατάφερες να τελειώσεις εκείνο το σχέδιο που με κόπο έφτιαχνες την περασμένη βδομάδα.Άκουγα μικρούλες τις ανάσες των παιδιών,έτσι ξέπνοες,να περικλείουν μόνο όνειρα.Όνειρα.Άκουγα την αγάπη,κι ας μην το πιστεύεις.Όπως εκείνη τη φορά,που σε είδα να μιλάς με τους φίλους τους ξένους και θυμήθηκα πως είναι να ονειρεύεσαι και να κάνεις κάτι που ονομάζεται ΝΙΩΘΩ.Οι χρόνοι χάνουν κάθε τους αξία στις προτάσεις και στα λόγια.Τα λόγια...Πόσο αμυδρά σκιαγραφούν την πραγματικότητα.Μπορεί και να μην έχω ταλέντο στο να σχηματοποιώ την καθημερινότητα σε λέξεις.Μα,προσπαθώ,αλήθεια προσπαθώ να 'χουμε ντοκουμέντα κάθε που βραδιάζει.Εκείνη τη βραδιά,τη γεμάτη μαγεία και φως τη θυμάσαι;Από τότε ρίχνω μπόλικο αλάτι στις πληγές και εξακολουθώ να αναπολώ και να θυμάμαι.Η αλήθεια είναι,ότι αρκετές φορές,μπερδεύομαι και δεν ξεχωρίζω αν αυτές οι κακομαθημένες εικόνες στο μυαλό μου,είναι όντως αληθινές ή απλά φαντασιώσεις.Αλλά έχω μάρτυρες.Ευτυχώς.Γιατί δε θέλω να ξεχάσω,δε θέλω.
Κι αν ακόμα φοβάμαι(ναι,φοβάμαι τελικά),μήπως κι όλο αυτό,κάποτε φύγει,εγώ θέλω να το βλέπω σαν ταινία μπροστά μου,όποτε τύχει.Είδες λοιπόν,πώς εξηγείται ότι κλείνω σφχιτά τα μάτια κάθε που ζούμε;Τις στιγμές φυλακίζω.Τις στιγμές ΜΑΣ.

Ευ.

Kι εκεί που νομίζεις ότι όλα καταρρέουν γύρω σου κι εσύ είσαι ανήμπορος,πλήρως ανήμπορος να φτιάξεις το οποιοδήποτε σχήμα στον καθρέφτη και θεωρείς ότι έίσαι απλά μια άμορφη μάζα που περιφέρεται εδώ κι εκεί,στο σημείο λοιπόν που εγγίζουν οι πράξεις σου τα όρια της αυτοκαταστροφής,έρχεται κάτι που πολλοί το βαφτίζουν έρωτα,άλλοι ελπίδα κι άλλοι χίμαιρα.
Κι εσύ στέκεσαι άπραγος και ανίκανος να εξηγήσεις ή να βάλεις λέξεις στη σωστή σειρά.Σημεία στίξης,κυρίως μισά ερωτηματικά και κάποια κόμματα εδώ κι εκεί.Αποσιωπητικά,μόνο αυτά μένουν αγέρωχα.Και σιγά σιγά παίρνει μορφή το είδωλο και το εσύ γίνεται εσείς.Από μπλε,κόκκινο.Όπως σα να λέμε ζεστό.Και καταλαβαίνεις πώς κλίνεται το σ' αγαπώ.Σ' αγαπώ,μ 'αγαπάς,αγάπη μου και ένα σωρό άλλες προσφωνήσεις,που μέχρι τώρα η κυνική πλευρά σου(στ΄αλήθεια,πού χάθηκε αυτή; )τα είχε ξεγράψει πριν καλά καλά τα ξεστομίσει.Γράμματα και τσιγάρα στις 5 το πρωί,μια αυγή αγκαλιά,ένα "αχ και να σ είχα πριν,τότε",δυο τρεις αποκαλύψεις,ανόητες διηγήσεις της παιδικής ηλικίας.Κι εγώ τόοοτε ζωγράφιζα σύννεφα και τώρα λιακάδες.Βιβλία,μουσικές που ούτε καν είχες φανταστεί,εφημερίδα τις Κυριακές,χαμόγελα αγνώστου αιτίας και ταυτότητας.Απόψεις που χαράσσονται και σμιλεύουν ένα,μάλλον δύο ολόκληρα "είναι".Ξέρεις,είναι περίεργο,μα για πρώτη φορά,αισθάνομαι ότι όσα έχω γράψει είναι τόσο μα τόσο τετριμμένα.Ερωτικά και ροζ.Και ξέρεις πως μισώ το ροζ.Κι όμως αυτή τη στιγμή,νομίζω πως έγραψα τα πιο όμορφα λόγια.Απλά και μόνο γιατί κάθε γράμμα,ένα προς ένα,κάθε τελίτσα,κάθε κόμμα(μου θυμίζει την ελιά σου κάτω από το λαιμό)και κάθε ερωτηματικό,κρύβουν κάτι από ΄σένα.
Μου πες δε θες ευχαριστώ.Στα 18 μου,έχω ζήσει την αλήθεια.Μπορεί και να κάνω λάθος,μα δε με νοιάζει πια.Δε θα σου πω ευχαριστώ,δε με ενδιαφέρει και πολύ.Είδες;Τα κατάφερα λιγάκι,να μην τα παραμετράω όλα.
Σ' ευχαριστώ γι αυτό.Να,πάλι αθετώ υποσχέσεις.Μην γκρινιάξεις,ε.
Θα μαι δω,εκεί και παντού,αρκεί ο διάφανος και ο γκρίζος,ο αθάνατος θνητός ουρανός μας να μας σκεπάζει.Και τους δυο,μαζί.Όχι,μαΖΕΙ,είναι το σωστό.Κι αυτό το πρόσεξες,ε;
Υ.Γ:Ωραία τα Εξάρχεια.Είναι,δεν είναι;

Ready for love

Σου το χω ξαναπεί;Μα,ούτε που θα στο 'χω εξηγήσει.

Μερικά πράγματα,άλλοι στίχοι,ένας ψίθυρος,ένα πέταγμα βλεφάρων.

Δε θέλουν εξηγήσεις.

Δεν μπορούν άλλωστε.

Δε φτάνουν.

Ναι,είμαι πλέον σίγουρη πως όχι.

Αν πραγματικά αφεθώ και (σε) αφήσω να εισβάλλεις ακόμα και κάτω από το δέρμα μου,

αν λέω αν.

-και τότε θα μυρίσει κέδρο και θυμάρι όλη μου η ύπαρξη

από τα χείλια μέχρι τη ραχοκοκαλιά

και πάλι από την αρχή-.

Θέλω να σε δω.

Δεν μπορώ να υποκριθώ για μια ακόμα μέρα

πως τα μαλλιά σου ή τα μάτια σου δεν αγγίζουν κάθε καμπυλότητα

στους τοίχους (μου).

Ή ότι δεν έχω ξεχωρίσει κάποια βλέμματα σου,

-ένα προς ένα-

και δεν τα χω κρατήσει ευλαβικά

στις συλλογές με την φεγγαρογραμμή και τις άλλες.

Τις άλλες.

Που εσύ τις ονομάζεις ελπίδες

κι εγώ βεβαιότητες.

Δε χρειάζεται να σου εξηγήσω τίποτα.

Μου αρκεί η προσμονή.

Αναπνέω από δαύτη.

Ξέρεις τι;

Η πιο όμορφη αίσθηση είναι όταν μου μιλάς

για όλα εκείνα.

Γιατί ξέρω ότι "εκείνα" ποτέ δε θα μας πουλήσουν.

Ένα,δύο,τρία και σιωπή

τριγύρω.

Συνέχεια.

Αλλεπάλληλες σιωπές.

Και δυο τρία "αχ"

έτσι,για να θυμίζουν

πως (συν)υπήρξαμε.

Είμαι στα πόδια μου (ξανά).

Και αναπνέω από την προσμονή (σου).

Βγάλε τις παρενθέσεις.

Δε (μου) χρειάζονται.

Μα,είμαι ανασφαλής ακόμα

για να γράφω χωρίς αυτές.

Μα θα τις διαγράψω.

Σύντομα.

Έτοιμη.

Για 'σενα.

Μόνο.

Μ' αρέσει έτσι που (προσποιείσαι ότι) κοιμάσαι.

Έτσι.

Από ειρωνεία της τύχης.

Κι από μια απρόσμενη παραλλαγή της.

Never alone again.

You brace and hold it all inside

It's more than you can stand
No one around even tries
Tries to understand

 Don't turn away, don't turn away


Come out swinging
Come out alone
They're in your way
But as long as you're swinging
Strong then you'll get by


Your pacing's wearing out a line
Right beside your bed
The scene replays a million times
Stuck inside your head




And though you stand in place
Your mind escapes
Read between the lies
Smile's on your face
You fake like you're ok




Don't turn away, don't turn away
Come out swinging
Out on your own
They're in your way
You may be stinging
But you'll get by
Don't turn away, don't turn away
Come out swinging
Never alone again
The pain inside can guide your way




Midnight, no sleep
Inside, you scream to
No one, hears you fall
Daylight, prove me today
One more try



Don't turn away, don't turn
Come out swinging
Come out alone
They're in your way
You may be stinging
But you'll get by
Don?t turn away, don't turn away
Come out swinging
Never alone again

Pain inside

Leads you through so you'll get by

The Offspring-Come out swinging

Μας.

Δυο τρεις φορές ακόμα
και θα γίνει το σίγουρο συνήθεια.
Που λες,εγώ ούτε μεγάλη είμαι
ούτε και θα γίνω ποτέ σαν εσένα.
Δεν μπορώ,ούτε και θέλω.
Ταύτιση,εξίσωση και άλλα τέτοια
δεν είναι για 'μενα
δεν είναι για 'μας.
Ακούω ώρες ολόκληρες,πεσιμισμούς
και ανόητες αμφιβολίες.
Μη σπάσεις.
Εγώ θα συνεχίσω να ανέχομαι.
Δε θα συμβιβαστώ.
Απλά θα αλλάξω τα μάτια μου.
Μπορεί και να μη βλέπω καλά,το ξέρω.
Θα πάω στον γιατρό να δώσει συμβουλές.
Και δε θα τις ακολουθήσω.
Και θα το σκάσω.
Και θα φύγω.
Και θα ναι βράδυ.
Όπως πάντα.
Πάντα μ αρέσανε τα βράδια
εκείνα τα μελαγχολικά.
Κάθε που πιάνω το βιλίο σου,πέφτει στο πάτωμα.
Κάθε που σε κοιτώ,ένα κουφάρι ιπτάμενο κινείται γύρω μου.
Εγώ είμαι,μη τρομάζεις.
Να,απλά χάνομαι για λίγο.
Φεύγω κάθε τόσο.
Και απλά κλείνω το στόμα και τ' αυτιά μου.
Να μην ακούσεις,να μην ακούσω.
Να μην τρομάξω την παραδοχή
και την αυταπάτη.
Κάνω ησυχία,μα κάπου,κάπως,κάποτε
θα δεις.!

Κι αν κάθε φορά που κοιτώ τα άστρα
εκείνα πάντα βγαίνουν λιγότερα,
δε φταίω εγώ,ούτε το μέτρημά μου,
φταίει ο καιρός και η συννεφιά.
Και όταν θα τα βγάλω σωστά,θα ρθω να σου χτυπήσω την πόρτα.
Και συ θ ανοίξεις προσποιούμενος
ότι είναι ένας άγνωστος περαστικός άνεμος.
Κι ίσως να χεις και δίκιο.

@All the photographs here are copyrighted by the photographer.

ΘυΜωΜένο ΠοΡτέΤο

Ας πάμε κάπου μακριά
πιο πέρα από κει που συνηθίσαμε
σε μέρη που δε θα ναι απάνεμα
ούτε ζεστά.
Όχι,μην τρομάζεις
δε θα ρισκάρουμε πολύ.
Λίγο μόνο θα παίξουμε
με το άγνωστο,
δεν εννοώ αλήθειες.
Μια μόνο φυγή στο αλλιώτικο.
Μια μόνο μικρή απόδραση,
ίσα ίσα να γευτούμε λίγα σύννεφα
και να κλέψουμε ένα ακόμα κομμάτι ουρανό.
Κι έπειτα θα γυρίσουμε λίγο πιο δυνατοί.
Και δε θα φοβάσαι τόσο
ούτε εγώ θα σου φωνάζω για να κρύψω τη δειλία μου.
Ξέρεις,δε με πειράζει που έχω καταντήσει ρετρό
και κλισέ.
Με φοβίζει η παραδοχή σου στη ρουτίνα μας.
Πάμε μια ποδηλατάδα.
Κι άσε τα μαλλιά σου έτσι.
Και παράτα τα κλειδιά.
Ας μη τα βρούμε στο κατώφλι,τι έγινε;
Μη,μη σκοτεινιάζεις πάλι.
Σου λέω,θα τα καταφέρουμε να πούμε ψέματα στον ουρανό.
Κι εκείνα τα φοβερά του χρώματα,ένα ένα
θα τα βάλουμε στο καλάθι.
Κι έπειτα δε θα ναι τίποτα όπως πριν.
Μη φοβάσαι σου λέω.
Πιστεύω,τόσες φορές το 'χω δηλώσει.
Κι όλα εκείνα τα άπιαστα και τα ρομαντικά.
Κι ας γίνουν τα λόγια μου μια ακόμα σελίδα σε φωτορομάντζο.
Την πόρτα ξέρω να την ανοίγω.
Και πόδια έχουμε,γερά.
Φτερά μας λείπουν,μα μη νοιάζεσαι.
Λίγο τα μάτια κλείσε και όλα θα γίνουν.


@The photograph is copyrighted by the photographer.

Γράμμα σε 'σενα.

Είδες πώς άλλαξαν οι τίτλοι;

Πλέον δεν είσαι σκιά,δεν είσαι σίγουρα εκείνη η άϋλη μορφή μια ολάκερης χρονιάς κι ακόμα πιο σίγουρα δεν είσαι ένα όνειρο μονομερές και αόριστο.

Θα σου μιλήσω ευθέως.Όσο ευθέως γίνεται βέβαια,πάντα φορώντας τη μάσκα μου,πάντα οχυρωμένη στο γνώριμο παραπαίτασμα από τα τόσα ψέματα!

Δεν μπορώ να το αντιληφθώ ακόμα.Είναι από εκείνα τ' αδιανόητα,που λες και ξεπήδησαν από ταινίες αμερικάνικου τύπου.Εγώ,πάντα κυνική,τα απέρριπτα.Τα χλεύαζα και τα έδιωχνα.

Η ζωή τελικά είναι τόσο απρόβλεπτη.Γυρνά τα πάντα ανάποδα.Δεν καταλαβαίνεις πόσο δύσκολη είναι η διαχείριση αυτών των υπερβολικά απρόσμενων συγκυριών.Θεωρητικολογίες,πάλι.Ή και σκόπιμη απόκρυψη των γεγονότων.

Άκου.Δε θα μπορούσες ποτέ να διανοηθείς πόσο σε θαύμαζα,πόσο επηρέασες την κάθε μου κίνηση και πόσα-έστω και άθελά σου-μου έμαθες!Έγραφα σελίδες για ΄σενα,έναν ολόκληρο χειμώνα,ενώ κάθε μου μέρα γεννιόμουν και πέθαινα στη σκέψη σου.Μεγαλοστομίες,θα πεις.Και μενα αστείο θα μου φαινόταν.Αλλά είναι αλήθεια.Είμαι τόσο τυχερή που σε γνώρισα και τα ευχαριστώ που σου οφείλω,δε χωράνε σε λέξεις και ψυχρές αράδες.Άνοιξες τόσους δρόμους,προοπτικές και κόσμους που ούτε καν είχα φανταστεί.

Σκέφτομαι λοιπόν,πως ποτέ δε θα μάθεις.Και είναι πάρα πολύ ανειλικρινές,το ότι εγώ ξέρω.Χθες,πέρασα από δίπλα σου,σχεδόν σε άγγιξα.Γύρισα το βλέμμα,εσύ πλήρως ανυποψίαστος.Γέλασα αδιάφορα και βάλθηκα να μιλώ δυνατά,σα να μη συνέβαινε τίποτα.Μέσα μου υπερεκρήξεις ανασφάλειας και έκθεσης.Ήσουν εκεί όμως,με σάρκα και οστά,ψηλός,αδύνατος,ανασφαλής και γοητευτικά χαμένος σ΄ έναν κόσμο αλλιώτικο απ' αυτόν που θα ήθελες.Αν σ ήξερα,Θεέ μου,αν σε ήξερα!Θα είχα αποκαλυφθεί και δεν ξέρω αν τελικά θα με ένοιαζε ή όχι.

Νομίζεις πως δεν είσαι αποδεκτός.Κι όμως,να ξερες,πόσο θα ήθελα!Μα είναι πάνω από τις δυνάμεις μου και την οικτρή δειλία μου!Με τσακίζει αυτή μου η δειλία.Και πάλι εσύ θα βγάλεις βεβιασμένα και λανθασμένα συμπεράσματα-και με το δίκιο σου!Επειδή σου έτυχα εγώ,αυτή που ακόμα και τα πιο απλά,τα πασιφανή,τα περιπλέκει και μπλέκεται μόνη της σε κυκεώνες και λαβυρίνθους.

Αν ήξερες!Ψεύτικο όνομα,όλο μια ψευτιά!Έχεις ήδη αρχίσει να υποψιάζεσαι,το νιώθω.Έχεις απογοητευτεί και εγώ φοβάμαι άλλο τόσο.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι το επικείμενο τέλος προμηνύεται δύσκολο.Ανεκπλήρωτοι έρωτες και συνοθύλευμα ερωτηματικών.

Δεν ξέρω αν ποτέ στο ομολογήσω,μα εγώ είμαι πλέον σίγουρη.