Tα σχεδόν.

Και δεν είναι ότι (σε) φοβάμαι ή κάτι τέτοιο.Αλλά να,ώρες ώρες θέλω τόσα να σου πω,που σχεδόν ουρλιάζω,σχεδόν φλέγομαι,σχεδόν μπήγω τα νύχια στα χέρια μου για να κρατηθώ.Μα δε σου λέω τελικά τίποτα.Ή τουλάχιστον μιλώ-τάχα αδιάφορα-για τον καιρό,την άσχημη διάθεση και τα προβλήματα της σχολής.
Κι όμως.Υπερφορτωμένα συναισθήματα.Όπως εκείνη τη φορά,που πρωτομιλήσαμε και ένιωσα σαν πρωταγωνίστρια χαζής αμερικάνικης ταινίας εποχής.Διάβασα τότε στον αέρα,πώς ακόυγεται η γλώσσα της σιωπής ή πώς είναι να νοιάζεται κάποιος για τον αν τελικά είσαι καλά ή για το αν κατάφερες να τελειώσεις εκείνο το σχέδιο που με κόπο έφτιαχνες την περασμένη βδομάδα.Άκουγα μικρούλες τις ανάσες των παιδιών,έτσι ξέπνοες,να περικλείουν μόνο όνειρα.Όνειρα.Άκουγα την αγάπη,κι ας μην το πιστεύεις.Όπως εκείνη τη φορά,που σε είδα να μιλάς με τους φίλους τους ξένους και θυμήθηκα πως είναι να ονειρεύεσαι και να κάνεις κάτι που ονομάζεται ΝΙΩΘΩ.Οι χρόνοι χάνουν κάθε τους αξία στις προτάσεις και στα λόγια.Τα λόγια...Πόσο αμυδρά σκιαγραφούν την πραγματικότητα.Μπορεί και να μην έχω ταλέντο στο να σχηματοποιώ την καθημερινότητα σε λέξεις.Μα,προσπαθώ,αλήθεια προσπαθώ να 'χουμε ντοκουμέντα κάθε που βραδιάζει.Εκείνη τη βραδιά,τη γεμάτη μαγεία και φως τη θυμάσαι;Από τότε ρίχνω μπόλικο αλάτι στις πληγές και εξακολουθώ να αναπολώ και να θυμάμαι.Η αλήθεια είναι,ότι αρκετές φορές,μπερδεύομαι και δεν ξεχωρίζω αν αυτές οι κακομαθημένες εικόνες στο μυαλό μου,είναι όντως αληθινές ή απλά φαντασιώσεις.Αλλά έχω μάρτυρες.Ευτυχώς.Γιατί δε θέλω να ξεχάσω,δε θέλω.
Κι αν ακόμα φοβάμαι(ναι,φοβάμαι τελικά),μήπως κι όλο αυτό,κάποτε φύγει,εγώ θέλω να το βλέπω σαν ταινία μπροστά μου,όποτε τύχει.Είδες λοιπόν,πώς εξηγείται ότι κλείνω σφχιτά τα μάτια κάθε που ζούμε;Τις στιγμές φυλακίζω.Τις στιγμές ΜΑΣ.