Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

Όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω.

Καθόλου καλός ο τίτλος.Όλο σ' αφήνω να μ' αφήσεις θα 'πρεπε να γράφει.Αλλά δεν πειράζει.Τώρα πια δεν είναι η μόνη παραφωνία σ' όλο αυτό που ζούμε.Κρυφτό είναι αυτό που παίζουμε;Γαμώτο,έχω καιρό να παίξω και όσο το ξεχνώ,τόσο περισσότερο με εξιτάρει.Εσύ λίγο πιο μεγάλος,λίγο πιο έμπειρος σε κάθε είδους παιχνίδι.Τερτίπια.Δε σ' αρέσουν οι λέξεις που χρησιμοποιώ κι εγώ μερικές ώρες,προσπαθώ μανιωδώς να βρω άλλες,να συνταιριάξω σιδηρόδρομους και να μην κάνω τόσα ορθογραφικά.Μα δεν μπορώ μωρέ.Δεν μπορώ τα τόσα προγραμματισμένα,τους τόσους κανόνες.Αυτά τα κουτιά σου εγώ δεν τ' αντέχω.Κι ας σε λατρεύω έτσι αδέξια που προσπαθείς να με νουθετήσεις και να κλείσεις πράγματα σε δαύτα.Ξέρεις πασχίζω να σε μιμηθώ λιγάκι.Δε στο ομολογώ,μα ξέρω πως το διαβάζεις στα μάτια μου,κάθε που με κοιτάς με εκείνο το παραξενεμένο βλέμμα σου.Ξέρεις τι έχω φανταστεί;Μια μέρα,θα ρθω στο βιβλιοπωλείο,θα διαλέξω το αγαπημένο μας βιβλίο και θα σου φανερωθώ.Και θα είμαι σίγουρη πως εσύ θα έχεις καταλάβει.Θα έχεις μυρίσει τον αέρα το άρωμά μου και θα το αναγνώρισεις.Κι έπειτα θα πάρεις το πρώτο τρένο(δεν το γράφω με αι,έτσι πεισματάρικα επιμένουσα)και θα έρθεις για να με δεις,όπως είχες κάνει πριν κάτι μήνες.Κι εγώ τότε θα κρυφτώ και θα κρυφτώ μέχρι εσύ πάλι να με ανακαλύψεις και να γραπώσεις απ' τα μαλλιά τις σιχαμένες μου φοβίες.Και μετά εσύ θα φύγεις το πολύ βράδυ ή το πολύ πρωί,γιατί θα 'χεις εργαστήριο και δε θα θες να το χάσεις."Θα φέρω χρήματα στην οικογένεια καλό μου".Έτσι σφύριζες τα δήθεν αστεία σου.Μα εγώ γελούσα,γελούσα δυνατά γιατί κάθετι που έλεγες,μου χάιδευε αυτιά,μυαλό,σώμα,ολάκερη ύπαρξη.
Δυο ονόματα ρε συ!Κρυφτό και δυο ονόματα.Και με σκοτώνει που αισθάνομαι πως σε κοροϊδεύω.Και με σκοτώνει που όσο περνάει ο καιρός,πιστεύω ολοένα και περισσότερο σε κάτι που ονομάζουν ΚΑΡΜΑ.Σ' αγαπώ ρε συ!Και φοβάμαι τόσο πολυ.Φοβάμαι πως θα σε χάσω επειδή έτσι θα το διαλέξω.Πόσο σίγουρη είμαι πως όταν τα διαβάσεις τούτα εδώ θα ψελλίσεις ένα άχρωμο "παράξενα πράγματα!"Αλλά σκέψου λίγο,τις ίδες ανασφάλειες δε μοιραζόμαστε;Δε σου αρκεί αυτό;Εμένα όχι.Και δε θέλω απάντηση.Δε θέλω.
Κρυφτό είναι αυτό που παίζουμε,ναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου