Αν.τι.ο

Πεθαίνω κάθε που μου μιλάς.Πιάνομαι ακόμα και από αστειότητες και από τις πιο άθλιες.Μ' αρέσεις έτσι περίεργα που αντιδράς στα πιο απλά,στα πιο καθημερινά,στα πιο τετριμμένα και πεζά.Μ' αρέσεις έτσι δειλά που χαμογελάς.Μ' αρέσει που μου προτείνεις να διαβάσω εκείνο το άρθρο,ή το τάδε ποιήμα,Καββαδίας και Λοϊζος και έπειτα ν' ακούσω εκείνη τη μουσική,να θαυμάσω,να συμμεριστώ,να αφουγκραστώ τις αλήθειες σου.Να μάθω.Κάπως σα να μ' οδηγείς κι εγώ έχω χάσει από καιρό κάθε μου αντίσταση και κάθε μου δυναμική και πλέον ρουφώ με μανία τους στίχους που άνετα μου πλασάρεις σε περιτυλίγματα και όμορφα λόγια.Κι εγώ στέκομαι εκεί,αδύναμη να αντιδράσω,να πω το οτιδήποτε.Πόσο τέλεια ένιωσα όταν με τύλιξες με την κουβέρτα για να μην κρυώνω!Έτσι είπες.Κάτσε να δεις.Α ναι,θυμήθηκα.Να προσέχεις είπες,μη μου κρυώσεις και φοβηθώ.Δέκα,είκοσι λέξεις ικανές να με θολώσουν.Έχεις δει τον κόσμο ποτέ κόκκινο;Ομίχλη.Ζω.Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω.

"Αυτό σου αρέσει;""Είσαι καλύτερα σήμερα;","Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου".Πώς σφυρίζεις έτσι ηδονικά τις λέξεις!Ξέρεις πόσο τα προσέχω όλα αυτά,έτσι;Και επιμένεις στο να ξαναπιπιλάς τα ίδια και τα ίδια.Που εσύ μπορεί και να τα βαρέθηκες,μα εγώ τα κατανοώ,τα μαθαίνω απ' έξω κι ένα ένα τα κάνω κομματάκια και τα φυ/ιλάω.Δε θα σε συναντήσω.Κι εσύ το ψέμα δεν το βλέπεις, μα εγώ το γέννησα.Και σε πονάει κάθε μου φυγή,επειδή νομίζεις πως θέλω να σε αποφύγω,χωρίς να ξέρεις πως εγώ δεν μπορώ πλέον να αποδράσω ούτε από τα ψέματά μου,ούτε πολύ περισσότερο απ' αυτό που εσύ αποκαλείς αγάπη.Δεν μπορώ πια μάτια μου,και είμαι σίγουρη πως αν μάθαινες,θα έδειχνες κατανόηση και θα ήθελες λίγο ακόμα χρόνο να χωνέψεις την κατάσταση.Και θα επέμενες.Μα δε θέλω να πληγωθείς άλλο και οι παράπλευρες απώλειες θα είναι πολλές.Προτιμώ λοιπόν να θάψω κάθε μου αναστεναγμό,κάθε μας βήμα,κάθε μας προσπάθεια για κοινές πορείες,να κλάψω,να παραιτηθώ για μια ακόμα φορά,παρά να σε βλάψω με τις αιχμές του φόβου μου,του ηλίθιου εαυτού μου.Κι απλά προτιμώ να μην πω τίποτα ξανά.Δε θα (σου) ξαναμιλήσω.Ούτε και τ ανεξήγητα θα τα εξηγήσω.Ούτε θα αποπειραθώ.Oύτε ξανά θα σου δώσω συμβουλές κι ούτε θα το παίξω ξανά μαμά(θυμάσαι; ),έτσι κι αλλιώς αδέξια τον παίζω τον ρόλο.Θα πάψω απλά ένα ήσυχο βράδυ.Θα πάψω να ανακυκλώνω τους μύθους μας.Κι εσυ,ξέρω,εσύ θα απορρήσεις,θα λυγίσεις,μα μετά θα συνεχίσεις,θα συνεχίσεις ψυχή μου,γιατί πάλι θα συντηρήσουμε το παραμύθι μας.Απλά το τέλος θα το βάλω λίγο απότομα για σενα,συνεπακόλουθα για μενα.Δεν το ήθελα και ξέρεις πόσο σιχαίνομαι τα παραδεδεγμένα,την αυτοπαραίτηση και τα μοιρολατρικά πισωγυρίσματα.Μα,τι να σου κάνω;Τη δειλία μου κατηγόρα.Στήσ' την στον τοίχο και φτύσ΄την στα μούτρα.Σου δίνω το δικαίωμα.Κάθε δικαίωμα.Εμένα όμως μη με πειράξεις.Άσε με να βουλιάζω σε ανασφάλεις και ανακολουθίες.Ένα μόνο θέλω να ξέρεις.Πως σ' αγάπησα στ' αλήθεια πολύ και δεν υποκρίνομαι πως τα πράγματα έγιναν από μόνα τους έτσι.Εγώ τα διάλεξα,μόνο που μπερδεύτηκε το σενάριο στην πορεία.Πόσο λατρεύω εκείνα τα "Καλή ΣΟΥ νύχτα".Θα τα θυμάμαι.Μαζί με όλα τα λόγια σου.Με όλα τα τραγούδια σου.

Αντίο.

Και ξέρω ότι δε θα το διαβάσεις.