Σου το χω ξαναπεί;Μα,ούτε που θα στο 'χω εξηγήσει.
Μερικά πράγματα,άλλοι στίχοι,ένας ψίθυρος,ένα πέταγμα βλεφάρων.
Δε θέλουν εξηγήσεις.
Δεν μπορούν άλλωστε.
Δε φτάνουν.
Ναι,είμαι πλέον σίγουρη πως όχι.
Αν πραγματικά αφεθώ και (σε) αφήσω να εισβάλλεις ακόμα και κάτω από το δέρμα μου,
αν λέω αν.
-και τότε θα μυρίσει κέδρο και θυμάρι όλη μου η ύπαρξη
από τα χείλια μέχρι τη ραχοκοκαλιά
και πάλι από την αρχή-.
Θέλω να σε δω.
Δεν μπορώ να υποκριθώ για μια ακόμα μέρα
πως τα μαλλιά σου ή τα μάτια σου δεν αγγίζουν κάθε καμπυλότητα
στους τοίχους (μου).
Ή ότι δεν έχω ξεχωρίσει κάποια βλέμματα σου,
-ένα προς ένα-
και δεν τα χω κρατήσει ευλαβικά
στις συλλογές με την φεγγαρογραμμή και τις άλλες.
Τις άλλες.
Που εσύ τις ονομάζεις ελπίδες
κι εγώ βεβαιότητες.
Δε χρειάζεται να σου εξηγήσω τίποτα.
Μου αρκεί η προσμονή.
Αναπνέω από δαύτη.
Ξέρεις τι;
Η πιο όμορφη αίσθηση είναι όταν μου μιλάς
για όλα εκείνα.
Γιατί ξέρω ότι "εκείνα" ποτέ δε θα μας πουλήσουν.
Ένα,δύο,τρία και σιωπή
τριγύρω.
Συνέχεια.
Αλλεπάλληλες σιωπές.
Και δυο τρία "αχ"
έτσι,για να θυμίζουν
πως (συν)υπήρξαμε.
Είμαι στα πόδια μου (ξανά).
Και αναπνέω από την προσμονή (σου).
Βγάλε τις παρενθέσεις.
Δε (μου) χρειάζονται.
Μα,είμαι ανασφαλής ακόμα
για να γράφω χωρίς αυτές.
Μα θα τις διαγράψω.
Σύντομα.
Έτοιμη.
Για 'σενα.
Μόνο.
Μ' αρέσει έτσι που (προσποιείσαι ότι) κοιμάσαι.
Έτσι.
Από ειρωνεία της τύχης.
Κι από μια απρόσμενη παραλλαγή της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου