Εκείνος κι Εκείνη.

Aρκούντως αρρενωπός στο μαύρο του μοντγκόμερι.Όμορφος κατ' έναν παράξενο τρόπο.Τη φωνάζει περιπαικτικά "κουλτουριάρα" κι εκείνη ανταποδίδει μ' ένα νωχελικό "ποιητήμου".Μάτια μαύρα-σπίθες ικανές ν' ανάψουν σε ανύποπτο χρόνο.Αυθάδικα.Χέρια σίγουρα.Κλισέ φράσεις και λίγες αποκκλίνουσες λέξεις,ξεχωριστά διαλεγμένες-χρόνια στα βιβλία και στα διαφορετικά.Τζιν παντελόνι κι οι δυο τους-εκείνου ελαφρώς ξεθωριασμένο.Έχει δυο φακίδες ντροπαλές στο δεξί του μάγουλο-ή είναι ιδέα της;Μια σειρά ποιητική,απάνθισμα λόγιων,το χέρι λεύτερο για να κρατηθεί και να κρατήσει.Παρατηρεί ότι ταιριάζουν απόλυτα έτσι που η παλάμη της χώνεται ανυπόμονα στη δικιά του.Πιάνει το χέρι της και το βάζει στην τσέπη του παλτού,να μην κρυώσει.Ιπποτικά αδιάφορος.Την κοιτά και προτείνει καφέ σ' ένα μαγαζάκι που εκείνη ούτε που είχε ξανακούσει.Ένευσε ένα σιωπηλό "ναι" και τον άφησε να οδηγήσει.Τα ηχεία πυροτεχνήματα και τα βλέμματα όλο εκμυστηρεύσεις.Όμορφα διαχειρίζεται τη σιωπή.Το μαγαζάκι,σα να ξεπήδησε από κάποιο στενό της Μονμάρτης.Κι οι άνθρωποι ξεχωριστοί κι αλλόκοτοι.Παρήγγειλε καφέ,γλυκό ή μέτριο,ούτε που θυμάται και βάλθηκε να παίζει με την άκρη της χαρτοπετσέτας.Εκείνος γέλασε με το πόσο γλυκά διαχειρίζεται τα αμήχανα κι έκανε κάποιο σχόλιο για τα μαλλιά της.Πύρινες φλόγες οι καστανές μπούκλες,θηλιές να πνίξουν ερωτικά το θύμα.Μπερδεύει τους ρόλους,μα πάλι δεν την πολυνοιάζει.Πληρώνει εκείνος-μα πού στο καλό πήγαν τα φεμινιστικά αντανακλαστικά της;- και βγαίνουν.Αφήνει το χέρι.Σειρά έχει η μέση.Πόσο όμορφη αίσθηση!Νιώθει και πάλι έφηβη.Από συνήθεια κοιτά γύρω της,κλεφτές ματιές για να θωρακίσει την αυθεντικότητα.Άκρη της πλατείας με τα παγκάκια και τα χαραγμένα σ'αγαπώ,καπνίζει εκείνος,πετά τον καπνό αγενώς στον αέρα,εκείνη λίγο νευρική.Τη φιλά,ξανά και ξανά και μπλέκει τα χέρια του ακόμα πιο αγενώς στα μαλλιά της.Εκείνη νιώθει τη γεύση του καπνού και για πρώτη φορά στη ζωή της,αναπολεί το γλυκό βύσσινο της Αρετής της.
Κι έπειτα λίγη ακόμα σιωπή,να τεστάρουν αν μπορούν ν' αναμετρηθούν με το φευγαλέο "σ'αγαπώ" που κάποιος από τους 2 ξεστόμισε,μα δε θυμάται κανείς ποιος.Καμιά άλλωστε σημασία δεν έχει.Όλα αυτά τα "ποτέ",μπαίνουν στα "κάποτε".Ή και στα "τώρα".Ή στα "σε λίγο".Τα τελευταία είναι και τα καλύτερα.Νότες παντού τριγύρω.Έτσι λοιπόν ψελλίζουν τον έρωτα οι αγέρηδες!Κρυώνεις;Να,κρύψου στο κασκόλ μου ή και στην τσέπη μου.
Ομόκεντροι παραλληρισμοί και ευθείες ανασφάλειες.
Τραγουδούν τον Τούρκο και το Παρίσι το αφήνουν για τον Αύγουστο.
Κοιτά στη τσάντα της αν έχει κέρματα.Προσπαθεί να φαίνεται όλο και πιο φυσι(ολογ)ική.Μα δεν το κατορθώνει.
"Εκείνο που ερωτεύτηκα σε 'σένα είναι η γλυκάδα της φωνής σου και οι απρόσμενες ματιές σου κάθε που φοβάσαι."