Shh.

"Τα αισθήματα χωρίς εσένα θα ήταν φολίδες του χτες."

Μη μου απαντάς.Μου αρκεί που ξέρω.Kαι θα τον ξαναφτιάξουμε τον κόσμο μας.Πορτοκαλόχρωμο.Και αλήθεια,στο λέω,δε θα σε ξαναπογοητεύσω...

http://www.youtube.com/watch?v=H2-1u8xvk54

can't

Και δεν είναι που συνεχίζω τη ζωή μου και που περνώ όμορφα. Είναι που λείπεις από κάθε μικρό σημαδάκι στο πεζοδρόμιο ή ακόμα από εκείνες τις σελίδες που τσάκιζες για να θυμάσαι σοφίες. Είναι που σ' απογοήτευσα κι ας μην ευχήθηκες ποτέ να ήμουν κάποια άλλη. Είναι που, κάθε που σε βλέπω, νιώθω πια σα να υπερπροσπαθούμε και σα να υποκρινόμαστε. Και καλά εγώ, το ξέρεις, είμαι καλή στο να παίζω ρόλους. Εσύ γιατί όμως; Κι από την άλλη, αρνείσαι τις πιο στενές επαφές μας γιατί λες πως πληγώθηκες και πως δε θες να μου ξαναδώσεις το χέρι σου. Μα πίστεψέ με,θέλω να στο κρατώ και φοβάμαι υπερβολικά πλέον μην πέσεις. Και θα σου το ορκιστώ εκατομμύρια φορές. Θα σου το πω άλλες τόσες. Και θα το γράψω με τα πιο όμορφα γράμματά μου, σαν κι αυτά που λάτρευες να διαβάζεις και που ζητούσες φορές φορές να σου στέλνω επειδή ήθελες,έλεγες,να φυλακίζεις κάτι από μένα στις χούφτες σου.

Είναι ακόμα εκείνες οι στιγμές που κρυώνω και δεν είσαι εκεί να μου δώσεις το παλιό σου φούτερ, είναι εκείνες οι στιγμές που μυρίζω κάτι από εσένα, μα πάλι δεν είσαι εκεί όταν στρέφω το βλέμμα μου. Δεν αρχίζω να τρελαίνομαι,ούτε και προσποιούμαι ντελίρια. Μα,να,πια ξέρεις πως ζω μέσα από αυταπάτες.

Κι εκείνο που με τσακίζει πιο πολύ,είναι ότι δε θες να πιστέψεις. Ούτε ν' ακούσεις, ούτε να μιλήσεις ξανά για μουσικές. Για τις δικές μας.

Δεν πειράζει. Εγώ μέσα από τις μνήμες θα αναπνέω και πάντα θα ελπίζω πως.

Μη συνεχίσεις τη φράση, αν και ξέρω πολύ καλά πως το θες πολύ.

To give a love,



you gotta live a love.


To live a love,


you gotta be "part of"


When will I see you again?

Πότε θα σε ξαναδώ;

http://www.youtube.com/watch?v=la9RJbmdloY&feature=related



Fa.Da.

Πόσες φορές θέλεις να σου πω αυτό το τόσο τετριμμένο που χαϊδεύει τα αυτιά κι έπειτα συνταράσσει όλη την ύπαρξή μας;Επιμένεις.Κι εγώ σου λέω σαγαπάάαααω,τραβώντας το α όσο πιο πολύ μπορώ,για να ακούγεται πιο μεγάλο και ακόμα πιο ειλικρινές.Κι έπειτα εσύ σιωπάς για λίγο και σκοτεινιάζουν τα μάτια σου και μου τραγουδάς τόσο σιγά,τόσο ψιθυριστά,λες και το τραγούδι σου θα στο κλέψουν κάποιοι που τους ονόμασαν ανθρώπους και θα σε εκθέσουν πάλι.Και σιγοψιθυρίζεις λοιπόν για βλέμμα γαλάζιο και με κοιτάς πολύ βαθιά στα μάτια χωρίς να λες τίποτα.Μα η σιωπή σου είναι τόσο φλύαρη.Και νομίζω πως καταφέρνω να την ερμηνεύω πια.
Μου ζήτησες να σου στείλω σκίτσα μου,μου έδωσες ανοιξιάτικα φιλιά,έκανες κάτι τρομακτικά λιτές εξομολογήσεις,γιατί ήξερες,ξέρεις πια πως με 2-3 λέξεις σου μπορείς να με κάνεις να αισθανθώ,με ρωτούσες αν είμαι καλά και τι νιώθω και μετά όταν σκόπιμα γκρίνιαζα για τα καθημερινά,εσύ γελούσες κι έπιανες τις συμβουλές σου και πάσχιζες να το παίξεις σοβαρός.Και μετά,χανόμασταν,φεύγαμε,κι εσύ κι εγώ κι ο κόσμος ολάκερος.Αυτόν δε μου είχες ζητήσει,εκείνη τη φορά που έπλεκες τα δάχτυλά σου στα μαλλιά μου;Κι εγώ δε θυμάμαι τι σου απάντησα,αλλά στ' ορκίζομαι πως θα γυρίσω με μια πολύ καλή απάντηση.Α ναι,σου χρωστάω και εκείνες τις εκθέσεις,για να σου δείξω πως ούτε με θεματικές τα πάω καλά,ούτε με στυλιζαρισμένα λόγια.Όλο αποδείξεις θες,πάντως.Όλο ρωτάς,συνέχεια,επιμένεις.
Χα,θα στο ξαναπώ,όσες φορές θέλεις.Σ' αγαπάααααααααω.

ΑποΣΙΩΠΗτικά.

[...]


Ξεκίνησα να μετρώ φεγγαρογραμμές στο αόριστο
αλλά έπειτα ηττήθηκα από τη ρουτίνα
και έφευγα μήπως και προλάβω τις σκέψεις σου.
Μετά βάλθηκα να σου μιλώ
για εκατομμύρια φαντάσματα
και άλλες τόσες σκιές.
Κι ένα αδιόρατο χαμόγελό σου σκέπαζε 2 κόκκινες φλόγες.
Χάϊδευες τα μαλλιά μου
και έβαζες αχόρταγα το πρόσωπό σου
στα ερεθισμένα από την αγάπη καστανά πλοκάμια μου.
Και ξανά,έμαθα τους παραλληρισμούς
και τις παρομοιώσεις
και έκανα τις λέξεις γέφυρες
να ρθω να σε βρω
ή ακόμα ακόμα να σ' αγγίξω
αν ποτέ ήταν δυνατό.
Έμαθα και μέτρημα,
να μετρώ τα δευτερόλεπτα απουσίας σου.
Και μερικές ελάχιστες μουσικές
για να σιγοψιθυρίζω όταν
θα βρισκόμασταν.
Να με κρατάς και να μη χρειάζεται άλλο
η προσμονή,η ανάγκη,η ανασφάλεια και μια άλλη
πώς τη λένε να δεις,
απόρριψη νομίζω.
Γιατί πια μόνο κόκκινα θα ζωγραφίζουμε
σαν τους ήλιους της Θεσσαλονίκης
που δεν είδες και ποτέ.
Σταμάτα τα κύμματα
τα λόγια σου
και όλα τα δικά σου.
Σε παρακαλώ με όλους τους τόνους
που μπορείς να φανταστείς.
Αγάπα με μόνο
με εκείνα τα αυθάδικα μάτια σου
κι εκείνα τα ακατάπαυστα γέλια σου
με εκείνες τις δειλές σου εξομολογήσεις
κι ακόμα με εκείνα τα "δενμπορώ" σου
και τις γοητευτικές εναλλαγές της βραχνάδας
της φωνής σου.
Μόνο,μη με πιστέψεις όταν σου λέω αλήθειες.
Σε ικετεύω μάτιαμου.

Αnd you 're still here.

[...]

Επειδή είμαι κάτι σαν καθρέφτης σου, γιατί υπάρχει μέσα μου κάτι που σε νιώθει και σου δίνει μια απάντηση. Και θα' πρεπε κανονικά, όλοι οι άνθρωποι να είναι τέτοιοι καθρέφτες και να επικοινωνούν έτσι ο ένας με τον άλλο..

Έρμαν Έσσε-Ο λύκος της στέπας

@The photograph is copyrighted by the photographer.

Aπέραντοι Δρόμοι.

...

Αυτά έγιναν λίγο-πολύ.
Στα είπα χίλιες φορές,με κάθε λεπτομέρεια.
Δε θα μου συγχωρούσες να ξεχνούσα τις λεπτομέρειες.
Έπειτα ξέσκισα αυτά που λέγονται μνήμες
και έβαλα αρκετό οινόπνευμα για να καούν.
Μες στη φωτιά ξεπηδούσε λίγο το βλέμμα σου
πότε η φωνή σου και πότε τα λόγια φίλων
και γνωστών.
Ηλίθιες μέρες πέρασαν
γεμάτες ανυπαρξία και
πάλι από την αρχή.
Μετά έπρεπε να βγω γιατί είμαι νέα.
Και βγήκα.
Και γκόμενες ασφάλτου γύρω μου περνούσαν υπέροχα.
Και χρώματα του κόσμου αναβόσβηναν εγωκεντρικά.
Κι εγώ ήπια και με έπεισα πως ξεαρρώστησα.
Και σχεδόν νόμισα πως δεν υπήρξες
και πως όλα ήταν μια αυταπάτη
από τις πιο αστείες.
Αστεία κι η ιστορία και και και.
Βαρέθηκα ύστερα και βάλθηκα να κάνω
πράγματα για τον εαυτό μου.
Πλήγωσα σάρκες
τσάκισα καρδιές
έβαλα κοκκινάδι στα χείλη
και ξεγελούσα τους περαστικούς.
Και μετά;Μετά πίστεψα έναν ευαίσθητο
άπορο που μου ψιθύρισε πως είναι όμορφη η ζωή
κι εγώ πολύ μικρή για να
λέω πως τελειώνουν οι απέραντοι δρόμοι.
Κι από τότε δίνω κέρματα στους πλανώδιους μικροπωλητές
κι ας μην αγοράζω ποτέ τίποτα από την πραμάτεια τους
απλά γιατί θυμάμαι την ιστορία και χαμογελάω.
Και σε θυμάμαι κι εσένα μερικές φορές.
Πιο πολύ σκοτεινό πια,πιο αδρό,πιο φευγάτο.
Ακόμα πιο φευγάτο.
Ακούω μερικές φορές και τα τραγούδια σου.
Λιγότερο.
Κάθε φορά όμως τρίζει εκείνη η φυγή.
Και τα γέλια σου ακούγονται πιο αχνά και τα χέρια μου ακόμα
θυμούνται τα ακροδάχτυλά σου.
Κι ολάκερη η ύπαρξή μου.
Μα αρχίζω και τα καταφέρνω.
Ψέματα λέω πάλι.
Μη
δώσεις
σημασία.

Καινούρια Ζάλη.

Και εσύ κάθεσαι απέναντι κι όλοι γύρω φαντάζουν πιο προσιτοί,πιο οικείοι,πιο δικοί σου και ακούγονται από την κιθάρα και το μπουζούκι Χαϊνηδες κι ολοένα κι αναθαρρείς και με κοιτάζεις χωρίς καλά καλά να ξέρεις.Κι εγώ ακόμα-από την άλλη-απορρώ,αν αυτό που βλέπω στα μάτια σου είναι απόρριψη,θαυμασμός ή αποζήτηση και τραγουδάω για ακροβάτες,έρωτες και θανάτους.
Ήθελα πολύ να σε φέρω εδώ,μιας και θυμόμουν αυτό που μου είχες πει κάποτε:"Σ' αυτά τα μικρά μαγαζιά,με τα καραφάκια και τον αλλόκοτο αγέρα,θαρρείς πως γίνονται όλοι ένα".Κι εγώ,δε στο κρύβω,ήθελα πολύ να γίνουμε ένα.Να ταυτιστούμε,να μην ξεχωρίζουμε πια και να καθίσουμε να πούμε όλες μας τις ιστορίες ξανά και ξανά.Κι έπειτα να σ΄ακούσω λίγο καλύτερα,να σκύψεις,να νιώσουμε 2 λεπτά αμήχανα,2 μόνο λεπτά και στο τέλος να θυμηθούμε πως τίποτα δεν αλλάζει κι ότι όλα εδώ πάνω γίνονται.Φταίει το κλίμα θα πεις κι εγώ μάλλον θα κάνω πως γελάω αδιάφορα,να υπερκαλύψω τα δάκρυα.
[....]
Και μετά θα παίζει Τρύπες κι όλοι θα έχουν συμπαρασυρθεί από τον ποιητικό οίστρο και μεις για πρώτη φορά θα ξεκόψουμε λίγο και θα πάμε κάπου μακριά,παρόλο που γύρω μας τα ποτήρια θα τσουγκρίζουν ακόμα με "γεια μας" και "ταξιδιάρες ψυχές".
[...]
Και μετά,μετά,σ' εκείνο το σπίτι το μικρό,που είναι γεμάτο βιβλία και μυρωδιές,θα ξαπλώσω στο ΄πράσινο σου κρεβάτι,ακούγοντας ακατάπαυστα ραδιόφωνο,όσο εσύ θα καπνίζεις λίγο στο σαλόνι,πότε μιλώντας για την Παρισινή Κομμούνα(μα,δεν άλλαξες καθόλου;;; ) και πότε σιωπώντας για να ακούσεις κι εσύ λίγο από τη μαγεία.Κι εγώ τότε,θα 'χω αγγίξει το όνειρο,εσένα,την απόλυτη φυγή στο αδύνατο.
Και το μόνο που μπορώ να σου υποσχεθώ είναι ότι στα σίγουρα θα προσπαθώ.

Υ.Γ:Εγώ,να ξέρεις,όλους μου τους φόβους τους αγαπάω.