.

Eκείνη γεννιέται προγραμματισμένα και φέρνει φιέστες και κανονιοβολισμούς στην οικογένεια.Της έμαθαν να στολίζει τα μαλλιά της με κορδέλες πριν φύγει από το σπίτι μα πάντα γύριζε βρώμικη και ατημέλητη. Της άρεσε να της διαβάζουν αλλόκοτες ιστορίες και να της ζωγραφίζουν πάντα με μπλε και κόκκινο, ποτέ με άλλα χρώματα. Πείσμωνε και επέμενε σε κάθε παιχνίδι που έχανε, όχι γιατί είχε μάθει να κερδίζει, αλλά γιατί φοβόταν να χάνει. Έκανε ολοστρόγγυλα τα άλφα, ακανόνιστα τα γιώτα, ίσως όχι και τόσο κομψά τα ταυ. Επαναλάμβανε μικρές δικές της προσευχές κάθε βράδυ και αγαπούσε να μισεί την Κατερίνα της. Ήταν ερωτευμένη με τα βιβλία, την Εύα, τις λιχουδιές. Έκρυβε τα σοκολατάκια στην τσέπη, έτρωγε γαβάθες σούπα, δεν είχε ενοχές που ήταν στρουμπουλή και αδέξια. Πετάριζε τα γαλάζια μάτια της αθόρυβα, φώναζε αθόρυβα, έφευγε αθόρυβα, αγαπούσε αθόρυβα. Χόρευε διστακτικά με τον παππού της το "άστα τα μαλλάκια σου", γελούσε με τη μαμά περιπαικτικά όταν της έβαζε Χατζιδάκι. Κοριτσάκι έκανε τα πρώτα βήματά της σε παιδικά ρομάντζα και έκλαψε λίγο που δεν την ήθελε ο μεγάλος της έρωτας. Την παρηγόρησε πολύ απρόσμενα ο μπαμπάς ένα μεσημέρι μετά το σχολείο και την επόμενη μέρα αποφάσισε να μην τον θέλει πια και να μην το κοιτάζει σαν ξελιγωμένη στο φροντιστήριο. Μετά μεγάλωσε. Δυνάμωνε τις ενοχές της, γιγάντωνε τις αμφιβολίες της, οπλίζονταν με τις δειλίες της. Κλασικά εικονογραφημένα, έλεγε και βούταγε πάλι στα βιβλία μπας και ξεχαστεί. Διάφανη και έυθραυστη, ευερέθιστη κι ειρωνική, με κάτι μάτια λίγο αθώα, λίγο χαωμένα, λίγο αδιάφορα, λίγο εδώ και λίγο πουθενά. Άργησε να εγκολπωθεί και να ορθοποδήσει, δίσταζε πολύ, δείλιαζε ακόμα περισσότερο. Χτένιζε τα μαλλιά της κάθε πρωί και φορούσε πάντα μπλε πουλόβερ από συνήθεια. Η καρδιά της πετούσε και ήθελε να σπάσει και να θρυμματιστεί σε εκατομμύρια μικρά-ανεπαίσθητα σχεδόν κομμάτια-που θα έτρεχαν και θα έτρεχαν κι εκείνη για πρώτη φορά στη ζωή της δε θα τα προλάβαινε. Έπειτα ήρθε αυτός κι εκείνη επένδυσε σε αυταπάτες και εφηβικές ονειροπλασίες. Άρχιζε να ξεθάβει την παρατηρητικότητα, εμμονή στις λεπτομέρειες, καμιά σημασία στα βασικά. Όλα στο κεφάλι της ρημαδιό, θύελλα κι αυτός πάντα εκεί να την παρηγορεί που μπορεί και βλέπει φως στο απόλυτο μαύρο. Μετά μεγάλωσε κι άλλο. Κι άρχισαν οι βόλτες τις Κυριακές, οι συναυλίες, τα παιχνίδια τ΄άλλα-που δεν είχε συνηθίσει, αυτός, ο άλλος κι ο δείνα, τα ονόματα τα άπειρα, τα χαμόγελα, οι συζητήσεις, οι πολιτικοί καφέδες, δυο-τρεις μαλακίες, τα τσιγάρα, το αλκόολ, οι ανησυχίες των 18. Τώρα μεγάλωσε κι άλλο. Και δεν έπαψε να πιστεύει βλακωδώς σε βιπερνόρα ροζ και χιλιοδιαβασμένα, για εκείνον που κρύβεται κι αυτός σε μια δικιά του ιστορία, το ίδιο ανιαρή και κλισέ σαν τη δική της και που περιμένει σε μια γωνία της Σβώλου, πίσω από το σινεμά, ένα ανοιξιάτικο βροχερό απόγευμα.

Εκείνος γεννιέται καταλάθος, αλλά τον αποδέχονται στην πορεία. Του μαθαίνουν να λατρεύει τη φύση, τα ζώα και το άλλο φύλο. Συνήθιζε να παίζει μέχρι να μην αντέχει άλλο με τα καλοκαιριάτικα παιδιά του νησιού και να μη σαστίζει κάθε φορά που φώναζαν βρισιές σε μια γλώσσα περίεργη, που δεν καταλάβαινε. Από μικρός ήξερε να μη σαστίζει με ό,τι δεν καταλάβαινε. Ρωτούσε συνέχεια κι αν δεν του έδιναν και καμιά σπουδαία απάντηση, συμπαθούσε το ξένο και το ακαταλαβίστικο μ' έναν πολύ πηγαίο τρόπο. Ακατέργαστος. Λάτρευε τις πίτες της γιαγιάς του, τον Σαντάνα και τις ορειβασίες με τον μπαμπά του. Η πολιτική βρώμαγε στο σπίτι κι αυτός μικρός άκουγε μεγαλίστικες συζητήσεις με γουρλωμένα μάτια. Δεν ξέρει κανείς αν τον αγάπησαν, αλλά του έμαθαν ν΄αγαπά μ' έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Μεγάλωσε μετά. Μιλούσε μ' ένα συρριστικό σίγμα που δε θορύβησε κανέναν στο σπίτι, το 'χε το γονίδιο. Ψέυδιζε μ' έναν πολύ χαριτωμένο τρόπο. Έπαιζε ποδόσφαιρο και κρυφοκοίταγε τα κορίτσια που λιάζονταν κάθε που τη σκαπούλαραν από την αφόρητη Γεωμετρία. Έτρεχε στην αυλή, του φώναζαν να ηρεμήσει κι αυτός δεν μπορούσε να ηρεμήσει, δεν ήθελε. Μετά μεγάλωσε κι άλλο. Και ήρθαν τα πρώτα σκιρτήματα αλλά δεν τα εξωτερίκευε, ήταν αντράκι. Δοτικός σε 2-3 φίλους μονάχα. Τι τα θέλουμε τώρα τα κορίτσια. Τ' απογεύματά του ήταν γεμάτα μουσικές, τσακωμούς με την Άννα και βόλτες με τα αλητάκια. Το τελευταίο απόγευμα πριν τα 16 όμως δεν είχε τέτοια. Είχε ένα τηλεφώνημα, δυο ουρλιαχτά, τη μαμά παγωμένη, την Άννα να κλαίει. Έφυγε. Πήγε και κλείστηκε κι άκουγε Σαντάνα, έτσι θα ήθελε άλλωστε, να πεθάνει με ροκ λυγμούς και τζαζ πενιές. Μετά μεγάλωσε απότομα. Άκουγε ρεμπέτικα και διάβαζε αχόρταγα. Η κοπέλα που τον γλυκοκοίταζε ήταν εκεί μα αυτός δεν είχε μάτια να δει. Τον κατάφερε. Τα ¨"φτιάξαν". Κάπνιζε στα κλεφτά, μην τύχει και τον ανακαλύψουν οι φίλοι και το κορίτσι. Τ' αγαπούσε το κορίτσι μ' έναν πολύ δικό του τρόπο. Έπειτα, όπως πάντα συμβαίνει με κάποιο αγόρι σαν κι εκείνον, έφυγε το κορίτσι. Έβαλε Σαντάνα και δάκρυσε λίγο. Και μεγάλωνε κι άλλο. Και δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει πως ο Σαντάνα ταιριάζει σε κάθε περίσταση. Κλαίει και δεν το νοιάζει διόλου που μια γαμημένη μαλακία λέει πως οι άντρες δεν τα κάνουν αυτά.

Κι άλλη Κυριακή.

  Πρέπει να αποκηρύξω τις Κυριακές μου, είναι από καιρό γεμάτες κλάματα. Τι να γίνει, πρέπει. Να μη βλέπω τα σωστά ποτέ ξανά και πληγώνομαι που δε με χώρεσαν. Θα μου λείπεις κάθε φορά που χαμογελάω με ατσούμπαλες κινήσεις και κάθε φορά που βρέχει στο μπαλκόνι. Τα πλυντήρια που δε βάζω, τα ξυπνητήρια που δεν ακούω, οι διαλέξεις που δεν προσέχω, οι οδηγίες που δεν υπακούω, τα φανάρια που ξεπερνάω αυθάδικα, όλα γίνονται ένα γιγάντιο στόμα έτοιμο να με κατασπαράξει σαν τα μυθικά τέρατα που τώρα με τρομάζουν πιο πολύ απ' όσο με τρόμαζαν μικρή. Η μαμά μου δεν είναι εδώ για να μου δημιουργεί την ανάγκη της αυτονόμησης, ούτε η Ράνια για να μου εμπνεύσει τους χαλαρές ακανονιστίες, εσύ γενικά δεν είσαι εδώ και έχεις πάψει να μου εμπνέεις πράγματα πέρα από φόβο. Άθελά σου.
 Αυτός κι αυτή φιλιούνται στα κλεφτά, εσύ χορεύεις, εγώ χαμογελάω, εκείνη έχει κατακτήσεις υπεράριθμες μα είναι δύστροπη, εγώ ανασφαλής, εσύ ανυποψίαστος, πρέπει να πάμε να δούμε τον Βυσσινόκηπο, να γραφτούμε στο φωτογραφικό όμιλο, να περάσουμε από το στέκι μεταναστών, μια χαλαρή μπύρα μετά την ταινία, χαράμισε λίγη ώρα να σου πω δυο βλακείες στα γρήγορα, γεμίστε τις μέρες σας με πράγματα, προλαβαίνουμε-δεν προλαβαίνουμε, μη σκέφτεσαι, μην το πολυαναλύσεις, η παράσταση σολντ άουτ, θα πάμε την άλλη Τετάρτη, θα περπατήσουμε στην παραλία για να ρουφήξουμε ήλιο και θα σχεδιάζουμε ταξίδια που ποτέ δε θα κάνουμε.
 Να βρέχει, να με σκεπάζεις με τα χέρια και την ομπρέλα σου, να τρέχουμε γιατί είμαστε παιδιά και να τσαλαβουτάμε στις λακκούβες αλλά κανείς να μη μας μαλώνει, να γράφω όλες τις κλισεδούρες του κόσμου κι εσύ να γελάς, να σε περιμένω στην άκρη της σκάλας, "πέφτουμε" να ουρλιάζεις κι εγώ να μην ακούω. Να μου λες σαχλαμάρες, πως είμαι όμορφη και γλυκιά, να χορεύω σαν τρελή, να εκτροχιάζομαι και συ να με κοιτάς άπραγος, αμμέτοχος. Να θες να με σώσεις από τους κακούς, αλλά να το ξεχνάς την άλλη μέρα επειδή παρακοιμήθηκες κι εγώ να σου κρατάω κακία μέχρι το πρώτο μας φιλί, μέχρι το αντίο μας για καληνύχτα και τις ασυναρτησίες σου ανάκατες με παράπονα, υπαρξιακά και λίγο αλκόολ.
 Είχαμε δει στην πλατεία δυο πιτσιρίκια σε μηχανοκίνητο, τ' αγόρι οδηγούσε κι είχε το κορίτσι υπό την προστασία του. Είχαμε δει το παιδί στο αναπηρικό καροτσάκι που πήγαινε βόλτα την κοπέλα του. Είχαμε δει τα παππούδια αγκαλιασμένα στο Λευκό. Είχαμε δει δυο τυπάδες χέρι-χέρι στην Άνω Πόλη. Είχαμε δει και 'μας κάπου ανάμεσά τους, αλλά δεν πιστέψαμε στιγμή πως τους μοιάζουμε.
 Βλέπω μανιωδώς βιντεάκια της Ματούλας και ανασκαλεύω τα λόγια σου, δεκάρα δε δίνω που είσαι μακριά. Δίνω δηλαδή. Σκατά.
 

Κυριακή.

M' εκνευρίζουν τα άπειρα κιλά αυτοαναφορικότητας που κουβαλάω, μ' εκνευρίζει που δε βρίσκω τα φιλτράκια στην τσέπη της τσάντας μου, που δεν μπορώ να κάνω ούτε μια εικόνα στο στίχο "πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου είπες σ' αγαπώ", μ' εκνευρίζει που πια δε μεθάω γιατί φοβάμαι την έκθεση, μ΄εκνευρίζουν οι τσιτάτες ευχές για "καλό σαββατοκύριακο", ή για "μια ευχάριστη κυριακάτικη βόλτα", γιατί εγώ έχω πάψει πια να μετράω τις μέρες, μ' εκνευρίζει που πια δε με βρίσκω πουθενά, που δεν μπορώ ν' ακούσω ολόκληρα τραγούδια, που ξυπνάω με αναφιλητά στις 4 το χάραμα για να ξανακοιμηθώ και να ξαναπνήσω εκατομμύρια φορές μέχρι να πνιγώ στους εφιάλτες. Μ' εκνευρίζει που ποτέ δεν είσαι εδώ, ακόμα και να είσαι, μ' εκνευρίζει που δε λένε ευθέως αυτό που πιστεύουν, μ' εκνευρίζει που γράφω για πράγματα που μ' εκνευρίζουν λες και είμαι 15 χρονών. Μ' εκνευρίζει ο κρύος καφές, που έχω να πάρω ζάχαρη κι αλάτι πάνω από 2 μήνες κι όλα τα φαγητά βγαίνουν άνοστα, μ' εκνευρίζει πιο πολύ που η ίδια μου η ζωή τον τελευταίο καιρό είναι άνοστη. Μ' εκνευρίζει που όσο και να ψάξω δεν έχω ούτε 2 αναμνήσεις της προκοπής, μ' εκνευρίζει που συνειδητοποιώ ότι εκβιάζω τη φαντασία μου, μ' εκνευρίζει που τώρα που γράφω, στάχτες με δακρύζουν. Μ' εκνευρίζει που είσαι ανυποψίαστος και πάντα θα 'σαι, που στο τηλέφωνο δεν ήθελα να σ' αποχαιρετίσω μ' ένα ψυχρό "καλή εξεταστική", μ' εκνευρίζει που ούτε κι εγώ η ίδια δεν ξέρω πώς θα ήθελα να σ' αποχαιρετίσω. Μ' εκνευρίζει που περνάω το στάδιο της σύγκρισης, που εισχωρώ σε μικρότητες που πάντα κατακεράυνωνα, που κάνω 3 μέρες για να δω μια ταινία. Μ' εκνευρίζει που καπνίζω περισσότερο απ' όσο διαβάζω, μ' εκνευρίζουν οι σελίδες οι αψεγάδιαστες, τα κρύα γράμματα, τα φρικτά τους άρθρα, μ' εκνευρίζει τ' όνομά σου γιατί πάντα μπροστά μου είναι, μ' εκνευρίζει που θέλουν να με μπάσουν σ' ένα χρονοδιάγραμμα, μ' εκνευρίζει που παλεύω για το τίποτα, που ξεπουληθήκαμε έτσι αμαχητί, που φαντασιώνομαι την ανάσα σου στο λαιμό μου, που το σπίτι είναι κρύο γιατί δεν έχουμε να το ζεστάνουμε, που μετράω τις ώρες και τις προθεσμίες με τσιγάρα, που οι αλκοολικές νύχτες με τρομάζουν πια, που μου λείπει που όταν κλαίω δεν είσαι εδώ να μου πεις δυο χαζόλογα κι εγώ να τα θεωρήσω τις μεγαλύτερες σοφίες, αλλά να μη στο πω, μ' εκνευρίζει που δεν μπορώ πια να σε ψυχολογήσω, ή τουλάχιστον ν' αυταπατώμαι ότι μπορώ. Μ' εκνευρίζει που βλέπω το κενό και δεν οπισθοχωρώ, μ' εκνευρίζει που πάω να συνηθίσω την απουσία σου. Ή την απουσία εκείνου που πλέον δε θα 'ρθει ποτέ.

Fade into you.

Να χαμογελάω σα χάνος στη σκέψη σου και να σε αναπλάθω με χρώματα του κόκκινου και του μπλε. Να 'σαι ζωγραφισμένος στην απέναντι πολυκατοικία, καρφωμένος στο βλέμμα του γέρου που καπνίζει, στην πίσω ακριανή θέση του λεωφορείου, στην οδό της αγοράς υπ' αριθμόν 23, στη συλλογή με τα σιντί μου που κάποτε είχες ψαχουλέψει, στα κάμελ τσιγάρα που τραβάς αχόρταγα, στις παράξενες πολιτείες που θέλω να ταξιδέψω και να περπατήσω μ' ανοιχτή οροφή, ούζο, άστρα κι εσένα. Σε βρίσκω κάθε μέρα κι ας μην είσαι εδώ, στις βόλτες το χάραμα, στο τετράγωνο εκείνο, στις μαύρες βλεφαρίδες και στα δαγκώματα πάσης φύσεως. Ανυποψίαστοι χειμώνες και ξέγνοιαστα καλοκαίρια σαν ταινιούλα από τις πιο βιπερνόρα περνούν μπροστά μας. Εσύ στον καναπέ να καπνίζεις κι εγώ να ρουφάω αχόρταγα τον καπνό και τα λόγια σου. Το συριστικό σου σίγμα και τις ανασφαλείς σου σοφίες. Στα παραμύθια με καλούς λύκους και στο Θανάση. Στο γυάλινο μονόκερο, στους απελπισμένους λογαριασμούς, στα κρύα παπλώματα.
Ζω για τους πλατωνικές σου εγκεφαλικότητες και για τα σκόρπια σου κοπλιμέντα.
Και μου 'χε λείψει να μιλάω με φίλες για 'σενα και να σου λέω τα μισά απ' τα πορίσματα. Όταν οι ελπίδες μου εκπορνεύονται, θέλω να τις πουλήσω όλες και να μείνω μόνη μου. Και φοβάμαι και τους αφελείς σου ετεροκαθορισμούς σου και την ανόητη ευπιστία μου.

Zούμε με τις αντιφάσεις μας.

ΤΑΝΑΠΟΔα.

  Στο ημερολόγιο, καταστρώνω σχέδια. Να πάω στην επόμενη συναυλία των Your Hand in Mine, ας πούμε. Και να 'μαι πιότερο οργανωτική. Να μη δειλιάζω μπροστά του, όποιος και να είναι αυτός. Να κεντράρω στις φωτογραφίες και να βγάλω κάρτα για τη βιβλιοθήκη. Κι όλα αυτά, που ποτέ δε θα κάνω και το ξέρω, αλλά πρέπει να τα σχεδιάζω γιατί τελειώνει ο χρόνος. Σου 'χα πει για τα πρέπει που δεν πρέπει να τα λαμβάνουμε υπόψιν μας; Άραγε να θυμάσαι τίποτα απ' όσα σου είχα πει; Δεν έχει νόημα.
 Ζηλεύω το ζευγάρι που χορεύει λες και δεν υπάρχει αύριο, ζηλεύω τις θαρραλέες παραδοχές, το πηγαίο γέλιο, τα ικετευτικά βλέμματα. Περιμένω να εμφανιστεί κάτι, απροσδόκητο.
  Κάθε φορά ανακαλύπτω και από μια λεπτομέρεια. Μια γοητευτικά περίεργη οδοντοστοιχία, ένα χέρι με 6 δάχτυλα, μια ελκυστική ουλή στον αστράγαλο, ένα σημάδι από ανεμοβλογιά πάνω από το δεξί φρύδι, τα μικρά ματοτσίνορα. Τα μπογιατισμένα μάτια, η γάτα που από τα κεραμίδια κατέληξε άδοξα στη γυάλα, το καρτουνίστικο κορίτσι, το όνειρο που σου έλεγα κι εσύ γέλαγες γιατί δεν πίστευες πως όντως η καρδιά μου παίζει ταμπούρλο και θα βγει και θα την ψάχνουμε. Κάποτε σου είχα πει πως θέλω κάποιον να ρθει και να μου πει πως δεν ισχύουν όλα όσα φοβάμαι. Κι εσύ μου είπες πως είσαι αυτός. Δεν ήσουν όμως και ποτέ δε θα γίνεις.
  Θα κάνω εκπομπή με τα πιο αθώα κι εκφραστικά μάτια του κόσμου, θα πηγαίνω ανελλιπώς στις πρόβες, θα φτιάξω τη φωνή, θα κοντρολάρω τα νεύρα, θα κάνω την εργασία. Θα πάω μια βόλτα στα άγνωστα, να προσμένω το άγγιγμα που μου 'χει λείψει. Μπορεί όταν στερείσαι κάτι πολύ, να στο χρωστάει μια μοίρα, ένας θεός, μια συμπαντική μανούβρα, ο αστρολογικός σου χάρτης έστω. Οι αδυναμίες σου μοιάζουν με πελώριες γυναίκες που σε χλευάζουν. Από το πουά φόρεμα που δε στρώνει στη μέση, μέχρι τα ανασφαλή κακοραμμένα λόγια, που τα κόβεις ή τα συμπτύσσεις. Αγπη, φεγγρι, ονρο και άλλα τέτοια. Σε ανακηρρύσεις βασίλισσα της αγαρμπίας και ψάχνεις τρόπους να τους πείσεις.
  Σ' αρέσουν οι ασύνδετες παράγραφοι και οι σουρεάλ καταστάσεις, οι διανοούμενοι τύποι, αδιάφορο αν είναι ή αν το παίζουν, τα αλκοολούχα ποίηματα, οι παραστάσεις οι διαδραστικές, τ΄αγόρια με παλτό, οι ατσούμπαλες χορευτικές φιγούρες, οι καβαλιέροι που ψάχνουν με το βλέμμα για ντάμα, τα βιπερνόρα, αυτοί που κλαίνε τσιριχτά, οι θάλαμοι φωτογραφίας, τα χαϊδολογήματα άνευ λόγου και αιτίας, τα παράξενα ονόματα, αυτό που όλο έρχεται από κει που δεν το περιμένεις, αλλά εσύ γελάς γιατί το περιμένεις.
  Μια νύχτα καθόμασταν για μπύρα κι αναλύαμε τα εφηβικά μας όνειρα και γελούσαμε με τις μουσικές μας επιλογές, που κρυφακούμε στις μελαγχολιές μας. Όταν ντυνόμαστε τις αναπολήσεις, είμαστε πάντα πιο όμορφοι.
Α, ερωτεύτηκα εσένα και τις 15 σου μορφές. Ψάχνω για τις άλλες 15, για να σ΄αγαπήσω.

Πέρα Δώθε.

Αρχίζει και ντύνεται τα κρύα του και 'συ θες να χουχουλιάζεις κάτω από το πάπλωμα και να βλέπεις ένα ζευγάρι μάτια στο σκοτάδι. Να λαμπυρίζουν οι απουσίες, να ταιριάζουν σαν παζλ τα μέλη, να μην ακούς πια για αφόρητες προοπτικές και καταχρηστικές ελπίδες. Να περιμένεις πώς και πώς τις Τρίτες και τις Πέμπτες, για να μυρίζεις ανθρωπίλα. Όχι ανθρωπιά, αυτή ενέχει εντιμότητα. Απλή, σκέτη, ανόθευτη ανθρωπίλα. Να χώνεις τη μούρη σου αχόρταγα σε μαλλιά και λαιμούς, ν' ακούς κάθε άσχετη ακυρίλα, να γελάς με κρύα ανέκδοτα. Να μαλώνεις για πολιτικές ανούσιες αντιπαραθέσεις, να δίνεις μία και να σπάνε, να αμφισβητείς τους κάποτε μέντορες και τις διδαχές τους. Να τον σκέφτεσαι και να τον σβήνεις. Να τον έχεις μια για πάντα ξεχάσει λες και ποτέ του δεν υπήρξε, ποτέ του δεν πέρασε. Να ανοίγεσαι πιο πολύ στις αγκαλιές και πιο πολύ στα ξέμπαρκα φιλιά, δε κοστίζουν άλλωστε κι εσύ πια λεφτά δεν έχεις και προτιμάς πια τα ακοστολόγητα. Να σου κάνουν προξενιά και να κατατροπώνεις τις ανασφάλειές σου, μα δε θέλω να με αντιμετωπίζετε σαν 40χρονη γεροντοκόρη, αφήστε με ήσυχη. Εγώ θα βρω το δρόμο μου, κι ας είμαι παράξενη και δειλή. Αλκοολούχες νύχτες με τη Χιονάτη, τη φαντασία και τα μακρόσυρτα σαγαπώ στο μυαλό καρφωμένα, μην τύχει και ειπωθούν. Το φλάουτο που δένει τόσο καλά με τη φωνή σου, τα λόγια τα ολοστρόγγυλα να τ' αφουγκράζεσαι και να τα προσπερνάς. Πλυντήριο, πέος, λάθος. Στο Βόλο με το τρένο, για τσίπουρα. Ν' ακούς Μπαλάφα στο κουλτουριάρικο σουβλατζίδικο και να σε πιάνει κάτι μεταξύ γέλιου και κλάματος. Τα δάκρυα δεν τα κρύβεις, τ' αφήνεις να κυλάνε. Τις μουσικές του τις θυμάσαι πάντως κι ας προσποιείσαι. Μικρή ήσουν όμως, θα πεις. Δεν ήξερες, θα πεις. Γινόμαστε ένα ρημαδιό, τα πάντα άνω κάτω, σε ξεριζώνουν να πονέσεις, σε κοιτάζουν όλο χλεύη. Πίσω από τη σκληράδα τον βλέπεις να περνάει. Θες να τρέξεις, να τον αγγίξεις, να του πεις ασυναρτησίες και να του θυμίσεις-αν έχει μάθει να θυμάται-τις παιδικές σας τρέλες. Προβάρεις να του πεις κάτι σαν "Έχεις κάτι από τις μνήμες και τις στιγμές μου" ή κάτι πιο σύντομο όπως "Σε θέλω", αλλά καταλήγεις να γέρνεις το κεφάλι, λίγο ικετευτικά, λίγο ηττημένα και λίγο ειρωνικά. Να ΄χες τη δύναμη να αγαπήσεις. Τελικά δεν έχεις καρδιά. Τελικά δε σου 'μαθαν ν' αγαπάς. Δεν μπορείς να γράφεις. Ποτέ σου άλλωστε δεν μπορούσες να τα βάλεις σε σειρά. Καληνύχτα. Ημέρα Πέμπτη, 6η πρωινή, πορτοκαλί καναπές, ευλαβική ατμόσφαιρα, ακατάσχετες αϋπνίες και ερωτικές απουσίες καρφωμένες στον τοίχο.

Διαδικτυακές ντόπες, αιτήματα φιλίας, πρόσκαιρη χαρά, επεισόδια βιπερνόρα, τάγματα ανασφαλείας, γοητευτικά παραπετάσματα. Στιχάκια αραδιασμένα πλάι σε γόπες μισοτελειωμένες, παλιά σιντί, αναθυμιάσεις από παιδικά όνειρα, πάντα γελαστή και γελασμένη, πάντα μισοσίγουρη και μισοχαωμένη. Βρήκες τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, τις φθινοπωριάτικες μελαγχολίες, "να ντύνεσαι ζεστά γιατί έχει κρύο εκεί", "να μη φοβάσαι", ο χειρότερος φασισμός είναι ο φόβος και κατεψυγμένο κοτόπουλο στο ψυγείο να σου θυμίζει πως είσαι ανέπροκοπη και πως ευτυχώς υπάρχει ακόμα κάποιος που σε νοιάζεται. Συλλαβίζεις τον πυρετό σου, χορεύεις το "Διάφανο" μέχρι που να μη βαστάς άλλο και χαμογελάς ειρωνικά στο στίχο που λέει για το ψέμα που δε βλέπεις. Το βλέπεις, πώς δεν το βλέπεις! Προσποιείσαι όμως, το πασπαλίζεις και με 2-3 λόγια μπας και φανεί αληθινό. Κι έπειτα βγαίνεις αλώβητη και καθαρή, περιμένεις μέρες του φωτός και ας βρέχει συνέχεια εδώ. Κάθεσαι στη στάση και περιμένεις τα πάντα εκτός από το λεωφορείο. Στα σπίτια τέτοιες ώρες, κάποιοι κοιμούνται, κάποιοι μοιράζονται έρωτες, κάποιοι ψάχνουν την ολοκλήρωση, κάποιοι μια αξιοβίωτη επιβίωση. Πλεονασμοί, μα δε σε νοιάζουν οι ταιριαστές λέξεις, αταίριαστα όλα πια, αλλάζεις ρώτα μπας και βγει κάτι από τα μη σωστά. Μια σακούλα γεμάτη βιβλία, ένα σπίτι γεμάτο μουσικές και άπλυτα πιάτα, μια αυταπάτη γι' αρχή και ένα παραπεταμένο παλτό έτοιμο για χειμώνες. Το σκυλί που σ' ακολούθησε μέχρι το αμφιθέατρο, ο πρωινός καφές, το ανατίναγμα του βιολογικού ρολογιού. Ηδονίζεσαι στη σκέψη ενός ζεστού καφέ με εκείνο το χαμόγελο το απόκοσμο, στις ταινίες τις δύστροπες, στα καλλιτεχνικά στέκια, στον αγώνα, σε εκείνον που έρχεται, ολοένα έρχεται. Διαβάζεις άρθρα, διαλείμματα για ποινικά εγκλήματα και έμμεσες αυτουργίες και τους δίνεις μια, τα παρατάς και κλείνεις δυνατά την πόρτα. Βαριέσαι εύκολα, μια αιωνιότητα και μια μέρα, η ήττα η τόσο ερωτεύσιμη, τα χέρια, οι φλεβίτσες που ξεπετάγονται αυθάδικα, οι σπίθες που ψάχνουν για διέξοδο. Κι εσύ βρε παιδί μου, πολύ αργείς. Όμορφα που μιλάνε στην πόλη σου! Ό,τι σου θυμίζει εκείνον κι είναι πολλά, πεζότητες και φθαρτά περιβλήματα, τα κάνεις κουβάρι και το πετάς πίσω από τον καναπέ. Τις καλημέρες, τα ψόφια κέφια, τα σαγαπώ που ποτέ δεν ακούστηκαν, τ΄αγγίγματα τα αιχμηρά. Τα οράματα και τα ιδανικά, είσαι ιδεολόγος εσύ, μην το ξεχνάς! Δε σ' αναγνωρίζεις πια και σε φοβίζεις. Τι να πεις, όλο ασυναρτησίες. Κι όλο πράγματα που θες, μα δεν έχεις τρόπο να τα πιάσεις. Βρέχει πάλι στην πόλη σου ρε κορίτσι!