ΟνειρΩξεις.

"Τις νύχτες συνήθως ντυνόσουν με κάτι φανταχτερά χρώματα και γυρνούσες τις θεατρικές παραστάσεις σα τρελή, μη και χάσεις καμιά, μη και σε θεωρήσουν αστοιχείωτη οι κουλτουριάρηδες κύκλοι σου κι εκείνος εκεί ο πολύ όμορφος και γοητευτικός που μάλλον είχε δείξει πως ενδιαφέρεται-αλλιώς τι στο καλό ήταν αυτές οι φιλοφρονήσεις που έδιναν και έπαιρναν κάθε που βρισκόσασταν σε κοινές παρέες;.Όμως όλα άλλαξαν από εκείνη τη βραδιά. Είχες αποφασίσει πως το σχέδιο κατάκτησης όχι κάποιου συγκεκριμένου 40άρη, άλλα του κόσμου ολάκερου, που κατάστρωνες χρόνια τώρα, θα ενσαρκωθεί μέσα σε μια βραδιά και θα μετουσιωθεί σε πραγματικότητα με λίγες μόνο σωστές και εύστοχα μελετημένες κινήσεις.
 Ένιωθες τόσο ελκυστική μέσα στο στενό μαύρο φόρεμα σου-εκείνο που κάνει το ντρεπάρισμα στο στήθος κι έπειτα πέφτει ριχτό, αναδεικνύοντας την ευθυτενή και εντυπωσιακή σιλουέτα σου. Το είχες συνδυάσει με τις απίθανες βυσσινί σου γόβες, που είχες αγοράσει πάμφθηνα, μπορεί και μισοτιμής, από ένα παζάρι στη Μονμάρτη. Και μετά είχες βάλει το κοκκινάδι στα σαρκώδη χείλη σου και τα μικρά μαργαριταράκια στ' αυτιά-δώρο από κάποιον αγαπημένο, μα δε θυμάσαι από ποιον. 'Ησουν ένας πραγματικός πειρασμός και τραβούσες τα βλέμματα μ' ένα και μόνο σου ειρωνικό γέλιο-τόσο γοητευτικό, ικανό να παγιδεύσει τον αντίπαλο και να τον κάνει ισόβια θήραμα. Και έδειχνες να περνάς πανέμορφα, έπινες κατακόκκινο κρασί-σαν τα χείλη σου κι αυτό-φλέρταρες κι έλεγες ένα κάρο έξυπνες ιστορίες, χρωματιστές και ταιριαστές κι αυτές-πώς θα μπορούσε άλλωστε να μιλάει ασυνάρτητα μια κάποια που 'χει διαβάσει τόσα λόγια! Ήταν η νύχτα που τον γνώρισες. Και μόλις τον είδες, σα να πάγωσε και η μουσική και τα βλέμματα και οι χοροί και οι κουβέντες-σα να πάγωσε η ίδια σου η ύπαρξη-εξαϋλώθηκε μέσα στις πολλές χαρές και τα γέλια. Κι έγινες ένα σώμα περιφερόμενο στο χώρο, μετέωρο, σχεδόν νεκρό. Τον κοίταζες έντονα-λακκάκια στα ζυγωματικά κάθε που χαμογελούσε, μάτια σπινθιροβόλα, χέρια μακρυά και σίγουρα. Ένιωσες όπως νιώθεις κάθε φορά που παθαίνεις έρωτα. Και κάτι περισσότερο, τώρα δεν ήσουν εσύ, ήταν κάποια άλλη, δύσκαμπτη μέσα στο ακριβό φόρεμα, δειλή στην άρθρωση ακόμα και κόκκινων ψιθύρων. Και ήταν τότε που σε πλησίασε και σου συστήθηκε. Άρης. Μηχανικός στο Λονδίνο, εργένης, στα 38. Πόσο όμορφος, έτσι που τα καστανά μαλλιά του πέφτουν στα μάτια του και πλαισιώνουν το πρόσωπό του. Πόσο όμορφος και μοναδικός! Μιλούσατε για ένα σωρό πράγματα-τη δουλειά, τις ταινίες, τα θέατρα(τόσα είχες δει!), τα βιβλία,τις μουσικές, τον Κοκτώ, τον εξπρεσιονισμό και τ' άλλα ρεύματα που συνάντησατε στα ταξίδια και τις εκθέσεις-πολλές κι αυτές. Και τότε ήταν που έσκυψε και σε φίλησε, διεκδικητικά και τρυφερά μαζί-έτσι που μόνο αυτός σ' είχε φιλήσει μέχρι τώρα. Κι ήσουν έτοιμη, έτοιμη πια να κατακτήσεις τον κόσμο και να πεις πως τα κατάφερες."

-"Ναι Μήτσο μου, οι κάλτσες σου είναι μανταρισμένες και καλοπλυμένες-τρίτο συρτάρι, δίπλα στο γαλάζιο σου σώβρακο. Έλα άντε, θα κρυώσουν οι φακές."

12.08

Είναι πολύ δύσκολο να αποτυπώσω στο χαρτί κάτι τέτοιο. Είναι τόσο δύσκολο, όσο το να σε αντιλαμβάνομαι στο χώρο γύρω μου και να μη τρέμω, να μη νιώθω δύσκαμπτη και μελαγχολική. Είναι απ' αυτά τα πολύ ιδιότυπα σ'αγαπω, ή εκείνα τα εκκωφαντικά μουλείπεις, παρατατεμένα, τραβηγμένα στην άρθρωση να ακούγονται αιώνες. Δεν τα χω ζήσει, εικάζω. Μέχρι τώρα έχω ζήσει τις σχεδόν προοπτικές, τους σχεδόν έρωτες και τους σχεδόν ανθρώπους-και πίστεψέ με, έχουμε πολλούς από δαύτους. Θα 'ταν όμορφο να συνέχιζε κάτι, απροσδιόριστο τι, αλλά κάτι, μεταξύ μας. Αν μπορούσα να μπω σε μια έννοια που λέγεται αλήθεια και ντυθώ με τα πιο έντονα χρώματά της, μάλλον κάτι παρόμοιο θα σου λεγα. Μπορεί και να δυσκολευόμουν να σου απευθύνω το βλέμμα μου. Αλλά-πραγματικά-όσα αποκαλώ έρωτα κι όσα βαφτίζω ανάγκη, ενσαρκώνονται πλήρως στο όνομά σου. Και κλαίω και απελπίζομαι. Και δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει που αποφάσισα για πολλοστή φορά να σε βγάλω από τη ζωή μου ή αν είμαι σίγουρη πως δε θέλω και πως ποτέ δε θα τα καταφέρω. Γιατί εσύ όσο μακριά κι αν είσαι, όσα ψέματα κι αν έχεις αντέξει κι όσες ανασφάλειες κι αν έχεις υποστεί, πάντα θα κρύβεσαι πίσω από τα γράμματα, πίσω από τις νότες και τα παράλληλα σύμπαντα. Και έχω ανάγκη πια από τη τριβή. Κι εσύ το ξέρω. Και δεν καταλαβαίνω πια, τι περιμένω ακόμα. Παρατηρώ ότι τα κείμενα 2 ολάκερων χρόνων, είναι ίδια. Ίδιες λέξεις, ίδια ατμόσφαιρα, ίδια και απαράλλαχτη δειλία, ίδια όλα. Φοβάμαι όμως και δεν ξέρω πια αν εσύ έχεις τη δύναμη πλέον να με ξεμπερδέψεις για μια ακόμα φορά.

Καληνύχτα.

.

Πώς.
Να θυμάμαι ένα τίποτα και να μην κλαίω.
Μην ψιθυρίζω ψέματα και στίχους.
Μη φοβηθώ που είναι σκοτεινά τα μάτια τους.
Πώς.
Πώς μιλάει η σιωπή για σένανε. Ή για μας
που δε γνωριστήκαμε ποτέ
κι ας ανταλλάξαμε μικρές ανάσες
στο σκοτάδι.
Να 'ρχομαι να κλέβω βραδιές βραδιές τα ερωτηματικά σου.
Εγώ αυτό ήθελα. Αυτό το πώς.
Μην παρεκκλίνεις, ξόφλησες.
Μη τρέξεις και χαθείς.
Μίλα ήσυχα κι απλά.
Και να τους κοιτάς στα μάτια, όσοι κι αν είναι.
Αυτό το ρημάδι το πώς.
Αυτό το πελώριο, το ακατανίκητο, το ανεκπλήρωτο, το μελαγχολικό
και το ανείπωτο παιγνίδι.
Λύκος της στέπας και αναστεναγμοί.
Μουσικές και έρωτας για αμφιβολίες.
Διψάς και θες να πιεις λέξεις λέξεις όλο λέξεις.
Ούτε λόγια, ούτε χαμόγελα, ούτε εικόνες, ούτε θύμησες. Λέξεις.
Το πώς εκείνο.
Ιδίως αυτό θες να το κομματιάσεις.
Μόνο αν δεις τα κομμάτια του παζλ ξέχωρα καταλαβαίνεις.
Μαζί όλο κάτι χάνεται.
Κι από ένα τίποτα ξεκινά ο κόσμος.
Κι από μια ερώτηση ο παράδεισος ολάκερος.
Κι ένα πώς, που ξεπηδά από τα παιδικά σου χρόνια.
Σαν.
Μπαλαρίνες και καρυοθραύστες και πυρετός και γιορτές.
Κι είσαι τόσο παιδί ακόμα.
Και δεν ξέρεις πώς γράφεται ο έρωτας
κι αμφιβάλλεις αν ποτέ θα μάθεις.
Ανορθογραφίες.
Τόνο στο πώς,
μην ξεχάσεις.

Κι αν δε στο πουν, να μάθεις να το κλέβεις.

Πώς σ' αρέσει να γίνεσαι ρετρό, να μιλάς με χρώματα, να ξερνάς νότες, να αγγίζεις στίχους, να λες πράγματα δικά σου, να περνάς ώρες ατέλειωτες με κάποιον που μέχρι πριν λίγο καιρό, κρυφοκοίταζες με κλεφτές δειλές παιδικές ματιές(ξέρω, θα μπορούσες να βάλεις κι άλλα προσδιοριστικά, μα είσαι κορασμένη από τις λέξεις)! Να ακούς, πιο πολύ τώρα, πιο πολύ από ποτέ, θες, τραγούδια παλιά, εκείνα που μιλούσαν για παραμύθια, για λάγνα βλέμματα-καστανά κατά προτίμηση- και για χάδια στα μαλλιά, για φιλιά στο στόμα και για βόλτες με άρωμα γιασεμιού και γεύση κερασιού-ή κάτι παραπλήσιου, κάτι που μυρίζει νοσταλγικότητα οπωσδήποτε. Ίσως η διάθεση σου, παίρνει επιτέλους θετικό πρόσημο, ίσως πάλι και όχι, μα δεν ενδιαφέρεσαι πια για τους ορισμούς, αρκετά σε βασάνισαν, αρκετά σε έκαναν νωθρή και τρομακτικά αδύναμη. Ξέρεις πως, τώρα, εσύ διαλέγεις τους ανθρώπους που θες να σε περιτριγυρίζουν, εσύ διαλέγεις τις μουσικές σου, τα ποιήματά σου, τις διαδρομές σου. Και όλα μετουσιώνονται σε πραγματικότητα και ενσαρκώνουν ρόλους πελώριους, που παλιά απλά εσύ μυθοποιούσες και σκοτείνιαζες που νόμιζες πως δεν μπορείς να  φτάσεις-ούτε να γίνεις μια απ' αυτούς. Και όμως, τώρα, που όλα γίνονται κι όλα τα σημάδια δείχνουν φωτεινά κι όλα στη ζωή σου είναι εδώ, είναι τώρα και σε καλούν να τα αρπάξεις, εσύ δε θες πια(επιτέλους!)να καθίσεις μέσα και να οχυρωθείς και να μεμψιμοιρείς για τις δειλές σου αντιστάσεις. Δε στο κρύβω, πολλές φορές φαίνεται πως τα σκέφτεσαι. Πως τα στριφογυρνάς στο μυαλό σου και τα ισοπεδώνεις, μη τύχει και τολμήσουν και σε κάνουν να αφεθείς. Αλλά, εσύ, αρχίζεις και ορθοποδείς και σκιτσάρεις πάλι δράκους και νεράιδες, όπως τότε, που ήσουν μικρούλα. Εσύ, πια βλέπεις, νιώθεις, συνειδητοποιείς πως αυτό που αποκαλούν έρωτα, τελικά είναι κάτι το υλικό, κάτι που μπορεί να μπει σε σχήματα και ονόματα και προωθητικά ερωτηματικά. Εσύ πια, τραγουδάς με όλη σου τη δύναμη και ξεχνάς τις φοβίες του παρελθόντος και τα σπαρακτικά κλάματα μιας απύθμενης μελαγχολίας-εφηβεία θα τη βαφτίσουν κάποιοι, απουσία εσύ.

Μαθαίνεις να κλέβεις τις ματιές τους και τα σ' αγαπώ τους, εσύ, που άλλοτε απλά καθόσουν στην άκρη και τους παρατηρούσες. Και καταλαβαίνεις, πως όσο μεγαλώνεις, τελικά θα περάσουν πολλοί, που να λέγονται "Κώστας, Φάνης, Θοδωρής ή Δημήτρης" και όλοι πάντα θ' αφήνουν από κάτι δικό τους, είτε ένα ματωμένο ίχνος, είτε ένα δίστιχο στον τοίχο σου, είτε μια καλημέρα στην πορεία, είτε ένα περίτρανο "σεχωανάγκη τώρα που νυχτώνει", έτσι αυθάδικο και εκλιπαρητικό. Να σαι δυνατή μόνο και να μη φοβάσαι που η ζωή έχει εκατομμύρια σημεία στίξης και άλλα τόσα γράμματα, να μη φοβάσαι να δώσεις, να μη φοβάσαι να βλέπεις στα μάτια.

Και να αγαπάς, να αγαπάς και να τους το λες, μπορεί να μην το καταλάβουν, μα εσένα μη σε νοιάζει, θα προχωρήσεις και θα σαι πάντα εσύ, το πλάσμα εκείνο που διαβάζει Λειβαδίτη και δακρύζει με το Σιδηρόπουλο, το πλάσμα εκείνο που θέλει πολύ να σκαλίσει το όνομά του στο παγκάκι των εφηβικών ερώτων, αλλά δεν ξέρει γιατί δε τολμά, μπορεί ίσως επειδή είναι νωρίς ακόμα, μα ο κόσμος έτοιμος και απέραντος εκεί έξω, απέραντος, τ ακούς; Διάβασέ μου λίγο για Μαρίες Νεφέλες και κρύψε με εδώ, σε μια εσοχή της παλάμης σου, μη φύγω, έχει κρύο απόψε.

Κι αν κλισέ σου φαίνονται τα λόγια, δεν πειράζει πια, συνήθισες, μην ξεχνάς μόνο να μιλάς, να λες τις ιστορίες σου, να κλείνεις σε συρτάρια τις ενοχές σου και τα "μήπως" και τα "αν" σου και να μην τ' ακούς, τώρα ειδικά που ξεκινά η ζωή, η δική σου, που νιώθεις πως όλα έρχονται, όλα τα χρωματιστά-και τα σκοτεινά-ακόμα κι αυτά, δικά σου θα ναι.

Και εκείνο που πιότερο θέλω να σου πω, όχι ως άλλος εαυτός, ούτε στη θέση συμβουλάτορα, είναι να μη φοβάσαι να ψιθυρίσεις τις αλήθειες σου πια. Εκείνος που φεύγει-και πιο πολύ εκείνος που έρχεται-ξέρει πάντα, κι αν δεν ξέρει, θα μάθει ν'ακούει. Να, κοιμίσου,σε λίγο ξημερώνουν τα  αλλιώτικα καλύτερα.

Ένας χρόνος.

Είναι που χειμωνιάζει και η διάθεση για ποιήση κορυφώνεται. Είναι που βάζει κρύο κι εσύ θες όσο τίποτα εκείνον τον άνθρωπο να σε ρωτήσει αυτό το φοβερό, που σε ταράσσει ολόκληρη, που κάνει το σώμα σου να πάλλεται κάτω από τη βροχή, αυτό το "Ποιοςσεπείραξεκαισυννέφιασεςκαρδιάμου;", συρριστικά, ψιθυριστά, σχεδόν ακροβατικά. Είναι τρομερές αυτές οι μέρες, κάθε μέρα εντονότερη, κάθε στιγμή δοτικότερη, κάθε καινούριος άνθρωπος-εισβολέας, γοητευτικότερος από τον προηγούμενο. Πιο πολύ από ποτέ, έχεις ανάγκη να ακούσεις πράγματα. Όχι όμορφα διατυπωμένα, αλλά αληθινά. Γυμνά και σκέτα. Και ακόμα πιο πολύ από ποτέ, έχεις την αίσθηση αυτή της σχεδόν πληρότητας, που θα μπει στο ολότελα, όταν έρθει το χιλιοειπωμένο. Και νιώθεις έφηβη και νιώθεις ενήλικη και νιώθεις ανώριμη με εκλάμψεις ωριμότητας και νιώθεις χαρούμενη-οριακά ευτυχισμένη και νιώθεις άλλες τόσες αντιφάσεις και αρχίζεις να μιλάς με γρίφους και πότε πότε με στίχους και να κοιτάς τους άλλους στα μάτια αχόρταγα σα να αποζητάς και να εκβιάζεις τις αλήθειες τους. Σα να εκβιάζεις ένα χάδι στα μαλλιά-κι ας είναι ό,τι πιο ηλίθιο έχει ακουστεί. Και θες, πραγματικά θες να τον γνωρίσεις, αλλά βαφτίζεις τις συνθήκες δύσκολες-που μπορεί και να ναι-και οπισθοχωρείς. Μόνο που τώρα, είναι η πρώτη φορά που δε σε κατηγορείς, μπορεί επειδή υπάρχουν γύρω σου ενδείξεις, μπορεί επειδή τα σημάδια που φάνταζαν πριν ένα χρόνο δυσερμήνευτα, τώρα εσύ μπορείς και τα εξηγείς, χωρίς να χρειαστείς υπεραναλύσεις και ανασφαλή δίπολα. Έρωτας, αγάπη μου. Έρωτας για τα 19 σου χρόνια, που παλιότερα θα τα καταριόσουν, ίσως και να τα χλεύαζες. Έρωτας για τις αλήθειες των γύρω σου, τα μάτια, τις κολακείες, τις δειλίες τους, τα λόγια τους, τους μορφασμούς τους.
Κάποιος, κάποτε, είχε πει, πως, όταν αρχίζεις, λίγο, λιγάκι μόνο, να καταλαβαίνεις και να (νομίζεις πως) αγαπάς τους ανθρώπους, τότε είσαι έτοιμος να ζήσεις πραγματικότητες.
Δεν ξέρεις στ' αλήθεια πώς γράφονται τα παραμύθια, ή πώς γυρίζονται οι ταινίες, ή πώς ακόμα ακόμα κάνεις ένα κείμενο όμορφο και πώς βάζεις ταιριαστές λέξεις σε σειρά. Ξέρεις όμως, πως τελικά, τα κλισέ για μοίρες και αναπάντεχα ξεσπάσματα είναι αληθινά πέρα ως πέρα.
Κοίτα που τελικά τη χρησιμοποιείς, αυτή τη λέξη. Αλήθεια.

http://www.youtube.com/watch?v=N7pwiLz4Z4Q

Κάπως ανέλπιστα.

-Όχι μωρέ, το 'κοψα εδώ και κάτι μέρες.  Καπνίζω μόνο αυταπάτες τώρα.
-Καλές είναι κι αυτές, κάνουν παρέα με εκείνη εκεί την ύπουλη, την αίσθηση του ανικανοποίητου-μιας και είδαμε τη ταινία του πρίγκηπα-και τις χίλιες δυο ανασφάλειες του έρωτα.
-Ο έρωτας, λέει, περίεργη λέξη. Βεβηλώνεται και ευτελίζεται στις υπεραναλύσεις και στις απόπειρες για πεζότητα.
-Είναι που θέλουν, οι άνθρωποι, να μάθουν και να φανούν. Είναι, λένε, που ερωτεύονται και εκτίθενται καθημερινά με μουσικές. Είναι που σε κοιτάζουν μπας και δείξουν κανά βλέμμα ενοχής και αποζήτησης και έπειτα φεύγουν πάλι, γιατί αγαπούν το φευγιό.
-Ασφαλίζεσαι και φαντάζεις απόμακρη, άγρια και περίεργη.
-Είναι θέμα συστολής.
-Ταιριάζουμε.
-Χαίρομαι που ακούς Ντύλαν και έχεις το θάρρος θράσος να με φιλάς.
-Τι νιώθεις τώρα πια, ένας Θεός τους ξέρει.
-Λέω να το ξαναρχίσω.
-Ούτε συ τα πας καλά με τις υποσχέσεις, κατάλαβα.
-Πάω να διαβάσω κάτι βιβλία που όλο παρατάω στη μέση-καιρό τώρα.
-Κι εγώ το κάνω. Και με άλλα όμορφα πράματα. Σα να φοβάμαι.
-Καληνύχτα.

Έρωτας αγάπη μου θα πει.

Την Πέμπτη, λες πως θες (;) να με δεις.
Τσεκάρεις το ημερολόγιο με έναν κύκλο
όχι ακριβώς κόκκινο
κι ας μη χρησιμοποιείς σχεδόν ποτέ σου αυτό το χρώμα.
Σκέφτομαι πώς γράφεται η ανυπαρξία
αν δεν θ' ανήκω στις προοπτικές σου.
Και οι αλεπάλληλοι έρωτες να σε δείχνουν με το δάχτυλο
που βιάστηκες κι έβγαλες εκβιαστικά συμπεράσματα
μια περασμένης χιλιετίας.
Σκέφτομαι ακόμα να σου στείλω 2-3 λόγια καλλιγραφικά
μπας και συγκινηθείς από το τότε
και βαλθείς να θυμάσαι.
Ή να σε ταρακουνήσω με καμιά αυτοκτονική απόπειρα
μήπως κι ο οίκτος σου σταθεί ικανός
να χαρίσει μια μονάχα ματιά
στα γεμάτα αίματα δάχτυλά μου.
Ή να κάνω εκείνο εκεί το ακραίο,
το δύσκολο και το αναπόφευκτο.
Μα στέρεψα, μάτια μου από κουράγια
και από ευθείες συγκρούσεις.
Και δεν είναι που σ αγαπώ
είναι που δεν ξέρω τι θα πει
κι αν εσύ όντως
με περιμένεις τις Πέμπτες
εκείνες, που η βροχή σιγοντάρει
και τα σώματα ετεροκαθορίζονται.
Απτόητη, πίσω από ασθμαίνοντες χτύπους
τότε
θα σου μιλώ
για όλα όσα πέρασαν
και για τα μαύρα μαλλιά σου που
σχεδόν με πνίγουν.
Και ξέρω,
είναι ό,τι χειρότερο να
αποζητάς κάτι
και να θες μετά να το χωρέσεις στους προδιορισμούς σου.
Θα σου τηλεφωνήσω την Πέμπτη, να δω αν είσαι καλά.

(...)

Φοβάμαι πως θα μείνω μια μέρα
να κοιτώ τους παρελθοντικούς μου χρόνους
τα πεισματάρικα "αρέσω"
και τις αλήτικες φωνές να κραυγάζουν
και δε θα χω άλλη δύναμη να σε πιάσω
θα χει στερέψει ο νους
να λέει ψΑΙματα
και θα λιθοβολεί
τη δειλία μας.
Να ξέρεις δεν θα σε ερωτευτώ ξανά
Κι ούτε μισή ευθύνη δεν κρατάς για τους παροξυσμούς μου