Fade into you.

Να χαμογελάω σα χάνος στη σκέψη σου και να σε αναπλάθω με χρώματα του κόκκινου και του μπλε. Να 'σαι ζωγραφισμένος στην απέναντι πολυκατοικία, καρφωμένος στο βλέμμα του γέρου που καπνίζει, στην πίσω ακριανή θέση του λεωφορείου, στην οδό της αγοράς υπ' αριθμόν 23, στη συλλογή με τα σιντί μου που κάποτε είχες ψαχουλέψει, στα κάμελ τσιγάρα που τραβάς αχόρταγα, στις παράξενες πολιτείες που θέλω να ταξιδέψω και να περπατήσω μ' ανοιχτή οροφή, ούζο, άστρα κι εσένα. Σε βρίσκω κάθε μέρα κι ας μην είσαι εδώ, στις βόλτες το χάραμα, στο τετράγωνο εκείνο, στις μαύρες βλεφαρίδες και στα δαγκώματα πάσης φύσεως. Ανυποψίαστοι χειμώνες και ξέγνοιαστα καλοκαίρια σαν ταινιούλα από τις πιο βιπερνόρα περνούν μπροστά μας. Εσύ στον καναπέ να καπνίζεις κι εγώ να ρουφάω αχόρταγα τον καπνό και τα λόγια σου. Το συριστικό σου σίγμα και τις ανασφαλείς σου σοφίες. Στα παραμύθια με καλούς λύκους και στο Θανάση. Στο γυάλινο μονόκερο, στους απελπισμένους λογαριασμούς, στα κρύα παπλώματα.
Ζω για τους πλατωνικές σου εγκεφαλικότητες και για τα σκόρπια σου κοπλιμέντα.
Και μου 'χε λείψει να μιλάω με φίλες για 'σενα και να σου λέω τα μισά απ' τα πορίσματα. Όταν οι ελπίδες μου εκπορνεύονται, θέλω να τις πουλήσω όλες και να μείνω μόνη μου. Και φοβάμαι και τους αφελείς σου ετεροκαθορισμούς σου και την ανόητη ευπιστία μου.

Zούμε με τις αντιφάσεις μας.

ΤΑΝΑΠΟΔα.

  Στο ημερολόγιο, καταστρώνω σχέδια. Να πάω στην επόμενη συναυλία των Your Hand in Mine, ας πούμε. Και να 'μαι πιότερο οργανωτική. Να μη δειλιάζω μπροστά του, όποιος και να είναι αυτός. Να κεντράρω στις φωτογραφίες και να βγάλω κάρτα για τη βιβλιοθήκη. Κι όλα αυτά, που ποτέ δε θα κάνω και το ξέρω, αλλά πρέπει να τα σχεδιάζω γιατί τελειώνει ο χρόνος. Σου 'χα πει για τα πρέπει που δεν πρέπει να τα λαμβάνουμε υπόψιν μας; Άραγε να θυμάσαι τίποτα απ' όσα σου είχα πει; Δεν έχει νόημα.
 Ζηλεύω το ζευγάρι που χορεύει λες και δεν υπάρχει αύριο, ζηλεύω τις θαρραλέες παραδοχές, το πηγαίο γέλιο, τα ικετευτικά βλέμματα. Περιμένω να εμφανιστεί κάτι, απροσδόκητο.
  Κάθε φορά ανακαλύπτω και από μια λεπτομέρεια. Μια γοητευτικά περίεργη οδοντοστοιχία, ένα χέρι με 6 δάχτυλα, μια ελκυστική ουλή στον αστράγαλο, ένα σημάδι από ανεμοβλογιά πάνω από το δεξί φρύδι, τα μικρά ματοτσίνορα. Τα μπογιατισμένα μάτια, η γάτα που από τα κεραμίδια κατέληξε άδοξα στη γυάλα, το καρτουνίστικο κορίτσι, το όνειρο που σου έλεγα κι εσύ γέλαγες γιατί δεν πίστευες πως όντως η καρδιά μου παίζει ταμπούρλο και θα βγει και θα την ψάχνουμε. Κάποτε σου είχα πει πως θέλω κάποιον να ρθει και να μου πει πως δεν ισχύουν όλα όσα φοβάμαι. Κι εσύ μου είπες πως είσαι αυτός. Δεν ήσουν όμως και ποτέ δε θα γίνεις.
  Θα κάνω εκπομπή με τα πιο αθώα κι εκφραστικά μάτια του κόσμου, θα πηγαίνω ανελλιπώς στις πρόβες, θα φτιάξω τη φωνή, θα κοντρολάρω τα νεύρα, θα κάνω την εργασία. Θα πάω μια βόλτα στα άγνωστα, να προσμένω το άγγιγμα που μου 'χει λείψει. Μπορεί όταν στερείσαι κάτι πολύ, να στο χρωστάει μια μοίρα, ένας θεός, μια συμπαντική μανούβρα, ο αστρολογικός σου χάρτης έστω. Οι αδυναμίες σου μοιάζουν με πελώριες γυναίκες που σε χλευάζουν. Από το πουά φόρεμα που δε στρώνει στη μέση, μέχρι τα ανασφαλή κακοραμμένα λόγια, που τα κόβεις ή τα συμπτύσσεις. Αγπη, φεγγρι, ονρο και άλλα τέτοια. Σε ανακηρρύσεις βασίλισσα της αγαρμπίας και ψάχνεις τρόπους να τους πείσεις.
  Σ' αρέσουν οι ασύνδετες παράγραφοι και οι σουρεάλ καταστάσεις, οι διανοούμενοι τύποι, αδιάφορο αν είναι ή αν το παίζουν, τα αλκοολούχα ποίηματα, οι παραστάσεις οι διαδραστικές, τ΄αγόρια με παλτό, οι ατσούμπαλες χορευτικές φιγούρες, οι καβαλιέροι που ψάχνουν με το βλέμμα για ντάμα, τα βιπερνόρα, αυτοί που κλαίνε τσιριχτά, οι θάλαμοι φωτογραφίας, τα χαϊδολογήματα άνευ λόγου και αιτίας, τα παράξενα ονόματα, αυτό που όλο έρχεται από κει που δεν το περιμένεις, αλλά εσύ γελάς γιατί το περιμένεις.
  Μια νύχτα καθόμασταν για μπύρα κι αναλύαμε τα εφηβικά μας όνειρα και γελούσαμε με τις μουσικές μας επιλογές, που κρυφακούμε στις μελαγχολιές μας. Όταν ντυνόμαστε τις αναπολήσεις, είμαστε πάντα πιο όμορφοι.
Α, ερωτεύτηκα εσένα και τις 15 σου μορφές. Ψάχνω για τις άλλες 15, για να σ΄αγαπήσω.

Πέρα Δώθε.

Αρχίζει και ντύνεται τα κρύα του και 'συ θες να χουχουλιάζεις κάτω από το πάπλωμα και να βλέπεις ένα ζευγάρι μάτια στο σκοτάδι. Να λαμπυρίζουν οι απουσίες, να ταιριάζουν σαν παζλ τα μέλη, να μην ακούς πια για αφόρητες προοπτικές και καταχρηστικές ελπίδες. Να περιμένεις πώς και πώς τις Τρίτες και τις Πέμπτες, για να μυρίζεις ανθρωπίλα. Όχι ανθρωπιά, αυτή ενέχει εντιμότητα. Απλή, σκέτη, ανόθευτη ανθρωπίλα. Να χώνεις τη μούρη σου αχόρταγα σε μαλλιά και λαιμούς, ν' ακούς κάθε άσχετη ακυρίλα, να γελάς με κρύα ανέκδοτα. Να μαλώνεις για πολιτικές ανούσιες αντιπαραθέσεις, να δίνεις μία και να σπάνε, να αμφισβητείς τους κάποτε μέντορες και τις διδαχές τους. Να τον σκέφτεσαι και να τον σβήνεις. Να τον έχεις μια για πάντα ξεχάσει λες και ποτέ του δεν υπήρξε, ποτέ του δεν πέρασε. Να ανοίγεσαι πιο πολύ στις αγκαλιές και πιο πολύ στα ξέμπαρκα φιλιά, δε κοστίζουν άλλωστε κι εσύ πια λεφτά δεν έχεις και προτιμάς πια τα ακοστολόγητα. Να σου κάνουν προξενιά και να κατατροπώνεις τις ανασφάλειές σου, μα δε θέλω να με αντιμετωπίζετε σαν 40χρονη γεροντοκόρη, αφήστε με ήσυχη. Εγώ θα βρω το δρόμο μου, κι ας είμαι παράξενη και δειλή. Αλκοολούχες νύχτες με τη Χιονάτη, τη φαντασία και τα μακρόσυρτα σαγαπώ στο μυαλό καρφωμένα, μην τύχει και ειπωθούν. Το φλάουτο που δένει τόσο καλά με τη φωνή σου, τα λόγια τα ολοστρόγγυλα να τ' αφουγκράζεσαι και να τα προσπερνάς. Πλυντήριο, πέος, λάθος. Στο Βόλο με το τρένο, για τσίπουρα. Ν' ακούς Μπαλάφα στο κουλτουριάρικο σουβλατζίδικο και να σε πιάνει κάτι μεταξύ γέλιου και κλάματος. Τα δάκρυα δεν τα κρύβεις, τ' αφήνεις να κυλάνε. Τις μουσικές του τις θυμάσαι πάντως κι ας προσποιείσαι. Μικρή ήσουν όμως, θα πεις. Δεν ήξερες, θα πεις. Γινόμαστε ένα ρημαδιό, τα πάντα άνω κάτω, σε ξεριζώνουν να πονέσεις, σε κοιτάζουν όλο χλεύη. Πίσω από τη σκληράδα τον βλέπεις να περνάει. Θες να τρέξεις, να τον αγγίξεις, να του πεις ασυναρτησίες και να του θυμίσεις-αν έχει μάθει να θυμάται-τις παιδικές σας τρέλες. Προβάρεις να του πεις κάτι σαν "Έχεις κάτι από τις μνήμες και τις στιγμές μου" ή κάτι πιο σύντομο όπως "Σε θέλω", αλλά καταλήγεις να γέρνεις το κεφάλι, λίγο ικετευτικά, λίγο ηττημένα και λίγο ειρωνικά. Να ΄χες τη δύναμη να αγαπήσεις. Τελικά δεν έχεις καρδιά. Τελικά δε σου 'μαθαν ν' αγαπάς. Δεν μπορείς να γράφεις. Ποτέ σου άλλωστε δεν μπορούσες να τα βάλεις σε σειρά. Καληνύχτα. Ημέρα Πέμπτη, 6η πρωινή, πορτοκαλί καναπές, ευλαβική ατμόσφαιρα, ακατάσχετες αϋπνίες και ερωτικές απουσίες καρφωμένες στον τοίχο.

Διαδικτυακές ντόπες, αιτήματα φιλίας, πρόσκαιρη χαρά, επεισόδια βιπερνόρα, τάγματα ανασφαλείας, γοητευτικά παραπετάσματα. Στιχάκια αραδιασμένα πλάι σε γόπες μισοτελειωμένες, παλιά σιντί, αναθυμιάσεις από παιδικά όνειρα, πάντα γελαστή και γελασμένη, πάντα μισοσίγουρη και μισοχαωμένη. Βρήκες τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, τις φθινοπωριάτικες μελαγχολίες, "να ντύνεσαι ζεστά γιατί έχει κρύο εκεί", "να μη φοβάσαι", ο χειρότερος φασισμός είναι ο φόβος και κατεψυγμένο κοτόπουλο στο ψυγείο να σου θυμίζει πως είσαι ανέπροκοπη και πως ευτυχώς υπάρχει ακόμα κάποιος που σε νοιάζεται. Συλλαβίζεις τον πυρετό σου, χορεύεις το "Διάφανο" μέχρι που να μη βαστάς άλλο και χαμογελάς ειρωνικά στο στίχο που λέει για το ψέμα που δε βλέπεις. Το βλέπεις, πώς δεν το βλέπεις! Προσποιείσαι όμως, το πασπαλίζεις και με 2-3 λόγια μπας και φανεί αληθινό. Κι έπειτα βγαίνεις αλώβητη και καθαρή, περιμένεις μέρες του φωτός και ας βρέχει συνέχεια εδώ. Κάθεσαι στη στάση και περιμένεις τα πάντα εκτός από το λεωφορείο. Στα σπίτια τέτοιες ώρες, κάποιοι κοιμούνται, κάποιοι μοιράζονται έρωτες, κάποιοι ψάχνουν την ολοκλήρωση, κάποιοι μια αξιοβίωτη επιβίωση. Πλεονασμοί, μα δε σε νοιάζουν οι ταιριαστές λέξεις, αταίριαστα όλα πια, αλλάζεις ρώτα μπας και βγει κάτι από τα μη σωστά. Μια σακούλα γεμάτη βιβλία, ένα σπίτι γεμάτο μουσικές και άπλυτα πιάτα, μια αυταπάτη γι' αρχή και ένα παραπεταμένο παλτό έτοιμο για χειμώνες. Το σκυλί που σ' ακολούθησε μέχρι το αμφιθέατρο, ο πρωινός καφές, το ανατίναγμα του βιολογικού ρολογιού. Ηδονίζεσαι στη σκέψη ενός ζεστού καφέ με εκείνο το χαμόγελο το απόκοσμο, στις ταινίες τις δύστροπες, στα καλλιτεχνικά στέκια, στον αγώνα, σε εκείνον που έρχεται, ολοένα έρχεται. Διαβάζεις άρθρα, διαλείμματα για ποινικά εγκλήματα και έμμεσες αυτουργίες και τους δίνεις μια, τα παρατάς και κλείνεις δυνατά την πόρτα. Βαριέσαι εύκολα, μια αιωνιότητα και μια μέρα, η ήττα η τόσο ερωτεύσιμη, τα χέρια, οι φλεβίτσες που ξεπετάγονται αυθάδικα, οι σπίθες που ψάχνουν για διέξοδο. Κι εσύ βρε παιδί μου, πολύ αργείς. Όμορφα που μιλάνε στην πόλη σου! Ό,τι σου θυμίζει εκείνον κι είναι πολλά, πεζότητες και φθαρτά περιβλήματα, τα κάνεις κουβάρι και το πετάς πίσω από τον καναπέ. Τις καλημέρες, τα ψόφια κέφια, τα σαγαπώ που ποτέ δεν ακούστηκαν, τ΄αγγίγματα τα αιχμηρά. Τα οράματα και τα ιδανικά, είσαι ιδεολόγος εσύ, μην το ξεχνάς! Δε σ' αναγνωρίζεις πια και σε φοβίζεις. Τι να πεις, όλο ασυναρτησίες. Κι όλο πράγματα που θες, μα δεν έχεις τρόπο να τα πιάσεις. Βρέχει πάλι στην πόλη σου ρε κορίτσι!

Άτιτλο.

Kρυώνω κι εσύ δεν είσαι εδώ να με σκεπάσεις. Να με χαϊδέψεις διστακτικά στο κεφάλι και να πετάξεις απαλά και γοητευτικά άτσαλα μια κουβέρτα στα πόδια μου, έτσι που με πήρε ο ύπνος στον καναπέ, χωρίς να το καταλάβω. "Τι έπαθες κορίτσι μου", χίλιες φορές ειπωμένο κι εντεχνίλες για πολύ προσωπικούς νταλκάδες ν' ακούγονται σιγανά. Δε σ' έχω εδώ να σου πω πως χρωστάω ακόμα Ποινικό, πως έκοψα το κάπνισμα για νιοστή φορά και πως έμαθα να αφουγκράζομαι αλήθειες. Ούτε να σου πω για τον πυρετό μου και τα τεχνάσματα τα παιδικά μου. Κλάματα το χάραμα, ακουστικά και μουσικές, συνοθύλευμα καπνού κι αλκόολ, με τι να μεθύσω, με τι να ξεχαστώ τώρα πια. Δεν είναι που σ΄έχασα, είναι που ποτέ μου δε σε βρήκα. Σε μισώ κι αργοπεθαίνει η σκέψη σου μέσα μου, σχεδόν οδυνηρά. Να με ρωτάν οι φίλοι πώς με λένε και ν' απαντώ ασυνάρτητα μισόλογα. Να θυμάμαι πόντο πόντο την ύπαρξή σου, την ελιά στο λαιμό σου, τα μελιά βλέμματα, τα χέρια τα καλοκαμωμένα. Και να μπερδεύω ποιος έρωτας υπήρξε, ποιος μεταρσιώθηκε και ποιον φαντάστηκα. Κάνω πως είμαι χαρούμενη και με πνίγουν εκείνα εκεί τα ωραία τα "χαζό μου". Κάθομαι και πλάθω τις πεζότητές μας σε ωραιοπάθεια. Και θέλω εσένα, θέλω να δώσω, θέλω να μοιραστώ, τα θέλω όλα κι όλα λείπουν. Δεν μπορώ να με πείσω ότι θα ζω με αυτό το έλειμμα και το κενό που δε συμπληρώνεται, δε γεμίζει και πολύ περισσότερο δε κατατροπώνεται. Κι ας μην είμαι δυνατή κι ας προσπαθώ να σε κάνω να δεις πως είμαι. Κι ας ξεχνάω την τηλεόραση ανοιχτή, για ν' ακούω καμιά φωνή, κανά ήχο πού και πού, μέσα στον ύπνο, μέσα στη φρικτή τη μοναξιά, μέσα στο παρανοϊκό μου παραλήρημα. Ήρθαν τα κορίτσια χίλιες φορές για παρηγορητικά ξενύχτια, τι να πουν και οι καημένες. Να βοηθηθώ εγώ πρέπει, να αναγεννηθώ από τις στάχτες εκείνης της φωτιάς που μάταια λέω, θα αναζωπυρωθεί, πού θα πάει. Ολότελα σβησμένη η φωτιά, ολότελα χαμένος κι εσύ κι ό,τι αντιπροσώπευες. Σ' ακούγομαι μίζερη. Είμαι μάλλον. Λέω πάλι, να, θα πατήσω την επανεκκίνηση κι όλα θα γίνουν όπως πριν. Και με πριονίζει ακόμα περισσότερο το κρύο, οι άνθρωποι, τα λόγια, τα τραγούδια. Μιας και ποτέ μου δε σ' άγγιξα, μιας και δειλότητες με καθήλωναν πάντα σε πλάνες λογικές. Να μη με μάθεις, να μη με γνωρίσεις, να μην αφεθώ, τα πρέπει και τα μη. Ευχαριστήθηκες τώρα; Βρέχει θριαμβευτικά και μαίνεται πόλεμος στην ταράτσα μου το επόμενο δίμηνο. Θα ανεβαίνω να θυμάμαι όλα εκείνα που φαντάστηκα πως θα περνούσαμε μαζί, μα δεν είχα μιλιά να στα αποτυπώσω, δεν είχα χέρια να τα σχηματοποιήσω, δεν είχα καν μάτια, μπας και μιλούσαν δαύτα αντί για 'μένα τα σκασμένα. Αλλά εσύ σιγά μην καταλάβαινες, όλα για 'σένα μαθηματικά. Και τώρα τι; Ας είναι να περάσουν όλα γρήγορα! Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω για ν' αλλάξει η μελαγχολία, τα φθινοπωρινά αγγίγματα με νέες γνωριμίες με αηδιάζουν, τα αλλόκοτα με απωθούν, εσύ εσύ εσύ και μόνο εσύ στη σκέψη. Ας χαθείς κι εσύ με τη βροχή, κουράστηκα να θυμάμαι, κουράστηκα να βουλιάζω, κουράστηκα να γράφω ερωτόλογα που ποτέ δε θα σου στείλω, που θα μετανιώσω.
Θέλω να κουρνιάσω στο παραμιλητό σου, μ' ακούς;

Λίγο πριν.

Κοριτσάκι που μεγάλωσες ή νομίζεις πως μεγάλωσες. Μετακόμιση, στριμωγμένες στοίβες και βαλίτσες φθαρμένες στον 7ο όροφο, με χάσκοντα γέλια και αναμνήσεις που πριονίζουν. Η ενηλικίωση, γραμμένη ανορθόγραφα στους πιο τρυφερούς χαζοέρωτες και στο μπαλκονάκι, κέντρο-καράκεντρο κοιτάτε τώρα τα δυο χρόνια που πέρασαν και το πόσο ωριμάσατε μετρώντας κουτάκια μπύρας. Το έθνικ και οι μουσικές στοιχειώνουν τις αρχές και τους προλόγους σου. Ωραία είναι να μοιράζεσαι.
Θυμώνεις με τους δικούς σου που σε μια βδομάδα θα σου λείπουν. Φτάνει 12 και τα διερχόμενα βιβλία σου σε χλευάζουν για άλλη μια μέρα. Τι τα θες! Είχες ξεχάσει πόσο ερωτεύσιμη είναι αυτή η πόλη. Ξεκινούν όλα με τους καλύτερους οιωνούς, η Βίκη και πάλι κοντά, απαρτία, αυτός που δε θέλεις να γίνει εκείνος γιατί φοβάσαι την τριβή, ίδιος και απαράλλαχτος, παρών. Συζητάτε, ανταλλάσετε μουσικές, σχεδιάζετε εξόδους, βαυκαλίζεστε για το τρίτο έτος που έρχεται και θα συμμαζευτείτε, τα πίνετε σα να μην πέρασε μια μέρα, αγγίζεστε και αποφεύγετε τις τρυφερές αιχμές, μήπως και πονέσετε. Σ' αρέσει να είσαι κοντά του, αλλά το κρύβεις γιατί δε θες, δειλίες και παιδικές αστειότητες σε καλύπτουν και προτιμάς να μην μπλέκεις τώρα.
Έχεις ακούσει πως όταν σκηνοθετείς αταραξίες, πάντα έρχεται η ώρα που τα λιμνάζοντα νερά, αφρίζουν και σε πνίγουν τα κύματά τους, αλλά τι σε νοιάζει εσένανε, φτάνει που περνάς καλά και είσαι οχυρωμένη στην (αν)ασφάλειά σου. Είπε πως είναι έτοιμα όλα, να περάσεις να του αφήσεις σημειώσεις, τρέχουμε, τρέχουμε και δε φτάνουμε μ' αυτές τις πεζότητες. Οι επόμενες μέρες θα 'ναι γεμάτες, ντύνεται η πόλη συναυλίες και μαγέματα και ταινίες και πανσέληνους και εσύ είσαι χαρούμενη και θες να δώσεις, είναι καιρός πια, μα δεν ξέρεις πώς. Κι αν ήξερες κάποτε, το ΄χεις ολότελα ξεχάσει. Τελειώνει το καλοκαίρι και μαζί οι προσδοκίες του. Καιρός να τις υλοποιήσουμε-δε βρίσκεις; Τ' αδοκίμαστο και τ' απ' αλλού φερμένο του Ελύτη θες να το δεις και να το καθαγιάσεις. Τέλμα, μα δε συγκαταλέγεσαι πια στους ανθρώπους, μη σε νοιάζει διόλου. Οι πιο προσωπικοί σου πόνοι, ενσαρκώθηκαν και μετουσιώθηκαν σε λόγια, λόγια ακατάπαυστα, χιμαρρώδη, εφτά χιλιάδες λέξεις, παραμύθια με δράκους και κακούς πρίγκηπες. Η νεράϊδα θα 'ρθει και θα γίνουν όλα όπως πριν.
Μπερδεύεις πάλι τις αντιφάσεις σου που με κόπο τις είχες ξεχωρίσει και βαφτίζεις τα αιώνια άλυτα υπαρξιακά σου, γόρδιους δεσμούς. Πρωτοκαθεδρεία στη ζωή σου αυτά τα ψυχολογικά, τι να κάνουμε, άτρωτη δε θα γίνεις ποτέ, όσο και να θέλεις. Πεισμώνεις μωρέ, αλλά σε πιάνουν τα γέλια στη στιγμή. Κυλάει ο χρόνος, το αίμα, η ζωή. Και στα 'λεγε, δεν είναι πως δε στα 'λεγε ο καημένος. Αλλά τίποτα, εσύ κυρία ατσάλινη, πέταγες ένα ωμό "ονειροπολώ αγάπη μου" και ξεμπέρδευες.
Φαντάζει ξεχωριστός, αχ να μη χαριζόταν όμως έτσι εύκολα, να μην! Τι να πεις όμως, είναι νέος, βράζει το αίμα του, του αρέσεις, του αρέσουν, σ' αρέσει, τα μπλέξαμε και πού να βρεις μίτους τώρα πια. Δε βαριέσαι. Είναι που, δε θες μοναχικούς χειμώνες και είναι που, τη συντροφιά του την έχεις λίγο ανάγκη, αλλά τι να πεις πλέον, οι χειμώνες σου είναι ωραία μελαγχολικοί και οι σχέσεις δεν εκβιάζονται και οι γοητευτικοί σου φόβοι, γιγάντιες δαγκάνες, να σε πιάνουν και να μη σ' αφήνουν, ώσπου να πεις "πεθαίνω".Πάντα εκεί.
Στο σχολείο τα κατάφερνες πιο καλά, σταυρούς στο απουσιολόγιο, τους έκρυβες όταν μυριζόσουν άνετο καθηγητή, προσποιούσουν τη σωστή, στους στρίγκλους. Τώρα; Τώρα σε ξεπουλάει για το τίποτα αυτή σου η αμηχανία και άντε να βγεις αλώβητη από τις πλαγιομετωπικές συγκρούσεις. Σε ποιον να πρωτοβάλεις σταυρό, "Χ" και παύλα. Λείπει, είναι εδώ μα δεν προσέχει, πήρε αποβολή απ' τη ζωή σου; Μα τι μου λέτε κυρία μου; Θα με τρελάνετε; Άντε τώρα να βγάλεις βαθμό, που ούτε την αλφαβήτα δεν έχεις μάθει. Σχολείο της ζωής, που λένε οι πρεσβύτεροι. Πάλι γελάς. Μα σου 'χουν πει πόσο με φοβίζεις όταν γελάς;
(...)
Θυμάσαι την Αθήνα, στον Κυριάκο, τη Ζωγράφου, τ' άγνωστα, το σταφιδόψωμο στο Μοναστηράκι τα ξημερώματα. Βλέπεις πόσο ξέφτισαν τα όνειρα και χαίρεσαι που αλλάζεις. Φοβάσαι, μα δυναμιτίζει το μυαλό σου ολοένα και περισσότερο το ανυπόμονο. Θα ξεκινήσουν όλα, θα κυλήσουν, ό,τι είναι να 'ρθει θα 'ρθει. Σκέφτεσαι, τα καμώματά σου, τα σιγανά ρεφρέν στο αυτί, τη ρίγη των νέων συναντήσεων, τη γνωριμία με τα παιδιά, χαμογελάς, χαμογελάς κοριτσάκι. Έλα, έλα κούρνιασε κι ο Σεπτέμβρης θα 'ρθει να σε βρει δυνατή και καθόλου άρρωστη. Λυγίζεις κοριτσάκι, μην κλαις. Αργούν τα πρωτοβρόχια.
Ο Σεφέρης έλεγε πως ένα δοχείο μελάνι έχει σκάσει στο μυαλό του κι εσύ που ιερόσυλη όπως πάντα θες να μπεις στην ίδια πρόταση με κάποιον σπουδαίο λες πως ένας ΑΧΤΑΡΜΑΣ καταδιώκει το δικό σου μυαλό. Και με τα δίκια σου. Amica silentia lunae, παντού στα θρανία, το θυμάσαι;
Τις καληνύχτες σου θα τις διαγράψεις, ή θα τις στείλεις πρώτα; Ούτε αυτό δεν μπορείς να αποφασίσεις κοριτσάκι;

Ο καιρός ο αλήτης.

Ακούω Θανάση-σήμα κατατεθέν και σημείο αναφοράς για όσα ζήσαμε κι όσα ζούμε εκεί στα κρύα. Βόρεια, πολλά χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια μας και πλάθουμε τα κλισέ μας σαν παιδιά και 'μεις. Ε, εγώ είμαι πιο ρετρό και καταθλιπτική, τι θες; Που λες, πολλές μουσικές ξερνάει αυτή η πόλη. Γοητευτικό συνοθύλευμα από ψευτοέρωτες και ψευδελπίδες. Αγωνιζόμαστε για να καλογυαλίζουμε στα 40 μας τα οράματα, καλοβαλμένα στους τοίχους και στα νοικοκυριά μας. Πρωινά που ξυπνάμε δύσκολα, μα πρέπει, γιατί έχει πορεία και εμείς το αύριο το θέλουμε πιο χαρούμενο. Και παλεύουμε και συζητάμε και διαφωνούμε και φωνάζουμε στους πολιτικούς μας καφέδες, που ενίοτε δεν είναι και τόσο πολιτικοί, αλλά τι να γίνει. Φωνακλάδες φοιτητές, ωραία καθάρια βλέμματα κι όταν είσαι είκοσι τι σε νοιάζει, θα τον αλλάξεις το σάπιο τούτο κόσμο. Οι αριστερές μας καταβολές μπλέκονται με ερωτικά καλέσματα, γιορτές και φιέστες, ρεμπέτικους καημούς και τσιπουροκαραφάκια στο σωρό. Αυτή η πόλη είναι ένα πορτοκαλί κι ένα ρεμπέτικο.
Τα φώτα στην πλατεία κάτω από το σπίτι της Ελένης με γεμίζουν καταθλιπτικές έγνοιες και πάντα περνάω από 'κει με πόνο ψυχής, μπορεί επειδή σε σκέφτομαι, μπορεί επειδή δε σε βρήκα, μπορεί επειδή τις χρειάζεσαι τις μαύρες σου πού και πού βρε αδερφέ. Η σχολή, μες στο κέντρο των νεανικών σκιρτημάτων, δίπλα στην πλατεία Χημείου, που 'χες ακουστά μικρούλα από τις συζητήσεις μεγάλων. Κάτι για μεταπολιτευτικές ζυμώσεις, κάτι για συναυλίες και Θεοδωράκη, κάτι για έναν πολύ ωραίο τύπο που όλο ιστορίες αράδιαζε μα ποτέ κανείς δεν τον είπε φαφλατά. Και τη διασχίζω συνέχεια αυτή την πλατεία με το συντριβάνι, τα σκαλισμένα με εφηβικούς έρωτες παγκάκια και τα χρωματισμένα πλακάκια. Και πάντα νιώθω το ίδιο απροσδιόριστο τρέμουλο. Τραγούδια ένα κάρο, θεατρικές τις Τετάρτες, κουλτουριαζόμεθα σου λέω και καταλήψεις τα φθινόπωρα, κεκαλυμμένες προσδοκίες, ο έρωτας εν αναμονή, ο Μήτσος, ο Θοδωρής, εσύ και οι ανασφάλειες. Μια ταράτσα Νομικής γεμάτη κόσμο, γεμάτη νότες, γεμάτη όνειρα και συννεφιές. Τη μέρα εκείνη είχα τρυπώσει στο πιο ψηλό της σημείο, πιάτο η πόλη, δες ουρανούς, δες μελλοντικούς χτύπους, δες τα ωραία και τ΄ανείπωτα. Σκέτη ποιήση. Μετά η καμπή, η ύφεση, ήταν και λογικό. Συνέχισες να ευελπιστείς πως θα ΄ρθει το πολυαναμενόμενο, μα δεν έκανες και κάτι να το πλησιάσεις, μόνο βαυκαλιζόσουν στα τσιτάτα σου κι εσύ, τι σόϊ αριστερή είσαι άλλωστε! Και βγαίναμε πολύ μη μελαγχολήσουμε και πίναμε ρακές και μεθούσαμε τα απρόσμενα και λέγαμε τα προσδοκόμενα. Αδιόρθωτα τα μάτια, Κραουνάκης, Μπέλλου, Θανάσης και γέμισε πάλι το ποτήρι να ξεχαστώ. Ας τραγουδήσω λίγο, να πονέσουμε λες και μπήκαμε σε δεκαετίες δισθεώρητες. Αλλά είπαμε, όταν είσαι είκοσι, δε σε νοιάζει. Ένιωθα πως θέλω να μοιραστώ και να δώσω και τα έκανα και τα δύο αποσπασματικά και δειλά. Δε βαριέσαι. Μετά πέρασε λίγο ο καιρός, με ΄σένα πάντα στην ημερήσια διάταξη θεμάτων, αν και δε σε ήξερε κανείς μας. Κείμενα για τη σχολή, η θεατρική, τα πάρτυ, τα Πολυτεχνεία, οι χαζοκουβέντες, τα μάτια. Ήρθες κι εσύ κάπου πριν τα Χριστούγεννα σε μια πόλη φωτισμένη, τόσο που να σε χλευάζει που είσαι μόνος και κουβεντιάζεις τα βράδια με το ταβάνι. Απύθμενες συζητήσεις, αμέτρητα ερωτηματικά, εκατοντάδες αμφιβολίες κι εσύ μπροστά μου κι εγώ πιο γυμνή από ποτέ και πιο εκτεθιμένη. Δεν ήθελα, δεν ήθελες, μας βγήκε πλαγίως και τώρα κλείνουν οι πληγές και τα εφηβικά ρομάντζα. Σ΄ έχωνα σε καθημερινότητες και δε χωρούσες πια. Και το αφήσαμε, μην ξεχειλώσει. Μετά συνήλθα με λίγες σπιτικές αγκαλιές και φροντίδα. Αγάπησα ένα είδωλο, σκοτώστε με κύριοι δικαστές!
Έπειτα η κατηφόρα μπορεί και να συνέχισε λιγάκι. Κόμβοι και κινηματικά ραντεβού, μια σκρόφα εξεταστική, σκοταδούρα, κακοψυχολογία, ευτυχώς είχα και τις ταινίες μου. Λάτρεψα τη Φρίντα κι είπα πως θα γίνω σαν κι αυτή. Και ας ξέρω πως δε θα γίνω και ποτέ. Ζωγράφισα τους αντικομφορμισμούς μου και σκίτσαρα τα ψέματα σου. Μετά τις δικαιοπραξίες, μεθύσι, Νίκος, Κώστας, Ιωάννα, Κωστής και τα κορίτσια μου. Φιλιά στο στόμα-μα γιατί με πετάς έτσι; Επανακάμψαμε όμως, σαν ξανάνοιγε ο καιρός. Και γνωρίσαμε τα φλερτ και εκείνον που ήταν σαν τους άλλους, αλλά σιγά, είχαμε ανάγκη από αναγνώριση. Τηλεφωνήματα αθώα και καλοπροαίρετα, κοπλιμέντα φίλων, τα μαζεύαμε σε συλλογή, να την αναμοχλεύουμε και να χαιρόμαστε. Ηλίθιες εκτροπές, αλλά έφτιαχνε η διάθεση, τι φταίγαμε! Φεστιβάλ, αλκοολούχες νύχτες, χορός με αρσενικά άγνωστα και γνωστά, φιλιά με τον Κώστα, πυροβολισμοί στο κενό, πυροτεχνήματα και τα τοιαύτα. Ξεσπούσαμε στον "άλλον τρόπο" τις χαρούμενες μας, εκεί σε είχα πάει και ΄σένα, θυμάσαι; Και δώστου οι ρακές και τα χαμόγελα και οι μπύρες στο "Μικρού Μήκους". Και οι μελαγχολίες μας, γλυκιές. Αμβλύνονταν οι αιχμές, μέλωνε η μέρα. Και οι νύχτες πιο ωραίες, πιο έντονες. Περίμενα να σε συναντήσω, να φτιάξει η διάθεση, ομορφιές κι ατέλειωτα ακούραστα ξενύχτια. Κι η θεατρική μας, κεντρικός άξονας, συνεκτικός. Γέλια, ευχάριστη κούραση, γενέθλια αξέχαστα, παλιμπαιδισμός. Ο Κώστας φίλος εκδηλωτικός και διαχυτικότατος, πάντα εκεί. Ωραίες κουβέντες, βρε με θέλουν τελικά και σχετικές φλυαρίες, ακατάσχετες μα ηδονικές. Καφές με τις τέσσερις μας, ξεπηδούσες κάπου κι εσύ μα σε καταχώνιαζα σε συρτάρια, δεν ήθελα, είχαμε 'ξηγηθεί. Χαζά κοριτσίστικα αστεία, ωραία είναι, κοριτσοπαρέα, αγάπες και αερολογίες. Να 'χα να σας γράψω, να σας πω σας αγαπώ, να ΄χα! Και μετά πάλι διθύραμβοι για τα μάτια και τη φωνή, γλέντια, η ΣΘΕ, ο Αχιλλέας, τα φεστιβάλ στα γρασίδια, οι μπύρες με το ένα ευρώ, η ζωή, η ζωή. Κόκκινα χείλη, γαλάζια υγρά μάτια, νιώθαμε ευτυχία κι ας έλειπε-κι ας λείπει αυτό το πολυσυζητημένο, τι να γίνει, θα 'ρθει από ΄κει που δεν το περιμένεις, τα 'χουμε χιλιοπεί. Παιχνίδια ακίνδυνα, ανασφάλειες και φιλόδοξες ματιές, η εξεταστική πήγε καλά, μα ναι! Τα Ποινικά και τα εμπορικά και οι αηδίες οι άλλες που μάλλον σ' αρέσουν τελικά. Κυρία μου, φοβάσαι την πτώση. Μα δεν έμαθες από μικρή πως δεν έχουμε φτερά, όσες προσπάθειες και να κάνουμε να βάλουμε ψεύτικα; Έπεσε ο Ίκαρος χαζή. Επιμένεις να πετάς κι ας πέφτεις, κάθε με κάθε φορά. Η γοητεία σου, λες. Αυταπατάσαι, μα τι να σε κάνω που μου 'τυχες εσύ! Αγαπησιάρικες διαθέσεις, μελαγχολίες, το θέατρο, ο πληθυντικός αριθμός, ο Μήτσος πάλι, εσύ, η Ελένη, η ζωή, η ζωή. Μάλωνες με το Νίκο σε αγαπημένο μεθύσι για το πρωινό τσιγάρο, την Αθήνα, την τρέλα και τις προοπτικές. Πολιτική, πολιτική, είναι ένα φάρμακο καπιταλιστικό. Και πάρε συναυλίες, πάρε βόλτες, πάρε χρώματα. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Σου τηλεφωνούν φίλοι και παρατείνεις τη σιωπή ανάμεσα στο γεια και την πρώτη τους λέξη, παγώνεις το χρόνο. Ζεις ρομάντζα και βιπερνόρα, αδιάφορο αν είναι αληθινά ή αν τα πασπαλίζεις κι εσύ λίγο.
Γράφεις λόγια που σκίζεις μετά, σιγά κυρία μου, δε σε θέλουμε και για συγγραφέα. Αυτός ο ανεξήγητος τρόπος, αυτές οι διασκευές της πραγματικότητας, μπαγάζια και φύγαμε, όμορφα νιάτα, φορέματα καλοκαιριάτικα και υποσχέσεις. Να σου βάλω ένα ποτήρι κρύο νερό, δεν έχουμε και τίποτα άλλο!
Αντιρατσιστικά φεστιβάλ, συνεχίζει, δεν έχει τελειωμό η πρώιμη ζαλούρα κι ας δίνεις μάθημα στις 8. Αυτός μυστήριος, μας τα ΄κανε λίγο θάλασσα, αλλά δεν είσαι κι ερωτευμένη χρυσό μου. Γυναικείες αναλύσεις, γίναμε και σεξίστριες. Αποχαιρετισμοί, τον είδες ξανά, δε μίλησες, δειλή. Ταράτσες και πολλά υποσχόμενα αντίο. Θα μου λείψετε, θα τα πούμε σ' έναν μήνα, παύση, μικρή διακοπή για διαφημίσεις. Μια ανάσα και τα καλύτερα που θα 'ρθουν.
Θα ΄ρθουν, θα 'ρθουν, το ξέρεις πια.