18.

Και πάνω εκεί που είχε απελπιστεί,ξαναήρθε η ελπίδα για όλα εκείνα τα θαύματα,για όλα εκείνα τα χρώματα και τις μουσικές που η καρδιά της λαχταρά να γευτεί.Ήρθε πάλι η άμορφη ελπίδα,που όλως περιέργως,μερικές φορές,σχηματοποιείται και μεγαλώνει και ενσαρκώνεται.

Είναι πραγματικά χαρούμενη,που η ελπίδα έκανε δειλά-γοητευτικά δειλά-την εμφάνισή της εκείνη τη μέρα.Εκείνη τη μέρα,που όλη η σκοτεινιά και η μελαγχολία των ματιών της,έφυγε,πέταξε,εξανεμίστηκε.Και ξαναπετάρισαν τα βλέφαρα και η ψυχή της.Και ξαναπίστεψε την ιστορία εκείνου του σύννεφου,που σιγοψιθύριζε ακαταλαβίστικα πράγματα.


Είναι έτοιμη να ζήσει.Και να αγαπήσει.Και ν' αγαπηθεί.Η ζωή κυνηγά και κυνηγιέται.Κι είναι έτοιμη όσο ποτέ να παίξει το παιχνίδι.Με συμμάχους και αντιπάλους.


Είναι τόσο γλυκό το συναίσθημα που γεννιέται,που φοβάται μήπως και δεν το αντέξει...


Ευχαριστεί λοιπόν πολύ την ελπίδα αυτή,κι ας μη ξέρει ούτε τ' όνομά της,ούτε τη μορφή της.Ξέρει τα όνειρά της και αυτό φτάνει.Τα υποψιάζεται...Τα αφουγκράζεται και τα πιστεύει.

http://www.youtube.com/watch?v=Bf-c-CFlj-0

Turn off the lights.

Ώρα:3:34

Έχεις προσέξει ότι τη νύχτα οι άνθρωποι πασχίζουν με μανία να αφουγκραστούν όλες τις αλήθειες τους και να βάλουν,κάπως,τις σκέψεις τους σε τάξη;Σίγουρα το έχεις προσέξει.Και συ σ΄αυτούς ανήκεις και συ τις νύχτες βλέπεις ότι γίνεσαι ιδιαίτερα ευάλωτος και υπερβολικά πρόθυμος να κοιτάξεις τον καθρέφτη με τις αλήθειες σου.Τις βάζεις μια-μια μπροστά σου και τις ξετυλίγεις προσεκτικά,για να μη σκιστούν και χαλάσουν.Σχεδόν τις μετράς και τις ακούς.Προσπαθείς τουλάχιστον.Γιατί άραγε οι άνθρωποι,μόνο όταν κλείνουν τα φώτα,προσπαθούν να αισθανθούν και να αναμετρηθούν με την πραγματικότητα που-τι κλισέ έκφραση!-είναι αμείλικτη;Γιατί; Τότε θα απαντήσεις ότι η πραγματικότητα δε σ' αφήνει να δεις τα τόσα χρώματα που ξεπηδούν γύρω σου,ούτε τις τόσο αρμονικά φάλτσες μουσικές που έρχονται κάθε τόσο στ' αυτιά σου.Δίκιο έχεις. Την ημέρα απλά κοιτάς τον καθρέφτη και φεύγεις απογοητευμένος ή βαθιά χαρούμενος,ματαιόδοξα χαρούμενος για το είδωλο.Ξεχνάς να αγαπήσεις,να νιώσεις,να αφεθείς.Περιμένεις τις νύχτες και τις μοναξιές σου,για να αναλογιστείς.Κι όταν το κάνεις,φαντάζουν τόσο ανούσια όλα,που σε διακατέχει μια ακτανίκητη επιθυμία να σπάσεις τα δεσμά σου και να δραπετεύσεις.Γι' αυτό και φροντίζεις,να τα διαγράψεις όλα στον ύπνο σου και να ξυπνήσεις για την επόμενη ψεύτικη ημέρα σου.Και ξέρεις κάτι;Μπορεί και να έχουν δίκιο οι άνθρωποι.Το σκοτάδι,κρύβει τις επιφάνειες.Χάνεται το φως.Κι όσο κρύβει την επιφάνεια,άλλο τόσο φωτίζει την αλήθεια.Κι η αλήθεια είναι φοβερή.Στ΄αλήθεια,είναι φοβερή...

Dance me to the end of love.

Ήθελε να αγγίξει όλα τα χρώματα και να δει όλα τα φώτα και να γευτεί όλες τις μουσικές κι έπειτα να χορέψει,να χορέψει μες στη βροχή,μες στο κρύο,ώσπου να κουραστεί,ώσπου να πεθάνει από ευτυχία.Θέλει να νιώσει το μυαλό της να μη βαστά άλλο και την ψυχή της υπερφορτωμένη συναισθήματα.Να ζήσει θέλει,έστω και μια στιγμή,έκσταση και ανάταση.Να πετάξει πάνω από τις στέγες.Να νιώσει στο πετσί της τον έρωτα και την αγάπη και να μη φοβηθεί ούτε αντιδράσεις,ούτε και συνέπειες.Να δώσει.Να μοιραστεί.Να φύγει.Εκεί.Που θέλει.
Μαρκάρει όλα τα σημεία που είχε περάσει κάποτε παρέα με τις επιθυμίες της.Ένα σωρό επιθυμίες κι όνειρα κουβαλά.Δεν αντέχει το φορτίο.Περνά όμως και ξαναπερνά από τις ίδιες περιοχές,γιατί θέλει μάλλον να έχει κάτι να θυμάται.Κι ας μην ξέρει καν τώρα πώς τη λεν.Ονόματα,δε βγάζει άκρη.


Χαράζει τον τοίχο και μετρά πόντο-πόντο το μπόι της ύπαρξής της.Λίγα μόνο εκατοστά.Μια τόσηδα στιγμή και λίγες κραυγές για την τιμή των όπλων.


Σιγοψιθυρίζει...Άκου την,σα να τραγουδά...
http://www.youtube.com/watch?v=7pA5UhNaYw0

Γαλήνη

http://www.youtube.com/watch?v=suv01EwMtgo&feature=related

Αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου

αν καταφέρεις ν' αγαπήσεις λένε

αυτό το μαύρο φως αλλάζει χρώμα

νομίζω λένε κάτι ακόμα.

Μοιάζουνε μαύρα τα νερά που ταξιδεύουμε

όμως εμείς βλέπουμε χρώματα κι ακόμα

πάνω στο Boundy λένε αντέχουμε.

Στα μονοπάτια αυτά που χάραξες

τα φίδια ζητάνε να συρθώ για να περάσω

θα κατεβαίνω μέχρι να φτάσω

κάτω από τόνους πλαστικά σκουπίδια

εκεί που λάμπουν τα χαμένα δαχτυλίδια

στην αμμουδιά σου, να μη ξεχάσω

της μοναξιάς μου το γεράκι να γυμνάσω

τα φίδια κρέμονται απ' το δέντρο σαν θηλιά

μα αν τους ξεφύγω μπορεί να πιάσω

το άλογο σου απ' το λαιμό και αγκαλιά

να ταξιδεύουμε μέσα στη μέρα

που χρόνια τώρα τρέχω να προφτάσω.

Τι είν' η γαλήνη, τι είν' η γαλήνη

αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου

λένε πως βλέπεις την απάντηση γραμμένη στη σελήνη...

Σιωπή.

Πίστη

σ' όλα εκείνα που ξέρει

κι αγνοεί ταυτόχρονα.

Ψάχνει τα κακόφημα μέρη

μήπως και βρει λίγη βροχή και

μια μικρή-τοσοδά-αλήθεια.

Σιωπά,γιατί δεν μπορεί να κραυγάσει.

Πνίγεται,

βουλιάζει,

ουρλιάζει

κάτι μέσα της.

Πάντα η εσωτερική αυτή πάλη.

Μια προσευχή

ακούγεται από τα σωθικά της

που καίγονται ώρα με την ώρα

από τον καπνό και την απόγνωση.

Δεν είναι μελαγχολικά τα λόγια της.

Σύννεφα είναι,που πετούν.

Ας πετάξουν,έστω,αυτά.

Έστω...

Τα χέρια της είναι βρόμικα

γεμάτα ειρωνία και δάκρυα

τετριμμένες υποσχέσεις και τέχνες

εφιαλτικές μνήμες

συνέχεια.

Μα γιατί κλαίει τώρα;

Ίσως.

Ίσως,γιατί κοιτά τα μάτια

της ύπαρξής της.
Γιατί κοιτά τα μάτια όλων αυτών

που κάποιος,κάπου,κάποτε

τους ονόμασε ανθρώπους.

Τότε ψιθυρίζει,με πολλή προσοχή

και μεγάλη επιφύλαξη.

Χτυπά τα δάχτυλα στο τζάμι του παρελθόντος

σχεδόν μανιωδώς

Χαράζει μια-δυο γραμμές

έτσι,για να έχει όρια στο χώρο.

Παγιδεύτηκε όμως.

Αργοπεθαίνει.

Ησυχία.

Μη βεβηλώσουμε τη στιγμή.

Α.

[...] Όχι,δεν έχει ερωτευτεί.Ούτε συγκεκριμένο πρόσωπο έχει στο μυαλό της,που την εμπνέει και την κάνει να ελπίζει.Απλά ψάχνει μικρές,απειροελάχιστες ενδείξεις που θα τη βοηθήσουν να στηρίζεται κάπου για να συνεχίσει να πλάθει όνειρα.Πολύ χρησιμοποιεί τη λέξη όνειρο,το ξέρει.Δεν μπορεί να κάνει όμως κι αλλιώς.Είναι πάνω και πέρα από τις δυνάμεις της.Είναι αδύναμη κι ανασφαλής,το ξέρει κι αυτό.

Ξέρει όμως καλύτερα από κάθε άλλο να φοβάται τα χαμόγελα και τις υποσχέσεις.Φοβάται ακόμα και την ανάγκη για φυγή που σιγοσφυρίζει κι ώρες-ώρες γιγαντώνεται και γίνεται απειλητική και την γοητεύει συνάμα.

Ζηλεύει τώρα τελευταία τόσο πολύ.Όχι,όχι την απαράμιλλη ομορφιά ή τη σαπισμένη ματαιοδοξία.Αυτά κάπως τα έχει λαξεύσει μέσα της.Ζηλεύει τη σιγουριά των ανθρώπων.Και τα όσα βιώνουν.

Αληθινά,αισθάνεται πως παρόλο που η ψυχή της καίγεται να ζήσει και να δραπετεύσει και να γευτεί και,και,και,και...,κάτι την τραβά πίσω.Κάτι,απροσδιόριστο.Φοβάται το άγνωστο.Το αποζητά,ωστόσο.

Θα το ομολογήσει.Μόνο εδώ,μόνο σ' αυτές τις σκόρπιες αράδες.Άλλωστε γι' αυτό,δεν έκανε γνωστή την ύπαρξη αυτού εδώ του τετραδίου.Δε θέλει παραβάτες στη σκέψη της.Τον εαυτό της προσπαθεί να καταλάβει.Σήμερα για παράδειγμα,κατάλαβε πως θέλει αλήθεια.

http://www.youtube.com/watch?v=PuNPoJIllXI

The wall.

Φοβήθηκε σήμερα πολύ.
Θυμήθηκε πράγματα πολλά,από τότε,που έξυσαν τις πληγές της και την καταρράκωσαν.Για μια ακόμα φορά.
Προσπάθησε να πνίξει τη δυστυχία της,μιλώντας σε κάποιον.Έχει ανάγκη από επικοινωνία.Από αγάπη.Ίσως κι από αναγνώριση.Θέλει ανθρώπους γύρω της.Ανθρώπους να της απλώνουν το χέρι και να το κρατούν και να μην το αφήνουν.Σα να αγγιστρώνεται πάνω τους.Δε θέλει να φύγουν,όπως τόσοι και τόσοι.Φοβάται,όμως κάπως να δώσει.Δεν ξέρει τη δύναμή της.Είναι και λίγο περίεργες οι αντιδράσεις της.Δε φεύγει.Προσπαθεί να δέσει όλα τα νήματα της ζωής της για να βρει μια άκρη,επιτέλους.

Aγαπημένο τραγούδι,το The Wall,μάλλον γιατί ταιριάζει με τους τοίχους που υψώνει κάθε τόσο γύρω της.Να μην τη βλέπουν και να μην την αγγίζουν πολύ. Αντιφατική,όσο δεν παίρνει.Γοητευτική αντίφαση.Μυστήριο.


Μυρίζει παρελθόν.Και ουρλιάζει συχνά.


Τα ρούχα και τα σεντόνια της,ανάγκη για ζωή και φυγή.
Αλλάζει όμως τους γύρω της,γιατί είναι γεμάτη ζωή και όνειρα κι αγάπη.Κι αυτό δεν το καταλαβαίνει...

http://www.youtube.com/watch?v=tkJNyQfAprY