Γράμμα σε μια σκια(Νο 2)

Είναι κάπως περίεργο το ότι η ιστορία συνεχίζεται εκεί που είχε τελειωτικά φτάσει σε τέλμα.Άλλο τόσο περίεργο είναι το ότι βγάζω πάντα τελεσίδικα πορίσματα και εκτίθεμαι επειδή πάντα μα πάντα βγαίνουν λανθασμένα.Κι εκεί που έπαιζα με σκιές και ήρωες κι εκεί που είχα πει ότι το γράμμα σε μια σκιά,σε σενα δηλαδή,θα ξορκίσει τους φόβους μου και θα με βοηθήσει να καταχωνιάσω τις τόσες σκέψεις στο τρίτο συρτάρι του παιδικού δωματίου μαζί με τα εφηβικά όνειρα και τα παιχνίδια τ' αλλιώτικα που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν και χάλασαν και στέκουν εκεί μόνα,τώρα σου γράφω ξανά.Γιατί πια δεν είσαι μια σκιά.Σε είδα.Για ελάχιστα λεπτά,όσο διαρκούν τα ψέματα που με τόση άνεση αραδιάζω.Αλλά σε είδα.Θέλω να πω ότι τώρα πια η σκιά απέκτησε πρόσωπο και τα όνειρα πρωταγωνιστή με όλα τα χαρακτηριστικά,με όλες τις γωνίες και τις καμπύλες και τα χρώματα.Κοίτα να δεις,τώρα θα μπορώ να κάνω προσωποποιημένα όνειρα.Όταν σε είδα,κατάλαβα τι θα πει απομυθοποίηση.Όχι,δεν είναι ότι μου φάνηκες άσχημος ή κάτι τέτοιο.Αυτό το ξέρεις,το ξέρουμε καλά,δεν τα υπολογίζω στο ελάχιστο αυτά.Απλά,να,το να είσαι σκιά και να μην έχεις κόκαλα και να φοβάσαι κάθε σου βήμα,μου έδινε μια κάποια ασφάλεια.Πίστευα ότι μπορεί και να είσαι μια χίμαιρα,μια ψευδαίσθηση από τις πολλές που πλάθω κάθε τόσο για να αναμετρηθώ λίγο με το φόβο.Τώρα με κόλλησες κάπως σε μια γωνία και δεν μπορώ να ξεφύγω.Γιατί εσύ υπήρχες,αλλά εγώ ριψοκινδύνευα.Γιατί εσύ αποζητούσες,ενώ εγώ κρυβόμουν.Γιατί εσύ υπερασπιζόσουν,ενώ εγώ απογοητευόμουν.Γιατί δεν είμαι αυτό που δείχνω και το ξέρω ποτέ δε θα το καταλάβεις.Δε σε παρεξηγώ κι εγώ δε θα καταλάβαινα.Ούτε κι εγώ η ίδια.Ούτε τώρα καταλαβαίνω,μη νομίζεις.Παγιδευμένη στον ιστό όσων είπα κι έκανα.Κι άντε να ξεμπλέξω.Μην απαντήσεις πάλι.Θα βρω το ψαλίδι και θα κόψω τον ιστό.Κοίτα να δεις,πώς τα φέρνει η ζωή!

Volcano.

Don't hold yourself like that
You'll hurt your knees
I kissed your mouth and back
But that's all I need
Don't build your world around volcanoes melt you down
What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for the sea


Don't throw yourself like that
In front of me
I kissed your mouth your back
Is that all you need?
Don't drag my love around volcanoes melt me down
What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me

You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for what I give to you
Is just what i'm going through
This is nothing new
No no just another phase of finding what I really need
Is what makes me bleed
And like a new disease she's still too young to treat
Volcanoes melt me down
She's still too young
I kissed your mouth
You do not need me


 
 
Damien Rice-Volcano
 
 
http://www.youtube.com/watch?v=ZduDvIBu3EU&feature=channel

Rootless tree.

Σε είδα σήμερα.Ήσουνα εκεί,κρυμμένος νωχελικά σε μια γωνιά που ακόμα ψάχνω να βρω.Όλως περιέργως,ήσουνα απίστευτα απαθής και παγωμένος.Δεν περίμενα να χαμογελάσεις ή κάτι τέτοιο,δεν έχω πια ελπίδες,έφυγαν μαζί με τα χαμόγελα και τα κολακευτικά σχόλια που τόσο πολύ αποζητούσες.Δεν σε ξέρω καν.Έτσι,κι εσύ ένα εφηβικό όνειρο,να γεμίζουν τα βράδια εκείνα με το τζάκι και την ανασφάλεια να καίει μέσα του.Ακατάσχετοι ρομαντισμοί στους οποίους ενίοτε υποκύπτω.Έτσι,για να κρατώ και το ρόλο της ιδεολόγου,μη φύγει,μη σκιστεί,γιατί τότε δε θα έχω τίποτα και θα μείνω ακόμα πιο μόνη και θα χειμωνιάσει.Δε θέλω να χειμωνιάσει και να είμαι μόνη.Να μωρέ,πώς να το πω.Δεν είναι ακριβώς ότι αρπάζομαι,ή ότι γαντζώνομαι από μια ύπαρξη για να βρω αυτοπραγμάτωση,αλλά πραγματικά,βαρέθηκα να βαδίζω τόσο μοναχικά.Η λέξη σ υ ν τ ρ ο φ ι κ ό τ η τ α δεν είναι τυχαία μεγάλη.Πολλά γράμματα και πώς να τ' αντέξεις;Φθινοπώριασε πια.Έχει κρύο κι έτσι όπως τυλίγομαι σε σκέψεις και υφάσματα,με πιάνουν εκείνες οι ανελέητες μελαγχολίες,που μοιάζουν πολύ στους παιδικούς ερωτές μας,στις εμμονές εκείνες,που ποτέ δε θα ξορκίσουμε.Πάντα μετέωρες υποσχέσεις είναι ολόκληρη η ύπαρξή μας.Δεν ξέρω να προσεγγίζω το αναπόφευκτο.Ούτε που και το προσπάθησα ποτέ.

Αλλάζω πρόσωπα συνεχώς.Και γραπτά κι ακόμα περισσότερο στη ζωή μου.Μπερδεύομαι πολύ.Ασταθής κι ανασφαλής ύπαρξη που κάνει τραμπάλα και κρύβεται πίσω από γέλια και μουσικές,νότες ανυπαρξίας,μπας και μεγαλώσει το μπόι της αναζήτησης.
Ξέρω,είμαι σίγουρη,απλές μελαγχολίες κι ένα σωρό ανασφάλειες.Κλείνω τα μάτια,μήπως και μπορέσω να κοιμηθώ.Λες και δε χόρτασα τόσον καιρό ύπνο,λες και δεν έχω φουσκώσει όνειρα.Μετρώ τόσο πολύ τα πάντα.Κουράστηκα κάπως,ειδικά όταν στέκω στον καθρέφτη και πλέον-πολύ κλισέ-δεν αναγνωρίζω το είδωλο.Σου έχει τύχει κι εσένα,το ξέρω κι αυτό.Δεν το θες το είδωλο πια.Μεγαλώνει,λιγάκι μόνο κι όμως είναι ικανό να σε τρομάξει.Σε αποδιώχνει.Όχι,δεν είναι τόσο άσχημο,άλλωστε η ομορφιά είναι υποκειμενική,τόσες φορές στο χουν πει.Σε αποδιώχνει,γιατί είναι δειλό και φοβάται.Κι απλά γράφει γιατί δεν μπορεί να (σου) μιλήσει.Παρένθεση.Άσχημη λέξη.Δίνει εναλλακτικές,τοποθετεί μέσα ασήμαντα,που μπορούν έτσι εύκολα να παραληφθούν.Μα εσύ δε θέλεις.Αλλά είπαμε,είσαι δειλή.Κι ερωτευμένη με μια ιδέα.Ούτε καν με πρόσωπο.Εσύ απλά ενσαρκώνεις μερικούς ψιθύρους.Δεν είναι τίποτα,σε λίγο το παραλήρημα θα τελειώσει.
Μπορεί και να φταίει ο πυρετός μου,με κάνεις ώρες ώρες να λέω ακόμα πιο ασύνδετα κι άσχημα πράγματα απ' ό,τι συνήθως.Το παίζω μεγάλη λογοτέχνης,γράφοντας αυτόματα και συνειρμικά.Μου το χε πει και η καθηγήτρια.Τη μισώ παρεπιμπτόντως.Μικρόσωμη,αλλα ξέρει τόσο καλά να επιβάλλει την ύπαρξή της.Και μειώνει,μειώνει,μειώνει.Τους πάντες.Ειδικά εσένα.Επειδή είσαι δειλή και κλείνεσαι και οχυρώνεσαι και φοβάσαι τραγικά και κοιτάς στα μάτια μόνο αυτούς που (νομίζεις ότι) γνωρίζεις καλά.Πάλι παρένθεση.Ναι,γράφω συνειρμικά.Μάλλον γιατί για μοναδική φορά στη ζωή μου,μιλάω,μιλάω για ό,τι νιώθω,θέλω,μισώ.Μπας και με καταλάβω.Μπας και βρω επιτέλους νόημα σε όλα αυτά που συμβατικά κάνω...

Φθινοπώριασε.Και είναι λογικό κι ανθρώπινο να μελαγχολείς το φθινόπωρο.Για διαφορετικούς λόγους.Αλλά όταν είσαι 18,απλά δε νομιμοποιείται τίποτα.Πολύ μικρός για να απογοητευτείς,πολύ μεγάλος για να περνάς εφηβικές ανησυχίες και ερωτοχαζές εμπειρίες.Έτσι είναι λογικό!

Δε σε χωράει ο τόπος.Επειδή φθινοπώριασε κι αλλάζει όλη η ζωή σου.Φεύγεις,τίποτα δε σε κρατάει πια εδώ.Χάρηκαν με την επιτυχία σου και σου φέρονται όμορφα.Δε δίνεις σημασία,εσύ απλά δεν τους αντέχεις.Θες να ζήσεις μόνη σου φθινόπωρα,επιτέλους.Κι από την άλλη,αυτή η γαμημένη η ανασφάλεια πάλι έρχεται να σε πνίξει,να σε κομματιάσει,να σε βουλιάξει,να σε τελειώσει.Θες κάποιον να βαδίσει δίπλα σου.Κι ας μη σε κρατήσει από το χέρι.Φτάνει που θα μοιράζεστε τις σιωπές σας,φτάνει που θα μετράτε τις πλάκες στο πεζοδρόμιο,όπως εκείνο το παιδικό αστείο που λάτρευες.Κι ακόμα,μερικές φορές,συνηθίζεις να μετράς τις πλάκες στο πεζοδρόμιο.Πολύ θα θελες να πάρεις χρώματα και να τις βάψεις,έτσι να μην είναι πια τόσο καταθλιπτικές,έτσι γιατί απλά το θες.Αλλά είσαι δειλή κι εκτός αυτού,οι εικόνες θα σβηστούν.Οι εικόνες αυτές ποδοπατιούνται γρήγορα και σβήνουν ακόμα γρηγορότερα.Θες κάποιον να του λες για όλα εκείνα τα τραγούδια που αγαπάς,για τους αφελείς στίχους που σκαρώνεις πότε πότε ή ακόμα για εκείνο το φοβερό νέο,που όλοι θεωρούν ασήμαντο.Είσαι άνθρωπος,όχι μηχανή ρε γαμώτο.Είμαι δειλή και πνίγομαι ολοένα και πιο πολύ.Ειδικά στις βροχές των φθινοπώρων.Δακρύβρεχτα γράμματα και ένα σωρό υποσχετικές συναντήσεις.Να χαίρεται η επιφάνεια και να ξανασυστήνεται η ζωή.Να εκπορνεύονται οι ελπίδες,να αλλάζει το σώμα,να ατροφεί η ψυχή,να φεύγει η αυτοπεποίθηση που πλέον χάνεται τόσο εύκολα,όσο και ο σταθμός στο ραδιόφωνο,που μανιωδώς άκουγες.Φθινόπωρο και βρέχει.Και κοιτάς το ημερολόγιο και τσεκάρεις τον αριθμό.Σήμερα νομίζω σε είδα,πίσω από εκείνο το θολό πλέγμα που σκεπάζει το βλέμμα μου,σε εκείνη την άκρη,σε εκείνη την υπόσχεση,σε εκείνο το τραγούδι,που ακούω ώρες τώρα,ξανά και ξανά,σε εκείνη την ένδειξη στο ρολόι,που έχει παγώσει και δε λέει να προχωρήσει.Νομίζω πως σε είδα σήμερα.

http://www.youtube.com/watch?v=6rndltmm3oE

f.y.

Δεν αντέχω άλλο τόσην υποκρισία.

Κενοί άνθρωποι,αλήτικες συμπεριφορές κρυμμένες πίσω από γοητευτικά παραπετάσματα,άτομα που δε νοιάζονται για τίποτα παρά μόνο για το "θα,είμαστε,σίγουρα,ευτυχισμένοι,γιατί,έτσι,μας,είπαν".Αδιαφορούν για το τι νιώθεις,τι γράφεις,τι σκέφτεσαι.Χαμόγελο να βλέπουν κι ας είναι όλο μια ψευτιά.Τους αρκεί που είναι όλοι όμορφοι και θελκτικοί.Εσύ είσαι άσχημος,τι σκας;Σ' αφήνουν στην ησυχία σου.Πάψε.Θα βρεις εκείνους που θα σ' αγαπήσουν,για αυτό που είσαι.

Το ξέρω,αλήθεια λες.Είμαι σίγουρη πως όλα κάποτε θα βρουν το δρόμο τους.Κι εσύ θα τον βρεις.Γιατί σου αξίζει.Γιατί εσύ τους ανθρώπους δεν τους κλείνεις σε κουτιά.Τους ακούς,τους παρατηρείς,τους επεξεργάζεσαι.Κρίμα που δεν το καταλαβαίνουν.Να το αναγνωρίσουν,ούτε λόγος.Ξέρεις,είσαι όμορφος.Για εμένα ο πιο όμορφος.Πάψε,αλήθεια σου λέω.Εγώ δεν κοιτώ τους ανθρώπους έτσι,δεν τους μετρώ με γραμμάρια και εκατοστά,ούτε με υποκριτισμούς και χαζά γελάκια.Είμαι εδώ,είμαι αυτή,είμαι εγώ,είμαι δυνατή και θα παλεύω.Λυπάμαι που δεν πληρώ τις προδιαγραφές σας.Βιτρινάτες υποσχέσεις,ολόκληρη η ζωή σας.Μια ανύπαρκτη,ανούσια,άθλια ζωή.Παραίτηση και συμβιβασμός.Γιατί έτσι σας είπαν,γιατί έτσι πρέπει,έτσι μάθατε.Τα μάτια σας πονούν στο διαφορετικό.Πάψε.

-Μ' αρέσει ο τρόπος που μιλάς.

-Μα,δε μ' έχεις ποτέ σου δει,απάντησα.

-Ναι,έχεις δίκιο.

Διάλογος γεμάτος αλήθεια.Απορρίφθηκες κατευθείαν,γιατί δεν κάλυπτες τις απαιτούμενες λίστες.Κρίμα.Εγώ προσπάθησα.Κρίμα,πάψε,σταμάτα.Αλήθεια,τα ανθρωπάκια αγαπούν ποτέ τους;Τόσο πολύ τους ενοχλούν οι τερατώδεις μορφές;Τόσο πολύ έμαθαν να κινούνται στην προκαθορισμένη τροχιά;Τόσο ηλίθια πλάσματα;Ανθρωπάκια.Φτύσιμο και προσευχή.Γιατί έτσι έμαθαν.Τα μάτια τους πονούν.Υποκριτισμός.Ανασφάλεια μέχρι το μεδούλι.Άνθρωπακια ρε.Τι περιμένεις από δαύτα;Ανθρωπιά ή ειλικρίνεια;

Γελώ,ειρωνικά,όπως πάντα.Θέλω ανθρώπους.Για πρώτη φορά στη ζωή μου,θα βγω εκεί έξω και θα βρω ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.Όχι ημίμετρα και ιστορίες.Αλήθεια και ουσία.

Καληνύχτα ανθρωπάκια.Να περάσετε καλά στην παράστασή σας.Φτηνιάρικη,όπως οι ρόλοι σας και η ελεεινή σας υποκριτική.Καληνύχτα,αστραφτερά χαμόγελα και μαθηματικά μυαλά,σε καλούπια όλη η ύπαρξή σας.

Μα,αλήθεια,δεν πνίγεστε;;;

9 crimes

Ανείπωτες μουσικές
κι ανεκμυστήρευτα "φεύγω"
ατέλειωτα...
Ακατάπαυστες και διαρκείς εναλλαγές
στο τώρα,στο μετά,στο θα.
Είμαι ΕΓΩ εδώ για ΣΕΝΑ
δε θέλω,δεν μπορώ,επιμένω
βαρετά κι ανούσια λόγια
μιας αστραφτερής παράστασης
πάλι ηθοποιός,αναγνωρισμένος
φτύνεις την άρνηση;;;
Μα τι λες;
Σώπα ξανά
και πάντα.
Μα τι λες;
Άρνηση όλη σου η ύπαρξη
κολυμπάς στην άρνηση
και δεν ξεχωρίζεις από το φόντο τώρα πια
ένα ατέλειωτο σκούρο μπλε
και λίγες κόκκινες κηλίδες
μια αστραφτερή παράσταση...
Ρίχνεις αλάτι στις πληγές
να πονάν περισσότερο
τα θύματα
ενός προσχεδιασμένου πολέμου
βάσει σχεδίου
όλη η ζωή,ένα καθορισμένο πρόγραμμα
εκεί,εδώ,πάνω,κάτω,τόσο
φύγε,αρνείσαι,δέχεσαι,επιμένεις
δε θέλω να πονάς
ψευτιές που σε πουλάνε για το τίποτα
και πόρνες ελπίδες που σε αγοράζουν
Μα τι λες;
Δεν ακούς το θόρυβο
έξω;
Κλείστηκες,οχυρώθηκες,θωρακίστηκες.
Δε βάζεις τόνους
Ατονία
Δε θυμάσαι να γράφεις σωστά τις λέξεις
Ανορθογραφία
Δε βαριέσαι να επαναλαμβάνεσαι
Ατροφία
Βλέπεις τα αρχικά;
Σου θυμίζουν κάτι;
Έμαθες να επιδεικνύεσαι
Αποτυχία
πληγώνεις,πληγώνεσαι,φεύγεις και ζητάς
και παρακαλάς
και παρακαλιέσαι
εκτίθεσαι.
Μα τι λες;
πες μου,μίλα μου,είμαι εδώ
δεν ξέρω να παίζω και φοβάμαι
μάθε μου τους όρους,σε ικετεύω
γελάς
το παιχνίδι είναι άνευ όρων
παραδίνομαι;
παραδίνεσαι.
Κοίτα πώς αλλάζει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία
μ' ένα και μόνο παιχνίδι
αφήνω τα όπλα χάμω
στο πάτωμα με τη σκόνη και
την κούραση των σκιών
αλάτι στις πληγές
κι εσύ σε θέση θύτη
σε θέση που ποτέ δεν ήθελες.
Τι φταις κι εσύ;
Δεν ήξερες να παίζεις...
Μα τι λες;
Πρέπει να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε την επερχόμενη ήττα
Δε θέλω σχέδια και πρόγραμμα
Μα,
πρέπει.
Επιμένεις
Φοβάσαι.
Τι φταις κι εσύ;


Πρέπει να μάθω επιτέλους να ξεχωρίζω το ψέμα από την αλήθεια.Μα,είναι πραγματικά δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο.Γιατί ακόμα κι όταν ζω την αλήθεια,με πονά πολύ και την καλύπτω με ψέματα για να μπορώ να την αντέξω.Δε θα τα καταφέρω ποτέ μου φαίνεται.Τελεσίδικες αποφάσεις...

-

Κοίτα να δεις!Τόσην ώρα έκανα να σκεφτώ τίτλο και τελικά κατέληξα στο να μη βάλω τίποτα.Βαρέθηκα να δίνω τίτλους σε όλα και όλους.Και να φανταστείς,ότι μισώ τις ταμπέλες.Στ' αλήθεια τις μισώ.Η αλήθεια είναι ότι πάντα ξεκινάω να γράψω,με μυαλό γεμάτο σκέψεις.Μερικές μάλιστα φορές νιώθω,ότι το κεφάλι μου δε θα τις αντέξει.Ότι η καρδιά μου δε θα σηκώσει τόσα συναισθήματα,θα εκραγεί κάποτε,είμαι σίγουρη.Ενώ λοιπόν,πάντα ξεκινάω να γράψω-χωρίς κάποιο πλάνο,αλλά έτοιμη για συγγραφικές αναλύσεις και αμέτρητα όμορφα λόγια-τελικά φτάνω σε σημείο να τραβάω από τα μαλλιά τις σκέψεις κι αυτές πεισματικά να αρνούνται να αποτυπωθούν στο χαρτί.Το ίδιο και με τα κακομαθημένα συναισθήματα.Για την απεικόνισή τους,ούτε λόγος.Τη ζωγραφική,την έχω παρατήσει από καιρό.Τέλος πάντων,να,και τώρα αυτό κάνω,πλατειάζω άνευ ουσίας,απλά και μόνο για να θυμηθώ τι ήθελα να γράψω,για να βρω λόγια να καταγράψω τι αισθάνομαι και πώς είμαι και πώς με φαντάζομαι και τι θα κάνω και...

Τις τελευταίες μέρες,ήμουν πλήρης συναισθημάτων.Επίπλαστων ή γνήσιων,ακαθόριστο,δεν ξέρω.Εκείνο που ξέρω,είναι ότι ένιωθα πως ανασαίνω όνειρα,τρέφομαι με μουσικές και καπνίζω ευαισθησία.Είχα φουσκώσει όνειρα και είχα την ηλίθια εντύπωση πως μπορώ να αιωρούμαι και να κατοικήσω στα σύννεφα.Ζούσα σαν ξεπεσμένη ποιήτρια,σαν πλανώδια μουσικός,σαν μποέμισσα ζωγράφος.Στο κεφάλι μου,στο δωμάτιό μου.Έρχονταν στο μυαλό μου τόσες εικόνες και τόσοι άνθρωποι κι εγώ ήμουν στο κέντρο και χάιδευα την έκσταση και γοήτευα την πυγμή και έφευγα τον τρόμο.Έβλεπα εμένα στο μέλλον,στη σχολή,στο σπίτι,στο όνειρο.Και δες κύματα,και δες θάλασσα και δες νότες και δες ταίρι και δες μαγεία και δες ζωγραφιές...Κι εγώ εκεί,να φτάνω ό,τι δεν έφτασα,να κάνω ό,τι δεν έκανα.Και θα είμαι όμορφη και θελκτική και θα έχω σθένος και θα κατεβαίνω στους δρόμους,χίπισσα και μαχητική.Και ήδη θα έχω ανακαλύψει τόσα μυστικά στα βιβλία και θα ακούω άλλα τόσα από ανθρώπους.Και θα ξέρω τι θα πει παραμύθι,γιατί δε θα το ονειρεύομαι,θα το ζω.Μα και τώρα που γράφω λίγο από αυτά που τόσες μέρες φανταζόμουν,νιώθω τόσο άσχημα,τόσο ανόητη.Κι όχι,δεν είναι ότι φοβάμαι το όνειρο.Ούτε τις λέξεις τις φοβάμαι.Τις λατρεύω τις λέξεις και τα γράμματα κι ας σωριάζονται έτσι άτακτα κι ας με απειλούν ώρες-ώρες.Αλλά,να,πώς να το πω,φοβάμαι ότι θα με ξεφτυλίσει το όνειρο,θα με διαψεύσει.Αλλά από την άλλη,όποιος φοβάται να ονειρευτεί,φοβάται και να ζήσει.Άρα τι;Φοβάμαι να ζήσω;Όχι,δεν το πιστεύω αυτό,δε θέλω να το πιστέψω.Δε θέλω.Φοβάμαι τους ανθρώπους.Φοβάμαι ότι δε θα με κάνουν να νιώσω.Φοβάμαι το γυάλινο τοίχο.Κι ακόμα εκείνη την αστραφτερή λαμπρότητα στα ψεύτικα χαμόγελά τους.Μα,εγώ,θέλω τόσο πολύ αλήθεια.Αληθινά συναισθήματα.Ατόφια.Γυμνά.Κι όχι,δε φοβάμαι την απόρριψη.Την απουσία προσέγγισης φοβάμαι.Μπορεί και να ΄μαι ανασφαλής ή απροσπέλαστη.Μα,τώρα έχω τις μελαγχολίες μου και όσο ονειροπαρμένη και να ΄μαι,έρχεται μια καταιγίδα και κάτι αστραπές,που σκιάζουν τόσο τον ολοκάθαρο ουρανό μου και καταστρέφουν τόσο το σκηνικό.Και φεύγουν όλοι οι ηθοποιοί.Και είμαι εγώ στη σκηνή έπειτα,τόσο μόνη,που δεν έχω πού να κρυφτώ και με κατακεραυνώνουν οι φόβοι κι οι ανασφάλειες...Κι έφυγε κι ο σκηνοθέτης και σβήσανε τα φώτα...

Κι έπειτα,είναι και το άλλο.Εκείνος ο έρωτας,που λένε ότι είναι σαράκι και τρώει,αλλά σε τρώει γλυκά και δεν θες να φύγει.Κι αγαπάς να τον μισείς.Τον περιμένω τον έρωτα.Τον αποζητώ,δεν το κρύβω.Πέρασα μια εφηβεία,ήσυχη,χωρίς σκιρτήματα.Χωρίς όνειρα.Και σ΄ αυτό το μεταίχμιο,νιώθω δυνατά αδύναμη.Κορίτσι με βήματα νωχελικά,κορίτσι που είναι έτοιμο να δώσει.Μα.Θα του ανταποδώσουν;Και πώς θα το καταλάβει;Αφού μέχρι τώρα,δε ζούσε παρά μόνο στις συχνότητες των ονείρων της και του ραδιοφωνικού σταθμού που έπαιζε ώρες ατελειώτες τις μέρες εκείνες της μοναξιάς.Τις λάτρευα τις μέρες εκείνες,τις βουτηγμένες στην ποιήση και το όνειρο.Αλλά να,τότε ήμουν ασφαλής,πίσω από την πεποίθηση ότι όλα "θα γίνουν"."Κάποτε".Μα τώρα,που αυτό το κάποτε φτάνει,εγώ φοβάμαι και τουρτουρίζω μες σε κουβέρτες κι ας μην είμαι άρρωστη  κι ας είναι Αύγουστος.Δε μ αρέσουν τα καλοκαίρια.Ποτέ μου δεν τα αγάπησα.Όσο ζεστά είναι,άλλο τόσο παγωμένους δείχνουν τους ανθρώπους.Αυτοί οι άνθρωποι!Τόσο περίεργα πλάσματα.Καθένας και χίλια ερωτήματα.Ξέρεις,θα ήθελα τόσο να ξέρω αν κάποιος θα καταλάβει το πόσο στερήθηκα ανθρώπινη επικοινωνία.Κι ας ξεγελάω με το φωτεινό χαμόγελο και τις υποκριτικές παρέες.Θέλω εκείνους τους ανθρώπους,που θα ξεφύγουν λίγο από το "φαίνεσθαι",θα προσπελάσουν τα τείχη και τις φοβίες και θα αγγίξουν εμένα,την ψυχή μου,το είναι μου.

Δεν μπορεί.Θα τους βρω.Θα τους βρω.Έστω,θα ψάξω.Αυτό δεν έχει άλλωστε σημασία στη ζωή;Να ξεφύγεις από τη μίζερη ύπαρξή σου και να αναδυθείς στον αφρό.Να προσπαθείς κι όλα θα φτιάξουν.

Κάτι ακόμα που αισθάνομαι αυτές τις μέρες,είναι μια ανεξήγητη ανάγκη για απόδραση και ανεξαρτησία.Μπορεί να μου τη χαρίζει η ασφάλεια της φαινομενικής επιτυχίας.Για τους άλλους,πέτυχα.Για εμένα,θα ζήσω.Και δεν μπορώ το τώρα.Που είναι όλα μετέωρα,που κρέμονται όλα από ένα σκοινί και εγώ είμαι στο τσακ να το κόψω,αλλά δεν το τολμάω ακόμα,γιατί.

Αρχίζω και φεύγω.Με το μυαλό.Γι αυτό θέλω να ξορκίσω τους φόβους και τα "μήπως" και τα "αν δεν".Τόσος αρνητισμός και τόση μετριότητα και τόσα σχεδόν,δεν χωράνε σε 18 χρόνια.Όχι,δε χωράνε...

Κοίτα να δεις!

Is that all right now?

Έκλεισε την πόρτα πίσω της.Η πόρτα αυτή,φυλάκιζε πάντα ανάσες κι όνειρα.Πολύ ακριβά τα πλήρωνε τα όνειρά της,αλλά δεν την πείραζε.Είχε ακόμα αποθέματα.Πολλά.Έκλεισε λοιπόν την πόρτα και πέταξε το μαύρο της παλτό στο πάτωμα.Μα,πόσα χρόνια το φοράει;Μπορεί και 4.Γελάει.Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια,από τότε.Από τότε,που έκανε τα πρώτα της τσιγάρα,αλλά είχε ορκιστεί να μην ξανακαπνίσει,γιατί κάνουν κακό στην υγεία της.4 χρόνια,από τότε που συζητούσε με τη φίλη της για όλα τα χρώματα,για όλες τις μουσικές και όλη τη μαγεία που θα έντυναν την πολυπόθητη ανεξαρτησία τους."Θα φουσκώσει η ζωή σας όνειρο".Σε μια πόλη,γεμάτη πορτοκαλί και κόκκινο.Γεμάτη υποσχέσεις.Πάνε κιόλας 4 χρόνια,από τότε που έλεγαν πως θα κάνουν βόλτα στην παραλία και θα τραγουδάνε Παυλίδη."Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς".4 χρόνια πάνε,από τότε που μανιωδώς έψαχναν το ταίρι εκείνο,που θα τους αγγίξει το χέρι και θα τους δείξει δρόμους.4 χρόνια,από τότε,που χάζευαν έξω από το παράθυρο στην ώρα της παράδοσης.Έλεγαν ότι πιο πολλά θα μάθουν από το παράθυρο,παρά από τα ακατανόητα λόγια του καθηγητή.Έγραφαν ποιήματα,γιατί ήταν 17,και το ήξεραν ότι ποτέ δε θα ξαναγίνουν.4 χρόνια...Και ακόμα ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να φτάσουν το φεγγάρι.Δεν ξέρει γιατί,μα πάντα κάτι χαλάει,και διαλύεται η φεγγαρογραμμή μέσα στο νερό.Αλλά θα το καταφέρουν κι αυτό,είναι σχεδόν σίγουρη.Τόσες σκάλες υπάρχουν,θα το φτάσουν.

Πέταξε το παλτό της κι έβαλε αμέσως μουσική.Άλλαξαν τα γούστα από τότε.Γνώρισε ιστορίες κι ανθρώπους,που ούτε το φανταζόταν.Κάθε άνθρωπος και χίλιες ιστορίες.Μερικές τις ξέχασε.Μερικούς τους ξέγραψε.Άλλους τους θυμάται και πιο λίγους τους κράτησε.Ή την κράτησαν,δεν μπορεί να αποφασίσει.Μουσικές παράξενες,έθνικ,ατμοσφαιρικές,μουσικές που άκουγε όταν είχε τις μαύρες της,μουσικές για την αισιόδοξη μέρα,μουσικές που έκρυβαν φυγή.Στον βρόμικο τοίχο-δεν το έκοψε το κάπνισμα τελικά-αναρτημένα μαζί με τις φωτογραφίες,τη βιβλιοθήκη,τα cds και τις αφίσες,όλα τα όνειρα,ένα προς ένα.Μερικές φορές,τα όνειρα ξυπνούσαν,κυρίως μέσα στο σκοτάδι.Κι υπνοβατούσαν.Τα πραγματοποιημένα δε μιλούσαν και πολύ.Τα απραγματοποιήτα όμως έκαναν τόση φασαρία-Θεέ μου-τόση φασαρία!Την έδειχναν με το δάχτυλο και την έφτυναν για την ασυνέπειά της.Τα έδιωχνε,δεν τα ήθελε πια.Της αρκούσε να κλείνει τα μάτια και να θυμάται.Γελάει πάλι.Κοιτάει το παλτό της.Μα,πώς άλλαξαν έτσι τα πράγματα;Παλιά έκανε όνειρα,και ζούσε τόσους κόσμους,με την καρδιά της έτοιμη να σπάσει γιατί δεν άντεχε τόσο βάρος!Τώρα,διώχνει ό,τι έχει απομείνει.Και το χειρότερο είναι,ότι πια το όνειρα δεν κατοικούν στην καρδιά της.Στο μυαλό της βρίσκονται.Κι απλά πληρώνουν ένα συμβολικό ποσό για νοίκι.Σαν το νοίκι που δεν πλήρωσε ποτέ η ίδια της.Άλλωστε το σπίτι ήταν δικό της...Κι η πόρτα που φυλάκιζε τα όνειρα και τις ανάσες,δικιά της ήταν.Θέλει να τη σπάσει,μπας και ελευθερωθεί.Πιστεύει ότι θα ελευθερωθεί.Μα,δεν κάνει τίποτα η ίδια της.Δεν κουνάει καν το σώμα της.Στέκει ακίνητη.Ε,λοιπόν,δε φταίνε τα όνειρα που τη χλευάζουν.Κανείς δε φταίει.Κρίμα πάντως.Όλα,το σπίτι,η σχολή,οι φίλοι,ο σύντροφος,η μουσική,τα βιβλία,όλα τη χλευάζουν.Στέκει ακίνητη.Καθηλωμένη.Δεν προχωράει.Αυτή,που κραύγαζε και διεκδικούσε.Σαν παράλυτη.

Και ξανακλείνει την πόρτα πίσω της.Αυτή τη φορά,βγαίνει στο δρόμο.Φοράει τα γυαλιά της.Είχε ξεχάσει στ' αλήθεια πώς είναι να σε χτυπάει ο ήλιος...

http://www.youtube.com/watch?v=qWVdS9tMuVE