Πυξίδα.

Πόσο γυρίζει ανάποδα εκείνη η πυξίδα
και νομίζεις ότι χάθηκες
σε δρόμους απάνεμους
και φοβάσαι μετά όσο δεν παίρνει!
Βορράς και γίνεσαι βωρά στα σκυλιά.Έτσι απλά,επειδή πήρες λάθος δρόμο.
Μη φοβάσαι πια.
Σώπα.
Εγώ γοητεύομαι τόσο πολύ με το πόσο απρόσμενα
κοιτάς και βλέπεις
και έπειτα αγγίζεις τα σημαινόμενα και όλες τις γωνίες
και τις αιχμές
και τα χρώματα και τις νότες
και όλα εκείνα τα φοβερά και τα ξένα.
Αν κλείσεις τα μάτια σου κι ακούσεις
τι λένε και πόσο φωνάζουν,θα καταλάβεις.
Θα καταλάβεις την επιστροφή και το φευγιό
Το τρέξιμο και την αναγκαιότητα να συμπάσχουμε
και να κοιταζόμαστε.
Να κοιταζόμαστε,το ακούς;
Γιατί μέσα από εκείνα τα συνωμοτικά βλέμματα
κάπως αφουγκράζομαι τα απρόβλεπτα
και είναι-κάπως-σαν να καταλαβαίνω λίγο από το ψέμα σου
κι ακόμα περισσότερο από εκείνες τις τρομερές αλήθειες σου.
Δεν ξέρω,μπορεί και να γελιέμαι.
Ή να μ αρέσει η αυταπάτη.
Μα εκείνες οι εκρήξεις αυταπάτης,μικρές στιγμές υπερασφάλειας
μένουν και σε κάνουν να προχωράς.
Προχώρα.
Θα μαι εγώ να σου κρατώ το χέρι.

Όρκοι.

Να χα λίγο περισσότερο θάρρος!Να μπορούσα να σου δείξω όλα αυτά που βλέπω,όλα αυτά που νιώθω,όλα όσα καταχωνιάζω έντεχνα μέσα μου,για να μην εκτεθώ.Σκατά.Φοβάμαι να εκτεθώ.Όπως κι εσύ.Ακριβώς όπως κι εσύ.Τόσα χρόνια,μια ανάσα.Πάντα έφευγα κι έφευγα.Και τώρα προσπαθώ να κατπνίξω όλες τις μουσικές,μπας και προλάβω το αναπόφευκτο.Μελωδικές φωνές και χιλιάδες βλέμματα.Όταν με κράτησες από τη μέση,ήθελα να φύγω.Όταν ήρθες δίπλα μου,το ίδιο.Εγώ φταίω,η δειλή.Δε θέλω να είσαι συννεφιασμένος.Μαζί να χαράξουμε την πορεία μας και τις επαναστάσεις του αδίκου.Δεν περιμένα ποτέ ότι θα γράφω ερωτόλογα ή ότι θα ξεσπώ σε κλάμματα σε κάθε άσχημη σκέψη.Τόσο συνηθισμένα,τόσα βαρετά λόγια  και κανένα δεν μπορεί να αντικατροπτίσει όλα εκείνα τα ανείπωτα.Τελικά τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι ίδια,βιώνονται ίδια,αποτυπώνονται ίδια.Εκνευριστικά και αηδιαστικά ίδια.

Δεν μπορώ να γράψω και με σιχαίνομαι γι αυτό.Τουλάχιστον να χω σε κάποιον να τα πω.Σε σενα μάλλον δε θα αποκαλυφτώ ποτέ.Ξέρεις πόσο με σκοτώνει το ότι δεν μπορώ να σου μιλήσω;Όταν είσαι κοντά μου,πασχίζω να σκεφτώ κάτι έξυπνο.Μα καταλήγουμε να μιλάμε για τον καιρό και τα προβλεπόμενα.Θα σου δινα αν μπορούσα όλες τις βροχές μου,όλα τα παρακάλια,όλες τις νότες μου.Όλα δικά σου,για να είσαι καλά και ευτυχισμένος.Δεν πειράζει,εγώ θα στέκομαι στην άκρη κι απλά όταν γυρίζεις το βλέμμα,θα ρίχνω κλεφτές ματιές,μην τύχει και καταλάβεις.Μην τύχει και καταλάβεις!

Το όνομά σου έχει κατακυριεύσει το νου μου και τα λόγια σου χαραγμένα σε κάθε μου δίστιχο.Όταν χαμογελάς,καλοκαιριάζει.Κι όταν κάθεσαι κοντά μου με εκείνο το μυστήριο,με εκείνη τη γλυκύτατη ανασφάλεια των 21,τρέμω μήπως κι ακούσεις τους παλμούς μου και γελάσεις.Μικρός είσαι κι ας θες να λες πως μεγάλωσες.Σε παρακαλώ,μη με αφήσεις.Σε εκλιπαρώ.Αλήθεια στο λέω,θα βάλω όλα μου τα δυνατά και δε θα σ απογοητεύσω.Και θα σου τραγουδάω.Σ αρέσει η φωνή μου,έτσι μου χες πει.Κι εγώ από τότε,δε σταμάτησα να τραγουδάω.Εκείνο το τραγούδι,το όμορφο,το ψεύτικο,το δικό σου.

Δεν ξέρω αν θεοί ή μοίρες καθορίζουν τις συμπαντικές μανούβρες,ούτε αν σ όλο αυτό που γίνεται εμπλέκεται κάποιος που οι άνθρωποι τον βάφτισαν "έρωτα".Το μόνο που ξέρω,είναι ότι θα προσπαθήσω,όσο κι αν με απειλεί να το συντηρήσω.Θα προσπαθήσω,στο ορκίζομαι.

Ε.

Το ζητούμενο είναι πως η ανασφάλειά σου θα σε κάνει πάντα ηττοπαθή.Κι έπειτα δε θα χεις κανέναν να σε σώσει και θα βουλιάζεις και θα πνίγεσαι και θα κολυμπάς σε έλη και θα φοβάσαι απίστευτα.Γι αυτό πρέπει να πιστέψεις στους δικούς σου δρόμους,στα δικά σου ατέλειωτα δίστιχα και τα δικά σου αλλιώτικα μυστικά."Μέσα από του καθένα την πανέμορφη ιδιαιτερότητα,να αποκαταστήσουμε του σύμπαντος την αρμονία" έγραφε η Γώγου και εγώ το πιστεύω κάθε μέρα και περισσότερο.Δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο.Α,να μην ξεχάσω.Να μη βάζεις ποτέ σου τελεσίγραφα,ποτέ σου.Ξέρεις πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή;Ξέρεις,είμαι σίγουρη.Πάψε λοιπόν να κάνεις υπολογισμούς και να γράφεις πεπραγμένα.Εδώ θα μαι,εδώ θα σαι και θα δούμε πόσο εύκολα θα ρθει κάτι που προσμένεις.Με το να σκύβεις πάντοτε,δε θα αγγίξεις τον ουρανό.
Να,για παράδειγμα,δεν περίμενα ποτέ μου πόσα μπορούν να συμβούν σε 2 μόλις μήνες.Αλλάζουν όλα.Σπίτι,σχολή,άνθρωποι,άνθρωποι.Εσύ.Με όλες σου τις ιστορίες.
Αλήθεια,όταν είμαι κοντά σου,νιώθω αλλιώτικη,παράξενη.Αδέξια.Φορτική.Χάνω λόγια και δεν προβλέπω αντιδράσεις.Συγχώρεσέ με που δεν κοιτώ στα μάτια.Απλά δεν μπορώ.Φοβάμαι μη δεις όλα αυτά και μετά θα ντρέπομαι για κάθε μου συναίσθημα και κάθε μου ψίθυρο.Κάποτε θα μοιραστούμε τα σαγαπώ μας,άραγε;Ή θα φύγεις κι εσύ στα αλλόκοτα και τα ξένα;Μη φύγεις,θα μου αρκεί που θα σαι κάπου κοντά.Αλήθεια.
Και που ΄σαι!Εγώ πιστεύω...!

Θεσ.

Θέλω να κάνω ένα κολάζ στον τοίχο,που να μαρτυρά το κολάζ των σκέψεών μου.Σα σε κινηματογράφο,όλη η ζωή μου,σα σε κινηματογράφο.Να ακούω τα "σώπα" και τα "αρνούμαι".

Πώς σε λένε με ρώτησες κι εγώ δε θυμάμαι πια,αν ψέλισσα το όνομά μου ή αν δεν απάντησα καν.Με φόβιζες έτσι σίγουρος που ήσουν.Αναρωτιέμαι αν ποτέ βρω τη δύναμη να πιστέψω.Τα αποτελέσματα,οι ενδείξεις,κάθε σημάδι στο λαιμό σου,μαρτυρά αισιόδοξα αποτελέσματα.Θέλω να βρεθείς σ' έναν κόσμο γεμάτο χρώματα.Εγώ όταν τα καταφέρνω,τον επισκέπτομαι.Μα εσύ μη με πιστέψεις.Ποτέ άλλωστε δεν ήθελες να πιστεύεις τους ονειροπαρμένους.

Όμορφα που μυρίζει η ηττοπάθεια.Σαγηνευτική είναι.Σε κλείνει σε καβούκια ασφάλειας και δε σ αφήνει να κινηθείς,ποτέ,ούτε κατά διάνοια.

Κοιτώ γύρω μου και όλα φωνάζουν.Τα πάντα με κοιτάζουν συννεφιασμένα.

Πιστεύω πως μπορώ να κινηθώ στους γαλαξίες της φωνής μου.Μια μέρα,θυμίσου το,στο υπόσχομαι,θα τα καταφέρω.

Αν λίγο το σκεφτείς,τα γεγονότα είναι υπέρ μας.

Απόπειρες.

Όταν θα μάθεις την πραγματική αλήθεια
κι όταν θ αγγίξεις με τα χέρια και τα τσίνορά σου όλη την υφή των πραγμάτων
τότε-μόνο τότε θα καταλάβεις τι νιώθω
και πόσο πολύ πνίγω τους σφυγμούς μου,
για να μην ακουστούν ούτε από εσένα
ούτε από τους γύρω.
Θα είμαι όσο το δυνατόν πιο προσεχτική.
Δε θα μιλήσω,θα λέω μόνο τα συνηθισμένα
δε θα σε κοιτάξω στα μάτια
γιατί τότε δε θα ξαναθές να δεις.
Έτσι κι αλλιώς από καιρό τώρα δε θες να ακούσεις.
Κουφάθηκες ή σε πονάει τόσο πολύ η κραυγή των σιωπών μου;
Κάθε φορά που θέλω να σου μιλήσω
δαγκώνω τα χείλια μου.
Ναι,γι αυτό η μπλούζα μου είναι πάντα κόκκινη.
50 κόκκινες κηλίδες το λεπτό.
Τις μετρώ,μπας και ξεχάσω.
Δε θέλω να.
Όχι,δε θέλω να νομίσεις ότι σε κατηγορώ
ή ότι φεύγω χωρίς ένα γεια.
Ντρέπομαι όμως και τρομάζω κάπου κάπου.
Θα τρομάξεις κι εσύ.
Πιο πολύ.
Θα σου αγοράσω μια γωνιά και θα σ αφήσω εκεί.
Σαν αγαπημένο παραπεταμένο παιχνίδι.
Φοβάσαι;
Ποτέ ξανά.
Μη φοβάσαι,δε θα στο πω ποτέ.

Γράμματα,

Πάλι σε σενα γράφω
δε θέλω μάτια μου να απογοητευτείς με τη φιγούρα του κόσμου
είναι πλέον αποκρουστική-τόσες φορές στο είπα.
Δε σου είπα.Αγόρασα ένα παλτό μισοτιμής,θάυμα.
Και λίγα από εκείνα τα φοβερά που πωλούνται και αγοράζονται.
Μάγια τα λέν' οι άνθρωποι,μα εγώ τα λέω αγάπη.
Θα κάνω κότσο τα μαλλιά μου και θα έρθω.
Μη με περιμένεις,ψέματα λέω.
Σε γεμίζω ένα σωρό ψέματα
μα ακούγονται τόσο όμορφα τα λόγια στα αυτιά μας.
Γιατί είσαι σκοτεινιασμένος;
Δε σ αγαπάν;
Κρύψου στα ζεστά,πιες κρασί από τότε.
Λευκό,με κάποιες μαύρες κηλίδες που σχηματίζονται όταν κοιτάς το δρόμο.
Γιατί δε μιλάς τώρα;
Όλη την ώρα κλαις και με τρομάζεις.
Εγώ δε θέλω πια συννεφιές.
Ξάστερους ουρανούς και παντομίμα.
Να βλέπω τα μάτια σου και να χτίζω πελώρια φαντάσματα.
Θέλω να είμαστε 2 τελευταία άστρα στον ουρανό.
Μη σ ακουστεί τετριμμένο και χαζό,μα κάθε φορά που κοιτάω τον ουρανό
νιώθω πως τον μοιραζόμαστε.
Και μου αρκεί.
Μη,μη μου συννεφιάζεις.

Σιωπές.

Κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα μου
νιώθω άπειρες σκηνές υπερέκθεσης.
Θέατρο παραλόγου κι ένας πυρετός απόλυτος
που με καίει,που με τυραννά καιρό τώρα.
Φωτιές,χιλιάδες.Και καπνοί.
Αγγυλώθηκε η ύπαρξή μου στον ώμο σου.
Θα σβήσω τα γιατί και τα δενπρέπει
θα φύγω για ένα μοναδικό ταξίδι
δε θα βλέπω κανέναν απ΄αυτούς που με γεμίζουν ψευτιές
σιχαίνομαι την απέραντη σιωπή των φωνών τους
θα θελα να τους κλείσω τα στόματα
ναι,συννέφιασα και θέλω μόνο εσένα να με κρατήσεις
και να ψιθυρίσεις τα ανείπωτα.
Κρυώνω.Ανεβάζω πυρετό,μάλλον.
Μίσος.Μεγάλο.Για την ψευτιά.
Φοβάμαι.Πότε θα ρθεις;
Πότε;;;