Γράμματα,

Πάλι σε σενα γράφω
δε θέλω μάτια μου να απογοητευτείς με τη φιγούρα του κόσμου
είναι πλέον αποκρουστική-τόσες φορές στο είπα.
Δε σου είπα.Αγόρασα ένα παλτό μισοτιμής,θάυμα.
Και λίγα από εκείνα τα φοβερά που πωλούνται και αγοράζονται.
Μάγια τα λέν' οι άνθρωποι,μα εγώ τα λέω αγάπη.
Θα κάνω κότσο τα μαλλιά μου και θα έρθω.
Μη με περιμένεις,ψέματα λέω.
Σε γεμίζω ένα σωρό ψέματα
μα ακούγονται τόσο όμορφα τα λόγια στα αυτιά μας.
Γιατί είσαι σκοτεινιασμένος;
Δε σ αγαπάν;
Κρύψου στα ζεστά,πιες κρασί από τότε.
Λευκό,με κάποιες μαύρες κηλίδες που σχηματίζονται όταν κοιτάς το δρόμο.
Γιατί δε μιλάς τώρα;
Όλη την ώρα κλαις και με τρομάζεις.
Εγώ δε θέλω πια συννεφιές.
Ξάστερους ουρανούς και παντομίμα.
Να βλέπω τα μάτια σου και να χτίζω πελώρια φαντάσματα.
Θέλω να είμαστε 2 τελευταία άστρα στον ουρανό.
Μη σ ακουστεί τετριμμένο και χαζό,μα κάθε φορά που κοιτάω τον ουρανό
νιώθω πως τον μοιραζόμαστε.
Και μου αρκεί.
Μη,μη μου συννεφιάζεις.

Σιωπές.

Κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα μου
νιώθω άπειρες σκηνές υπερέκθεσης.
Θέατρο παραλόγου κι ένας πυρετός απόλυτος
που με καίει,που με τυραννά καιρό τώρα.
Φωτιές,χιλιάδες.Και καπνοί.
Αγγυλώθηκε η ύπαρξή μου στον ώμο σου.
Θα σβήσω τα γιατί και τα δενπρέπει
θα φύγω για ένα μοναδικό ταξίδι
δε θα βλέπω κανέναν απ΄αυτούς που με γεμίζουν ψευτιές
σιχαίνομαι την απέραντη σιωπή των φωνών τους
θα θελα να τους κλείσω τα στόματα
ναι,συννέφιασα και θέλω μόνο εσένα να με κρατήσεις
και να ψιθυρίσεις τα ανείπωτα.
Κρυώνω.Ανεβάζω πυρετό,μάλλον.
Μίσος.Μεγάλο.Για την ψευτιά.
Φοβάμαι.Πότε θα ρθεις;
Πότε;;;

Μ.

Το όνομά σου στριφογυρίζει στα υπόγεια του μυαλού μου.
Καραμέλα έχει γίνει,βουτύρου,από τις πιο αγαπημένες.
Δεν τη βάζω στο στόμα μου,μην τύχει και λιώσει,μην τύχει και χαθεί.
Θα 'θελα τόσο πολύ να 'μαι η πρώτη σου καλημέρα,το πρώτο κοίταγμά σου στο καθρέφτη.
Καλά κατάλαβες.
Σήμερα θα μιλήσω για 'σενα.
Κουράστηκα να φοβάμαι.
Κι όταν είμαι μαζί σου,δε φοβάμαι καθόλου,είμαι δυνατή.
Δεν ξέρω πώς θα καταλήξει η όλη ιστορία.
Μου αρκεί η αυταπάτη προς το παρόν.
Σε παρατηρώ σαν επόπτης.
Σα θεατής ταινίας του '67.
Σε πίνω σαν παλιό καλό κρασί.Γαλλικό.
Μ' αρέσει τόσο η μυρωδιά σου.
Πολύ ξεχωριστή.Άρωμα κέδρου ή κάπως έτσι.
Μπορώ να γράφω ώρες ολάκερες για 'σενα και τα καστανά σου λόγια.
Χα,νομίζω.
Δεν μπορώ να σε χωρέσω σε λέξεις.Δεν μπορώ απλά.
Όχι,δε στερεύουν,μα μένουν τόσο φτωχές,βυθίζονται ταπεινές μπροστά σου.
Όταν μιλάω για 'σενα,τα λόγια μοιάζουν ροζ και χιλιοειπωμένα.
Μα πίστεψέ με,είναι κόκκινα και μωβ,όμορφα όπως ακριβώς η αίσθηση όταν με κοιτάς.

Μισό.

Καιρό τώρα,δεν μπορώ να αποφασίσω αν σε κάθε τσιγάρο που κάνω χάνονται ή κερδίζονται 5 λεπτά από τη ζωή μου.Οι πολλοί συντείνουν στην πρώτη εκδοχή,μα δε με αφορά στο ελάχιστο.Εγώ στη δεύτερη θα ποντάρω,έτσι για να νομίζω πως κοντράρομαι με το απόλυτο.Έτσι όπως παρακολουθώ τα δαχτυλίδια του καπνού,ξανά χιλιάδες εκρήξεις σιωπής αστράφτουν και γεμίζουν στάχτες το δωμάτιο.Πρέπει να αγοράσω χαρτόνια για να ντύσω τους τοίχους,ναι.Είναι πολύ άδειοι και 'γω θέλω γεμάτα πράγματα.Όχι ημίμετρα,τόσες φορές στο χω πει.Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είναι πολύ πιο ουσιώδες να είσαι λυπημένος από το να είσαι μισοχαρούμενος.Εκτός κι αν έχεις κάποιον να μοιραστείτε τα μισά ΣαΣ.
Ταξιδεύω για λίγο και διαγράφω πορεία στα 27 τετραγωνικά του σαλονιού.Περισσεύουν λίγα εκατοστά να γεμίζουν τις μοναξιές.Είμαι παιδί ακόμα,δεν κάνει.Θέλω τόσα πολλά να πω,να κάνω άλλα τόσα,μα συσωρρεύω λόγια και στιγμές σε μπαούλα συνειδήσεως.Σε μισώ έτσι που ξεθάβεις τις αλήθειες μου.Είναι πιο χλευαστικό και από το ξεγύμνωμα.
Τηλέφωνο νεκρό ώρες τώρα.Αφού πέθανε ο εγωισμός,ας πεθάνουν όλα ένα-ένα,δεν υπάρχει λόγος πια.Τι ασυναρτησίες γράφω πάλι!Βαρέθηκα να έχω πονοκέφαλο και να μην είσαι εδώ.Βαρέθηκα την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι(Κουντερα ΖΕΙΣ)και τις απολυτότητες των άλλων.Θα 'θελα να σχεδιάσω,μα η έμπνευση εξανεμίζεται και μ αφήνει ακόμα πιο εκτεθειμένη και μόνη.Έχω σχολή στις 8 και το τελεσίγραφο έχει σταλεί προ πολλού.Κανείς δε νοιάζεται.
Ας κοιμηθώ.Τι αστείες πεζότητες!
Βλακεία ο τίτλος.ΜισΩ έπρεπε να γράφει.Με Ω.Σαν το γάντζο που μ έχει αγκυλώσει και δεν μπορώ πια να ξεφύγω.

Ν.

Κάποια από τα ταξίδια σου
και λίγα από τα βλέμματα σου
θα ΄ρθω το βράδυ να τα κλέψω
μαζί με την απεραντότητα εκείνη της σιωπής σου
της σιωπής σου όταν μετράς τα ηλίθια φεγγάρια
ή όταν στιφογυρνάς τις αλήθειες πάνω στο τραπέζι.
Τεμαχίζεις κάθε ίχνος της ύπαρξής μου.
Με διαλύεις.Απλά και μόνο επειδή υπάρχεις
κι αγνοείς κάθε μου απόπειρα
κάθε μου αναστεναγμό και κάθε μου θέλω.
Να,θέλω για παράδειγμα να σε συναντήσω.
Πιο πολύ τώρα.
Πιο πολύ από κάθε φορά.
Πιο πολύ κι από τότε που με κοίταξες σχεδόν απαξιωτικά.
Κι εγώ δεν είπα λέξη,η δειλή.
Δεν πειράζει,δεν είναι τα ερωτόλογα για 'μας.
Βαριόμαστε εύκολα τα σημάδια.
Ξαπλώνεις και κοιμάσαι,και δεν έχεις ιδέα
τι νιώθω εγώ για ΄σενα.
Κι ούτε που θα μάθεις και ποτέ.
Γιατί μετά,θα πάρεις την αλήθεια και θα την τεμαχίσεις
ελαφρά τη καρδία.
Τι θέλω και μπλέκω καρδιές;
Τι θέλω και ατενίζω ορίζοντες
που μικραίνουν τα μάτια μου;
Ναι,θυμάσαι το χρώμα των ματιών μου.Εύκολο ήταν,δεν ενθουσιάζομαι.
Κι αυτές κάποιες απειροελάχιστες ενδείξεις της απατηλότητας.
Ενός έρωτα.Δύσκολη λέξη,
δύσκολη διαχείριση.
Χάσιμο χρόνου.
Σπάς κλεψύδρες.
Κλείνεις τους Φλόυντ που ώρες τώρα ακούς.
Τime,απ' τ' αγαπημένα σου,έτσι;
Μην απαντάς,ξέρω.
Στ' ορκίζομαι,θα ρθω να κλέψω λίγα από τα τραγούδια σου.Ένα βράδυ που θα 'σαι όπως πάντα ανυποψίαστος.
Θυμισέ μου να σου πω και ό,τι σκέφτομαι.
Θα το ψιθυρίζω,μην τρομάζεις.
Να προσέχεις.

@Τhe photograph is copyrighted by the photographer.

Γ.Λ

Τον βλέπεις εκείνον τον κόσμο;
Ακούς τη φυγή του;
Φωνάζεις.Μια σημαία κόκκινη κρατάς
και το αίμα των 22 σου βράζει.
Βλέπουν τα μάτια σου τις δυνατότητες απόδρασης;
Φοβάσαι τους ντεμέκ επαναστάτες
και έχεις τόσο δυνατή φωνή.
Μαύρα μάτια και μαλλιά
να ταιριάζουν με την κόκκινη σημαία που κρατάς στις πορείες,
ενώ εγώ κάθομαι νωχελικά και σε κοιτάω
δε μιλάω,δεν κουνιέμαι.Να μωρέ,ξεχνάω.
Και μερικές φορές με φοβίζει ότι θα με θεωρείς ντεμέκ επαναστάτρια
αλλά να,είσαι όμορφος έτσι που περπατάς στο δρόμο
με εκείνες τις μεγαλόπνοες εκτιμήσεις
κι εκείνα τα φοβερά κι αλλιώτικα "φεύγω".
Κάθε φορά που ξεχνιέμαι και σε παρατηρώ,
προσπαθώ να αντιληφθώ τι γίνεται
και τι θα νομίσεις.
Ενοχικότητα και μεγάλη ανασφάλεια
παραδοχές κι αντιπαραβαλλόμενες μορφές
ενός ντεμέκ έρωτα και ενός εφηβικού θαυμασμού.
Μην ανησυχείς,ξέρω ότι ίσως ούτε το όνομά μου δε συγκράτησες
σ ετούτη την τόσο τρομακτική γνωριμία.
Μου φτάνει όμως τόσο πολύ η αυταπάτη.
Μου αρκεί για να χτίζω κόσμους
και επαναστάσεις σε μυαλό,ψυχή και σώμα.
Και πίστεψέ με,θα σε φαντάζομαι πάντα πρωταγωνιστή και πάντα επαναστάτη
μπροστάρη με κόκκινες υποσχέσεις
και ατρόμητα λόγια που κατακεραυνώνουν τα αδίστακτα τέλματα.
Να ξέρεις ότι θα σε παρατηρώ και θα γράφω το όνομά σου
πάντα με κόκκινα γράμματα,πάντα με καθαρά κόκκινα γράμματα
όπως ήθελες.Όπως θες.

Διαδρομές

Μπαίνω στο λεωφορείο και κάθομαι στην πίσω θέση,
έτσι για να κρυφτώ και πάλι από τον κόσμο
γιατί απλά δεν αντέχω άλλο
την απατηλότητα των σκέψεων
και τα βεβηλωμένα χαμόγελα.
Κάθομαι πίσω από εκείνη την αφράτη κυρία που ώρες τώρα στέκεται όρθια
γιατί μια ζωή ήταν σκυμμένη.
Αφέλεια
λες και θα απελευθερωθεί ποτέ από τα δεσμά
κοιτώ εκείνον τον κύριο
που κουνά νευρικά το πόδι του
φτιάχνω μουσική με τους ρυθμούς του
κι έπειτα κρύβομαι ακόμα πιο βαθιά στο κασκόλ που μυρίζει εφηβεία και απορρυπαντικό.
Με μανία χώνομαι πίσω από το κασκόλ μου και γίνομαι παιδί ξανά.
2 δάκρυα,γιατί την τιμή των όπλων.
Ξανακινούμαι στους παλμούς των φόβων μου.
Κοιτώ έξω από το βρόμικο τζάμι του λεωφορείου.
Μα μόνο εγώ δε βλέπω τη φρενίτιδα;
Μόνο εγώ δεν αφουγκράζομαι το τέλος;
Μάλλον έχω τεράστια αποθέματα αναισθησίας.
Έχουν εμποτιστεί στο δέρμα μου,στο είναι μου,σε όλες μου τις κινήσεις.
Χαμογελώ.Και πάλι ειρωνικά-τι πρωτότυπο!
Οχήματα φαντάσματα
και πρόσωπα θλιμμένα
λες και τους πήραν την αλήθεια
λες και τους κλέψαν ό,τι πιο βαθιά κρύβουν.
Κι αναρωτιέμαι,πότε θα μιλήσω;
Χαριτωμένες αναμνήσεις
αμφιβολίες
απέχθεια
ξανά ανασφάλεια
Μα γιατί;
Είμαι εγώ μες στο λεωφορείο.
Είμαι εγώ που σε παρατηρώ,που έχω μάθει κάθε λεπτομέρεια του προσώπου σου
ακόμα και τη μικρή ελιά στο δεξί αυτί σου
είμαι εγώ που στενεύω τα περιθώρια σε χαρτιά και απόπειρες
είμαι εγώ που κοιτώ με εκείνα τα μάτια τα αδιάφορα,τα μπλε και τα μικρά
με εκείνο το αδιόρατο χαμόγελο,που σχηματίζει 2 φουσκωμένα ζυγωματικά
και προδίδει τα χίλια δυο μου "αν"
τα εκατομμύρια "μήπως"
είμαι εγώ.
Παλεύω.
Μες στο λεωφορείο.
Μες στο κασκόλ.
Μες στην πόλη.
Μες στους πορτοκαλί μου τοίχους(πορτοκαλί για να σπάσει το γκρίζο μου)
Μες στην αλήθεια των σκέψεων.
Μες στην πεποίθηση ότι "θα".
Παραλογισμοί στο τετράγωνο.
Έτσι,γιατί προσπαθώ να είμαι εγώ.