Σιωπή.

Πίστη

σ' όλα εκείνα που ξέρει

κι αγνοεί ταυτόχρονα.

Ψάχνει τα κακόφημα μέρη

μήπως και βρει λίγη βροχή και

μια μικρή-τοσοδά-αλήθεια.

Σιωπά,γιατί δεν μπορεί να κραυγάσει.

Πνίγεται,

βουλιάζει,

ουρλιάζει

κάτι μέσα της.

Πάντα η εσωτερική αυτή πάλη.

Μια προσευχή

ακούγεται από τα σωθικά της

που καίγονται ώρα με την ώρα

από τον καπνό και την απόγνωση.

Δεν είναι μελαγχολικά τα λόγια της.

Σύννεφα είναι,που πετούν.

Ας πετάξουν,έστω,αυτά.

Έστω...

Τα χέρια της είναι βρόμικα

γεμάτα ειρωνία και δάκρυα

τετριμμένες υποσχέσεις και τέχνες

εφιαλτικές μνήμες

συνέχεια.

Μα γιατί κλαίει τώρα;

Ίσως.

Ίσως,γιατί κοιτά τα μάτια

της ύπαρξής της.
Γιατί κοιτά τα μάτια όλων αυτών

που κάποιος,κάπου,κάποτε

τους ονόμασε ανθρώπους.

Τότε ψιθυρίζει,με πολλή προσοχή

και μεγάλη επιφύλαξη.

Χτυπά τα δάχτυλα στο τζάμι του παρελθόντος

σχεδόν μανιωδώς

Χαράζει μια-δυο γραμμές

έτσι,για να έχει όρια στο χώρο.

Παγιδεύτηκε όμως.

Αργοπεθαίνει.

Ησυχία.

Μη βεβηλώσουμε τη στιγμή.

Α.

[...] Όχι,δεν έχει ερωτευτεί.Ούτε συγκεκριμένο πρόσωπο έχει στο μυαλό της,που την εμπνέει και την κάνει να ελπίζει.Απλά ψάχνει μικρές,απειροελάχιστες ενδείξεις που θα τη βοηθήσουν να στηρίζεται κάπου για να συνεχίσει να πλάθει όνειρα.Πολύ χρησιμοποιεί τη λέξη όνειρο,το ξέρει.Δεν μπορεί να κάνει όμως κι αλλιώς.Είναι πάνω και πέρα από τις δυνάμεις της.Είναι αδύναμη κι ανασφαλής,το ξέρει κι αυτό.

Ξέρει όμως καλύτερα από κάθε άλλο να φοβάται τα χαμόγελα και τις υποσχέσεις.Φοβάται ακόμα και την ανάγκη για φυγή που σιγοσφυρίζει κι ώρες-ώρες γιγαντώνεται και γίνεται απειλητική και την γοητεύει συνάμα.

Ζηλεύει τώρα τελευταία τόσο πολύ.Όχι,όχι την απαράμιλλη ομορφιά ή τη σαπισμένη ματαιοδοξία.Αυτά κάπως τα έχει λαξεύσει μέσα της.Ζηλεύει τη σιγουριά των ανθρώπων.Και τα όσα βιώνουν.

Αληθινά,αισθάνεται πως παρόλο που η ψυχή της καίγεται να ζήσει και να δραπετεύσει και να γευτεί και,και,και,και...,κάτι την τραβά πίσω.Κάτι,απροσδιόριστο.Φοβάται το άγνωστο.Το αποζητά,ωστόσο.

Θα το ομολογήσει.Μόνο εδώ,μόνο σ' αυτές τις σκόρπιες αράδες.Άλλωστε γι' αυτό,δεν έκανε γνωστή την ύπαρξη αυτού εδώ του τετραδίου.Δε θέλει παραβάτες στη σκέψη της.Τον εαυτό της προσπαθεί να καταλάβει.Σήμερα για παράδειγμα,κατάλαβε πως θέλει αλήθεια.

http://www.youtube.com/watch?v=PuNPoJIllXI

The wall.

Φοβήθηκε σήμερα πολύ.
Θυμήθηκε πράγματα πολλά,από τότε,που έξυσαν τις πληγές της και την καταρράκωσαν.Για μια ακόμα φορά.
Προσπάθησε να πνίξει τη δυστυχία της,μιλώντας σε κάποιον.Έχει ανάγκη από επικοινωνία.Από αγάπη.Ίσως κι από αναγνώριση.Θέλει ανθρώπους γύρω της.Ανθρώπους να της απλώνουν το χέρι και να το κρατούν και να μην το αφήνουν.Σα να αγγιστρώνεται πάνω τους.Δε θέλει να φύγουν,όπως τόσοι και τόσοι.Φοβάται,όμως κάπως να δώσει.Δεν ξέρει τη δύναμή της.Είναι και λίγο περίεργες οι αντιδράσεις της.Δε φεύγει.Προσπαθεί να δέσει όλα τα νήματα της ζωής της για να βρει μια άκρη,επιτέλους.

Aγαπημένο τραγούδι,το The Wall,μάλλον γιατί ταιριάζει με τους τοίχους που υψώνει κάθε τόσο γύρω της.Να μην τη βλέπουν και να μην την αγγίζουν πολύ. Αντιφατική,όσο δεν παίρνει.Γοητευτική αντίφαση.Μυστήριο.


Μυρίζει παρελθόν.Και ουρλιάζει συχνά.


Τα ρούχα και τα σεντόνια της,ανάγκη για ζωή και φυγή.
Αλλάζει όμως τους γύρω της,γιατί είναι γεμάτη ζωή και όνειρα κι αγάπη.Κι αυτό δεν το καταλαβαίνει...

http://www.youtube.com/watch?v=tkJNyQfAprY

Someone in the crowd

Ώρα απροσδιόριστη,σίγουρα αργά,μετά τα μεσάνυχτα,ίσως σε λίγο και να ξημερώνει...

Πάλι με στοιχειώνουν όλες αυτές οι ψεύτικες σκέψεις. Δεν είναι καν όνειρα. Απατηλότητα είναι.

Στέκω εδώ και με τυλίγουν. Ολοκληρωτικά παραδεδομένη. Δεν αντιστέκομαι, ξέρω άλλωστε ότι θα νικηθώ. Πλέον ζω παρέα με λίγες μουσικές,μερικά ονόματα,πλάσματα απόκοσμα και 2-3 λέξεις. Δεν είναι πολλές οι λέξεις,για να μην τρομάζουν το σκοτάδι.

Τι να σου κάνω κι εγώ; Δε μου φτάνει η θέλησή μου. Δεν έχει πόδια η θέλησή μου για να σε φτάσει, ούτε χέρια έχει για να αρπάξει ό,τι ονειρεύτηκε,για να συνεχίζει να μαθαίνει και να πετά. Ούτε μυαλό έχει για να λύνει συνεχώς τα μυστήριά σου .Μόνο εικασίες κάνει,κι αυτές σπάνια πια.

Μα,το ξέρω,είναι αστείο το ότι πήρα 10 προτάσεις,λέξεις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και τις έκανα θεμέλια για ολόκληρο το μικρόκοσμό μου. Αλλά εσύ δεν ήσουν μια φιγούρα ανάμεσα στις τόσες. Κι ας εικάζω το χρώμα των ματιών σου.

Κρίμα.Δεν ξέρεις καν το όνομά μου. Δε φταις εσύ, εγώ σου το έκρυψα,όπως έκρυβα όλα όσα ένιωθα,όλα όσα με φόβιζαν. Και ύψωνα τείχη. Ήμουν καλή στο κρυφτό. Μα για στάσου,κι εσύ ήσουν.

Κι όμως,δεν ξέρεις καν το όνομά μου...

Φ.Όπως φαντασία ή όπως φυγή ή όπως...

Σε κανένα δε θα μιλήσει ποτέ γι' αυτό.Προσπαθεί να το γράψει,μα διστάζει.Λες και ήταν ποτέ αληθινό και θα χαθεί αν το κάνει.Ανοησίες.Απλά της έδωσε μεγαλύτερη ώθηση να πιστεύει στο όνειρο.Πράγμα κακό ή όμορφο;Δεν μπορεί να διαλέξει.Δε θέλει άλλωστε,μήπως και πληγωθεί.Πληγώθηκε μια φορά,τότε που έσβησε η κινητήριος δύναμη.Τώρα όλα τα υπόλοιπα είναι ανούσια.Αλήθεια,είναι βλακώδες ή ανθρώπινο να πιστεύει σε ανύπαρκτες φιγούρες και να τις φαντάζεται μ' όλα τα χαρακτηριστικά κι όλα τα μελανά σημεία των ανθρώπων;Τα καστανά-σχεδόν μαύρα-μάτια,το μειδίαμα,το τόσο σαγηνευτικά ειρωνικό,τις δύο ελιές στο σβέρκο και τα μακριά καστανά μαλλιά.Φοβάται να το ζήσει.Μάλλον γι' αυτό κι επενδύει τόσο πολύ στην απατηλότητα.Δέκα κέρματα και πολύ χρόνο.Σπατάλη.Δεν πειράζει,τουλάχιστον αυταπατάται.Λες κι όλα στη ζωή είναι αληθινά.Παρατηρεί μάλλον ότι της αρέσει να χρησιμοποιεί τρίτο ενικό.Καθολικοποιεί κάπως τα συναισθήματά της.Σα να νιώθει ότι και κάποιος άλλος τα ζει μαζί της.Μπορεί,όντως.Τουλάχιστον,δεν έπαψε να αποκλείει τις περιπτώσεις.Ακόμα.Κουράστηκε,όμως,ελαφρώς.Σα να σιχάθηκε κάπως τους ανθρώπους.Γελά.Κι αυτή σε ποιους ανήκει;Στη συνωμοταξία των ανθρώπων,των τόσο τρομακτικά ίδιων,φυσικά.Σκέφτεται ωστόσο πως δεν είναι πια τραγικό.Γιατί η απατηλή αυτή εμμονή την άλλαξε τόσο πολύ.Και ίσως την έκανε να διεκδικεί και να πιστεύει.Κι η πίστη ήταν από καιρό εξωβελισμένη από το λεξιλόγιο και τη ζωή της.Την έκανε ακόμα να ακούει νέα πράγματα και να ανακαλύπτει νέες πλευρές του εαυτού της και των άλλων.Μόνο που εκνευρίζεται που το ίδιο το ψέμα δε θα το μάθει ποτέ αυτό.Και κανείς ποτέ δε θα μάθει το ψέμα.Μα.Παραμύθι ήταν,όχι ψέμα.Στέκεται μια στιγμή.Αν όλα τα ψέματα-παραμύθια είναι ικανά να μετατρέπουν και να αναπλάθουν και να δημιουργούν τόσα συναισθήματα ας υπάρχουν.Μόνο που στενογχωριέται που ακόμα δεν τολμά ούτε να τα βαπτίσει,ούτε να τα μοιραστεί.Ελπίζει όμως.Κρύβει,αλλά ελπίζει...Κάπως ακανόνιστα κι αδέξια.Δεν είναι ρομαντική.Ας πάψει Θέε μου,να δίνει τόσους ορισμούς!

http://www.youtube.com/watch?v=IXdNnw99-Ic

Shhh....

Θυμάσαι που μου είχες πει ότι είμαι από αυτούς τους περίεργους,φευγάτους τύπους,που κάνουν όνειρα και τα ζουν τόσο έντονα που συχνά δεν μπορούν να ξεδιαλύνουν τα πράγματα;Που συγχέουν το όνειρο με την πραγματικότητα;Που χτίζουν κάστρα με μάγισσες,νεράιδες και ιππότες;Που πλάθουν ρόλους,εντυπωσιακούς,τιποτένιους,μικρούς,μεγάλους,άχρωμους,φοβερούς,δειλούς και τους ζουν τόσο πολύ,που έπειτα ταυτίζονται μ' αυτούς κι όταν ξυπνούν και το όνειρο φεύγει,πονούν τόσο πολύ που θέλουν να ξανακοιμηθούν;Κι έστω,αν είναι αδύνατον να κοιμηθούν,να ξαναονειρευτούν μ' ανοιχτά μάτια;

Που τα χρώματα στη ζωή τους ξεκινούν από τα βαθύ μπλε και καταλήγουν στο αδιάλλακτο μάυρο.Μαύρο,σαν τα μάτια τους,ίσως και σαν την καρδιά τους.Όχι,δεν είναι σκληροί,ούτε κακοί.Σκοτεινοί μοναχά.Λιγάκι σκοτεινοί.

Που επιδιώκουν μανιωδώς ν' ακούσουν μια νότα,να μυρίσουν μια τουλίπα ή να γευτούν μια λιακάδα για να αναβιώσουν το τόσο τρομακτικά ζωντανό όνειρο;Ή να φύγουν,μακριά,εκεί που δε θα τους θεωρήσουν αιθεροβάμονες,επειδή απλά με όλο τους το είναι,πιστεύουν το ψέμα;Αγαπούν να πιστεύουν το ψέμα.Το αγαπούν ακόμα κι όταν αποκαλύπτεται.Στέκουν εκεί και το θεοποιούν.Δικό τους είναι,κανείς δε θα τους το στερήσει!

Ε,λοιπόν,είχες δίκιο.Ανήκω και εγώ σ' αυτούς...

Eνοχή.

Δεν καταλαβαίνει,δε θέλει να καταλάβει.Πάντα ενοχική,πάντα στη θέση του υπόλογου.Για όλους και για όλα.

Οι εμπειρογνώμονες απεφάνθησαν:Σύνδρομο καταδίωξης και ανασφάλεια.Ανιάτες ασθένειες κι οι δυο.Δεν έδωσαν συμβουλές,θα ήταν άλλωστε ανούσιο.Ούτε συνταγογράφησαν φάρμακα για την καταπολέμησή τους.Κι αυτό αναποτελεσματικό.

Ώρες-ώρες,κάτι σα να σπα και σα ν' αλλάζει.Φεύγει από το σώμα της και φοβάται που νιώθει δυνατή.Ίσως και να συνήθισε την ασφάλεια της αδυναμίας της."Η ανασφάλεια είναι ταυτόσημη με την ασφάλεια",κάπου το είχε ακούσει,μα δε θυμάται πού...

Δεν έχει φίλους.Δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη.Δεν αγγίζει ότι της είναι άγνωστο.Απλά προχωρά.Κι ας ξέρει πως δε ζει.

Δεν ονειρεύεται,πολύ απλά επειδή δε ζει καν.Ξαπλώνει στο κρεβάτι και την τυλίγουν οι ερινύες.Τα χρώματα,οι μουσικές και οι ασημένιες κλωστές,που κάποιος,κάποτε,κάπου τής είχε δωρίσει,είναι έντεχνα καταχωνιασμένες σε κουτιά.Μήπως τάχα τις βρει και νιώσει...

Δεν έχει ποτέ της αγαπήσει.Αφού κανένα συναίσθημα δεν έχει.Κι αν έχει,φοβάται να το εξωτερικεύσει,γιατί τρέμει την πιθανότητα να τη δικάσουν.

Δεν καταλαβαίνει.Όλα είναι έτοιμα και καθορισμένα.Γιατί να τ' αλλάξει;Δε θέλει κι άλλο να προσπαθήσει.Το κάνει ήδη,πασχίζει να γίνει ορατή.Την κουράζει αυτή η προσπάθεια,στ' αλήθεια.

Χτυπά τα χέρια της.Παλαμάκια στην ανυπαρξία.Γελά.Υποκριτικά όπως πάντα.

Οι ασθένειες άλλωστε είναι ανίατες.Το είπαν κι οι γιατροί...

http://www.youtube.com/watch?v=oWLO1uRIHOU&feature=related