Θυμάσαι που μου είχες πει ότι είμαι από αυτούς τους περίεργους,φευγάτους τύπους,που κάνουν όνειρα και τα ζουν τόσο έντονα που συχνά δεν μπορούν να ξεδιαλύνουν τα πράγματα;Που συγχέουν το όνειρο με την πραγματικότητα;Που χτίζουν κάστρα με μάγισσες,νεράιδες και ιππότες;Που πλάθουν ρόλους,εντυπωσιακούς,τιποτένιους,μικρούς,μεγάλους,άχρωμους,φοβερούς,δειλούς και τους ζουν τόσο πολύ,που έπειτα ταυτίζονται μ' αυτούς κι όταν ξυπνούν και το όνειρο φεύγει,πονούν τόσο πολύ που θέλουν να ξανακοιμηθούν;Κι έστω,αν είναι αδύνατον να κοιμηθούν,να ξαναονειρευτούν μ' ανοιχτά μάτια;
Που τα χρώματα στη ζωή τους ξεκινούν από τα βαθύ μπλε και καταλήγουν στο αδιάλλακτο μάυρο.Μαύρο,σαν τα μάτια τους,ίσως και σαν την καρδιά τους.Όχι,δεν είναι σκληροί,ούτε κακοί.Σκοτεινοί μοναχά.Λιγάκι σκοτεινοί.
Που επιδιώκουν μανιωδώς ν' ακούσουν μια νότα,να μυρίσουν μια τουλίπα ή να γευτούν μια λιακάδα για να αναβιώσουν το τόσο τρομακτικά ζωντανό όνειρο;Ή να φύγουν,μακριά,εκεί που δε θα τους θεωρήσουν αιθεροβάμονες,επειδή απλά με όλο τους το είναι,πιστεύουν το ψέμα;Αγαπούν να πιστεύουν το ψέμα.Το αγαπούν ακόμα κι όταν αποκαλύπτεται.Στέκουν εκεί και το θεοποιούν.Δικό τους είναι,κανείς δε θα τους το στερήσει!
Ε,λοιπόν,είχες δίκιο.Ανήκω και εγώ σ' αυτούς...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου