Υποκριτική.

...

Κοιτώ τα φώτα του δρόμου. Παίρνουν κάτι υπέροχες μορφές, σχεδόν υπερκόσμιες. Κλείνω τα αυτιά μου. Δε θέλω να ακούω άλλο τα ουρλιαχτά του δρόμου, ούτε τις σιωπές των ανθρώπων. Αυτές είναι κι οι τρομακτικότερες.
Μετρώ –ώρες τώρα-τα χρόνια της ανυπαρξίας μου πάνω σ’ αυτό το άγονο έδαφος. Δεν είναι πολλά. Μπορεί και ποτέ να μη γίνουν. Υπαρξιακές αναζητήσεις, θα πεις. Ίσως…
Σκέφτομαι ότι μέσα στην απόλυτη παραδοχή της επανάληψης και την απαρασάλευτη περιοδικότητα των κινήσεων, τίποτα δεν έκανα πραγματικά δικό μου. Απλά άτσαλα βούλιαζα στη ρουτίνα, την άθλια ρουτίνα. Και μάλλον τίποτα δεν ένιωσα. Έπαιζα απλά-παίζω για την ακρίβεια-θέατρο σε μια εντυπωσιακή αυλαία ενός προκαθορισμένου χωροχρόνου. «Κύριες και κύριοι, η παράσταση αρχίζει». Είμαι ηθοποιός, μια από τις πιο διακεκριμένες. Υποκρίνομαι, μα δε νιώθω. Δεν πρέπει άλλωστε.
Φοβάμαι να κοιτάξω πέρα από τα φώτα του δρόμου. Το «πέρα» κρύβει το άγνωστο. Κι αυτό, δύσκολα το προσεγγίζουν οι άνθρωποι, ίσως γιατί τους αυτοπροσδιορίζει. Είναι όντως εκνευριστικά αυτοπροσδιοριστικό το άγνωστο.
Σβήσαν τώρα τα φώτα. Αυτά του δρόμου, γιατί τα άλλα, της αυλαίας, θα είναι αναμμένα μέχρι τέλους, για να καλύπτουν τα ψεγάδια και να υπερτονίζουν τις αδυναμίες των ηθοποιών. Σχήμα οξύμωρο.
Παραδοχή, φίλε μου. Παραδοχή κι υποταγή στο αναπόφευκτο. Συμβιβασμός…