Εκνευρίζομαι…Όχι, διορθώνω. Το εκνευρίζομαι είναι λέξη άχρωμη. Κι εγώ θέλω να μιλώ με χρώματα. Απελπίζομαι…Χρώμα κόκκινο ή μπλε..
Απελπίζομαι, γιατί νιώθω ότι όσα γράφω πλέον, δεν είναι τίποτα άλλο παρά χιλιοειπωμένα-με καλύτερο και εντυπωσιακότερο τις περισσότερες φορές τρόπο-λόγια εκατομμύρια ανθρώπων. Μη βιαστείς για μια ακόμα φορά να με χαρακτηρίσεις. Δεν επιδιώκω να ικανοποιήσω το αυτάρεσκο εγώ μου, ούτε το φιλήδονο και άκρως ανύπαρκτο συγγραφικό μου ταλέντο, μέσω της διαφοροποίησης. Τρομάζω όμως, βλέποντας ότι όλα όσα αισθάνομαι είναι πεζά και καθημερινά και το φοβερότερο όλων, τετριμμένα και ανθρώπινα.
Μάλλον αντιλαμβάνομαι την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, την τρομερή μηδαμινότητα της ύπαρξης μου. Σταγόνα σε ωκεανό πνοών, ζευγάρι μάτια σε έναν ατέλειωτο κήπο βλεμμάτων.
Όμως διεκδικώ τη μοναδικότητα των πεισματάρικων και επίμονων «γιατί»μου...(Δεν τα ονομάζω ψευδαίσθηση, γιατί η λέξη έχει πολλές αιχμηρές εγκοπές και δε θέλω άλλο να κοπώ). :
Άραγε, θα βρεθεί κάποιος που να καταλάβει τα «τώρα» και τα «φεύγω» μου; Που δε θα σταθεί απαθής στον αμήχανο τρόπο με τον οποίο ώρες-ώρες κοιτάζω το φεγγάρι ; Που θα αγαπήσει την ανόητη συνήθεια μου ,να ρουφώ στίχους και να χτίζω επίγεια και υπέργεια ουράνια τόξα, συλλέγοντας στιγμές και μουσική;
Από την άλλη, η κυριαρχική ύπαρξη των ονείρων μου, επιβεβαιώνει τις επιθυμίες μου. Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ…Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ…
Απελπίζομαι, γιατί νιώθω ότι όσα γράφω πλέον, δεν είναι τίποτα άλλο παρά χιλιοειπωμένα-με καλύτερο και εντυπωσιακότερο τις περισσότερες φορές τρόπο-λόγια εκατομμύρια ανθρώπων. Μη βιαστείς για μια ακόμα φορά να με χαρακτηρίσεις. Δεν επιδιώκω να ικανοποιήσω το αυτάρεσκο εγώ μου, ούτε το φιλήδονο και άκρως ανύπαρκτο συγγραφικό μου ταλέντο, μέσω της διαφοροποίησης. Τρομάζω όμως, βλέποντας ότι όλα όσα αισθάνομαι είναι πεζά και καθημερινά και το φοβερότερο όλων, τετριμμένα και ανθρώπινα.
Μάλλον αντιλαμβάνομαι την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, την τρομερή μηδαμινότητα της ύπαρξης μου. Σταγόνα σε ωκεανό πνοών, ζευγάρι μάτια σε έναν ατέλειωτο κήπο βλεμμάτων.
Όμως διεκδικώ τη μοναδικότητα των πεισματάρικων και επίμονων «γιατί»μου...(Δεν τα ονομάζω ψευδαίσθηση, γιατί η λέξη έχει πολλές αιχμηρές εγκοπές και δε θέλω άλλο να κοπώ). :
Άραγε, θα βρεθεί κάποιος που να καταλάβει τα «τώρα» και τα «φεύγω» μου; Που δε θα σταθεί απαθής στον αμήχανο τρόπο με τον οποίο ώρες-ώρες κοιτάζω το φεγγάρι ; Που θα αγαπήσει την ανόητη συνήθεια μου ,να ρουφώ στίχους και να χτίζω επίγεια και υπέργεια ουράνια τόξα, συλλέγοντας στιγμές και μουσική;
Από την άλλη, η κυριαρχική ύπαρξη των ονείρων μου, επιβεβαιώνει τις επιθυμίες μου. Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ…Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου