Μνήμη.

Ξυπόλητη είναι η μνήμη σήμερα
Και γυμνή, όπως πάντα
Θέλει να νιώθει τη λάσπη που πατά
Και να αισθάνεται τα σαλιγκάρια που τυλίγουν τα μαλλιά της
Ακούει μουσική, γιατί δε θέλει να περπατά μόνη της
Αγγίζει με τις άκρες των δαχτύλων της τις αράχνες και τις φιλά,
Όπως κανείς ποτέ δε φίλησε, όπως ποτέ δε θα ξαναφιλήσει
Παίζει βιολί
Χαμογελά ενώ κλαίει και κολυμπά σε δάκρυα κι αρνητισμό
Σκιτσάρει τις αλήθειες
Μα πολύ γρήγορα βαριέται τα σχέδια και τα μουντζουρώνει
Κι έπειτα τα ξαναφτιάχνει
Και πάλι από την αρχή
Επανάληψη και νότες
Εσύ απλά έκθαμβος παρατηρείς το ταξίδι της
Δε σε νοιάζει, δεν μπορείς άλλωστε να εξηγήσεις
Τι; Πώς; Γιατί;
Δεν χωρούν τα ερωτηματικά στο φόβο
Δεν αμβλύνουν τις αιχμές του, όσο και να προσπαθούν
Η μνήμη σε ξεγελά, σε χλευάζει, σε σπάει
Σου χαρίζει απλόχερα την ήττα
Κι εσύ την ευλογείς
Την αγαπάς, όσο κι αν η απάτη σε βοηθά να τη μισήσεις
Σε ξεγυμνώνει κι εσένα
Όχι από ντροπή για τη δική της γύμνια
Από ανάγκη για συμφιλίωση με την υπόθεση
Σε σπάει η μνήμη και σε λυτρώνει συνάμα
Συμπληρώνει τα κενά της ιστορίας
Ποτέ δεν κόβεται ο ομφάλιος λώρος
Παιδί της είσαι κι εσύ
Δεν ξεφεύγεις από τα δίχτυα της
Σε σπάει…