Σε κανένα δε θα μιλήσει ποτέ γι' αυτό.Προσπαθεί να το γράψει,μα διστάζει.Λες και ήταν ποτέ αληθινό και θα χαθεί αν το κάνει.Ανοησίες.Απλά της έδωσε μεγαλύτερη ώθηση να πιστεύει στο όνειρο.Πράγμα κακό ή όμορφο;Δεν μπορεί να διαλέξει.Δε θέλει άλλωστε,μήπως και πληγωθεί.Πληγώθηκε μια φορά,τότε που έσβησε η κινητήριος δύναμη.Τώρα όλα τα υπόλοιπα είναι ανούσια.Αλήθεια,είναι βλακώδες ή ανθρώπινο να πιστεύει σε ανύπαρκτες φιγούρες και να τις φαντάζεται μ' όλα τα χαρακτηριστικά κι όλα τα μελανά σημεία των ανθρώπων;Τα καστανά-σχεδόν μαύρα-μάτια,το μειδίαμα,το τόσο σαγηνευτικά ειρωνικό,τις δύο ελιές στο σβέρκο και τα μακριά καστανά μαλλιά.Φοβάται να το ζήσει.Μάλλον γι' αυτό κι επενδύει τόσο πολύ στην απατηλότητα.Δέκα κέρματα και πολύ χρόνο.Σπατάλη.Δεν πειράζει,τουλάχιστον αυταπατάται.Λες κι όλα στη ζωή είναι αληθινά.Παρατηρεί μάλλον ότι της αρέσει να χρησιμοποιεί τρίτο ενικό.Καθολικοποιεί κάπως τα συναισθήματά της.Σα να νιώθει ότι και κάποιος άλλος τα ζει μαζί της.Μπορεί,όντως.Τουλάχιστον,δεν έπαψε να αποκλείει τις περιπτώσεις.Ακόμα.Κουράστηκε,όμως,ελαφρώς.Σα να σιχάθηκε κάπως τους ανθρώπους.Γελά.Κι αυτή σε ποιους ανήκει;Στη συνωμοταξία των ανθρώπων,των τόσο τρομακτικά ίδιων,φυσικά.Σκέφτεται ωστόσο πως δεν είναι πια τραγικό.Γιατί η απατηλή αυτή εμμονή την άλλαξε τόσο πολύ.Και ίσως την έκανε να διεκδικεί και να πιστεύει.Κι η πίστη ήταν από καιρό εξωβελισμένη από το λεξιλόγιο και τη ζωή της.Την έκανε ακόμα να ακούει νέα πράγματα και να ανακαλύπτει νέες πλευρές του εαυτού της και των άλλων.Μόνο που εκνευρίζεται που το ίδιο το ψέμα δε θα το μάθει ποτέ αυτό.Και κανείς ποτέ δε θα μάθει το ψέμα.Μα.Παραμύθι ήταν,όχι ψέμα.Στέκεται μια στιγμή.Αν όλα τα ψέματα-παραμύθια είναι ικανά να μετατρέπουν και να αναπλάθουν και να δημιουργούν τόσα συναισθήματα ας υπάρχουν.Μόνο που στενογχωριέται που ακόμα δεν τολμά ούτε να τα βαπτίσει,ούτε να τα μοιραστεί.Ελπίζει όμως.Κρύβει,αλλά ελπίζει...Κάπως ακανόνιστα κι αδέξια.Δεν είναι ρομαντική.Ας πάψει Θέε μου,να δίνει τόσους ορισμούς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου