Μ ακούς;

Κοιμάμαι ανάμεσα σε σκέψεις
Και ανασφάλεια
Πάλι αυτή η καταραμένη λέξη
Πάλι και πάλη
Συνέχεια
Κοιμάμαι πάνω στις παλάμες μου
Πάνω στις σκέψεις
Δυστυχώς όνειρα δεν υπάρχουν
Κι αν υπάρχουν, είναι λίγα κι άτονα
Σχεδόν αηδιαστικά
Σχεδόν βαρετά και βρομερά
Η αμφιταλάντευση είναι για τους ανθρώπους
Ποιος ανόητος το είπε αυτό;
ο ύπνος γίνεται σιχαμερή συνήθεια
όνειρα δεν υπάρχουν πια
ούτε οράματα κι αλήθειες
αυτές έχουν χαθεί προ πολλού
με ένα ψαλίδι τα έχουν κόψει
τα έχουν τσακίσει με θεωρίες κι άριες
και λόγια όμορφα και φανταχτερά
όπως η ανούσια ύπαρξή τους
με ένα ψαλίδι έχουν κόψει τα όνειρα, τ ακούς;
μ’ ακούς;
με βλέπεις;
δε ζητώ να με καταλάβεις
ούτε εγώ άλλωστε δεν καταλαβαίνω
κι ο καθρέφτης είναι λάγνος ψεύτης, γαμώτο
τ ακούς; Μ’ ακούς; Με βλέπεις;;;
ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να ακούς τους λεπτοδείκτες
κι όχι την καρδιά
να αγγίζεις επιφάνειες
κι όχι τις λέξεις;
Να σου κλείνουν τα’ αυτιά
Να μην ακούσεις τις σειρήνες
Να κολυμπάς και να πνίγεσαι
Να θέλεις αλλά να μην μπορείς
Και να γράφεις-αν γράφεις-για να ξεφύγεις από το πρέπει
Κι όχι για να γεμίσεις το είναι
Ξέρεις, η ζωή είναι μια διαδρομή κυκλική
Από το φόβο στην ωμότητα
Από την ωμότητα στην παραδοχή
Και πάλι από την αρχή
Κρατιέσαι;
Μπορείς;
Μην απαντήσεις
Κανείς δεν ενδιαφέρεται…