Δεν καταλαβαίνει,δε θέλει να καταλάβει.Πάντα ενοχική,πάντα στη θέση του υπόλογου.Για όλους και για όλα.Οι εμπειρογνώμονες απεφάνθησαν:Σύνδρομο καταδίωξης και ανασφάλεια.Ανιάτες ασθένειες κι οι δυο.Δεν έδωσαν συμβουλές,θα ήταν άλλωστε ανούσιο.Ούτε συνταγογράφησαν φάρμακα για την καταπολέμησή τους.Κι αυτό αναποτελεσματικό.
Ώρες-ώρες,κάτι σα να σπα και σα ν' αλλάζει.Φεύγει από το σώμα της και φοβάται που νιώθει δυνατή.Ίσως και να συνήθισε την ασφάλεια της αδυναμίας της."Η ανασφάλεια είναι ταυτόσημη με την ασφάλεια",κάπου το είχε ακούσει,μα δε θυμάται πού...
Δεν έχει φίλους.Δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη.Δεν αγγίζει ότι της είναι άγνωστο.Απλά προχωρά.Κι ας ξέρει πως δε ζει.
Δεν ονειρεύεται,πολύ απλά επειδή δε ζει καν.Ξαπλώνει στο κρεβάτι και την τυλίγουν οι ερινύες.Τα χρώματα,οι μουσικές και οι ασημένιες κλωστές,που κάποιος,κάποτε,κάπου τής είχε δωρίσει,είναι έντεχνα καταχωνιασμένες σε κουτιά.Μήπως τάχα τις βρει και νιώσει...
Δεν έχει ποτέ της αγαπήσει.Αφού κανένα συναίσθημα δεν έχει.Κι αν έχει,φοβάται να το εξωτερικεύσει,γιατί τρέμει την πιθανότητα να τη δικάσουν.
Δεν καταλαβαίνει.Όλα είναι έτοιμα και καθορισμένα.Γιατί να τ' αλλάξει;Δε θέλει κι άλλο να προσπαθήσει.Το κάνει ήδη,πασχίζει να γίνει ορατή.Την κουράζει αυτή η προσπάθεια,στ' αλήθεια.
Χτυπά τα χέρια της.Παλαμάκια στην ανυπαρξία.Γελά.Υποκριτικά όπως πάντα.
Οι ασθένειες άλλωστε είναι ανίατες.Το είπαν κι οι γιατροί...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου