Someone in the crowd

Ώρα απροσδιόριστη,σίγουρα αργά,μετά τα μεσάνυχτα,ίσως σε λίγο και να ξημερώνει...

Πάλι με στοιχειώνουν όλες αυτές οι ψεύτικες σκέψεις. Δεν είναι καν όνειρα. Απατηλότητα είναι.

Στέκω εδώ και με τυλίγουν. Ολοκληρωτικά παραδεδομένη. Δεν αντιστέκομαι, ξέρω άλλωστε ότι θα νικηθώ. Πλέον ζω παρέα με λίγες μουσικές,μερικά ονόματα,πλάσματα απόκοσμα και 2-3 λέξεις. Δεν είναι πολλές οι λέξεις,για να μην τρομάζουν το σκοτάδι.

Τι να σου κάνω κι εγώ; Δε μου φτάνει η θέλησή μου. Δεν έχει πόδια η θέλησή μου για να σε φτάσει, ούτε χέρια έχει για να αρπάξει ό,τι ονειρεύτηκε,για να συνεχίζει να μαθαίνει και να πετά. Ούτε μυαλό έχει για να λύνει συνεχώς τα μυστήριά σου .Μόνο εικασίες κάνει,κι αυτές σπάνια πια.

Μα,το ξέρω,είναι αστείο το ότι πήρα 10 προτάσεις,λέξεις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και τις έκανα θεμέλια για ολόκληρο το μικρόκοσμό μου. Αλλά εσύ δεν ήσουν μια φιγούρα ανάμεσα στις τόσες. Κι ας εικάζω το χρώμα των ματιών σου.

Κρίμα.Δεν ξέρεις καν το όνομά μου. Δε φταις εσύ, εγώ σου το έκρυψα,όπως έκρυβα όλα όσα ένιωθα,όλα όσα με φόβιζαν. Και ύψωνα τείχη. Ήμουν καλή στο κρυφτό. Μα για στάσου,κι εσύ ήσουν.

Κι όμως,δεν ξέρεις καν το όνομά μου...