Επιφάνεια.

Οι άνθρωποι ανέκαθεν με παραξένευαν. Και με φόβιζαν και με γοήτευαν και με απειλούσαν συνάμα. Τελευταία, τους παρατηρώ ολοένα και περισσότερο: Τις αδρές γραμμές των προσώπων τους και τις ανεξήγητα αιχμηρές γωνίες του αρνητισμού τους. Έχεις παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι αγοράζουν τα πιο ακριβά και καλογυαλισμένα ψέματα; Έχεις προσέξει ότι πασχίζουν να στολίσουν τη μηδαμινότητα της ύπαρξης τους με έναν αδιόρατο και επιβλητικό φόβο; Οι άνθρωποι σε χτυπούν αλύπητα , γιατί αρνούνται να σε κοιτάξουν στα μάτια, ίσως επειδή σύμφωνα με το χιλιοειπωμένο κλισέ, τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Γελώ…Μάλλον γι’ αυτό τα μάτια μου ήταν ανέκαθεν μυστηριωδώς σκοτεινά. Υποθέτω πως δεν ανήκω στους ανθρώπους ,παρόλο που τα εξωτερικά μου χαρακτηριστικά δεν προδίδουν στο ελάχιστο το ότι βρίσκομαι σε έναν άλλο κόσμο. Γι αυτό άλλωστε, δε γίνεται αντιληπτή η διαφορετικότητα του «είναι» μου. Γιατί οι άνθρωποι αρέσκονται στο να κοιτούν την επιφάνεια. Όσο πιο εντυπωσιακή και καλογυαλισμένη είναι αυτή, τόσο περισσότερο τους αιχμαλωτίζει. Αιχμάλωτοι είναι οι άνθρωποι, να το θυμάσαι. Τις μέρες τους φορούν τα εκνευριστικά ίδια και απαράλλαχτα προσωπεία τους και προχωρούν σκυφτοί, με τα χέρια στις τσέπες, σα να αρνούνται το πάγωμα των χεριών. Ίσως δε θέλουν να ταυτιστεί μ’ αυτό της καρδιάς τους. Τις νύχτες τους από κατάδικοι, μετατρέπονται σε αγρίμια. Δε δείχνουν όμως το αληθινό τους πρόσωπο, ποτέ δεν αποχωρίζονται το προσωπείο τους. Το έχουν άλλωστε συνηθίσει και νιώθουν μ’ αυτό πανίσχυροι. Οι άνθρωποι δεν κάνουν όνειρα. Τα φοβούνται, γιατί οι άλλοι θα τους αποκαλέσουν αιθεροβάμονες και δειλούς, μπορεί και ανόητους. Ούτε μουσική ακούν πια, γιατί οι νότες, όσο γλυκές και να είναι, στα αυτιά τους ακούγονται φάλτσες και εχθρικές. Εχθρικές όπως κάθε εικόνα γύρω τους. Πλέον δε μιλούν ,γιατί τα λόγια όσο αφελή και να είναι αποκαλύπτουν κάτι-ελάχιστο, αλλά κάτι- πίσω από την αγαπημένη τους επιφάνεια. Ούτε τραγουδούν και φυσικά δε χορεύουν. Το τραγούδι κι ο χορός είναι απόρροιες των ονείρων κι αυτοί όπως θα έχεις ήδη καταλάβει δεν κάνουν από δαύτα. Ξέρεις, δεν τους μπορώ άλλο τους ανθρώπους. Όχι, μη βιαστείς να με αποκαλέσεις μισανθρωπίστρια ,δεν είμαι. Αγαπώ όμως υπερβολικά τα χρώματα που κρύβονται πίσω από τα σύννεφα και πίσω από τις αστραπές. Οι άνθρωποι όμως τα αρνούνται και τα απωθούν...Δεν τους μπορώ τους ανθρώπους, ούτε και την καθαρότητα των επιφανειών τους. Είμαι εκ φύσεως ακατάστατη και ναι, λατρεύω τη σκόνη πάνω στις επιφάνειες. Κυρίως επειδή δείχνει ότι κάπου κοντά υπάρχει ζωή και πάντα σε παρακινεί να δεις πίσω από αυτή, πέρα από αυτή…