Βροχή.

Αγαπώ πολύ τη βροχή .Όχι ,όχι δεν την αγαπώ .Νιώθω τη βροχή…Είναι το ίδιο μυστηριώδης ,το ίδιο ειλικρινής με τα όνειρά μου. Κρύβει μέσα της τα «όχι» και τα «τι»,χορεύει και τραγουδά σ’ έναν αέναο ,μαγευτικό και συνάμα τρομακτικό ρυθμό. Ανέγγιχτη είναι και μυρίζει τόσο έντονα παρελθόν και θυμίζει τόσο δυνατά τη φυγή .Ενώνεται με τον άνεμο κι όταν κοπάσει ,λες κι όλα αλλάζουν, όλα καθαίρονται ,όλα ωριμάζουν και θέλουν να παλεύσουν, έτοιμα, θαρραλέα. Φεύγει κι αφήνει πίσω της, παγερά αδιάφορη, συνοθύλευμα χρωμάτων, αλλόκοτων αρωμάτων και ήχων ,ήχων άλλοτε φάλτσων ,άλλοτε αρμονικών ,μα τόσο γνωστών ,τόσο οικείων…
Η βροχή δείχνει το δρόμο στα όνειρα .Κι εγώ κάνω πολλά από δαύτα. Η βροχή είναι πηγή ζωής, κινητήριος δύναμη και πάθος .Η βροχή είναι μικρό πεντάγραμμο ,με νότες τις σταγόνες του νερού και μέτρο την ψυχή του ανθρώπου .Η βροχή είναι φόβος. Είναι φόβος, γιατί παραμένει αληθινή…
Η βροχή δεν υπάγεται στα επίγεια. Τα απαρνείται. Είναι μικρά τα επίγεια και άλλο τόσο μικρή η αξία όλων όσων ανήκουν σ’ αυτά.
Η βροχή είναι λύτρωση…


«Αν αυτά τα σύννεφα ζυγίζουν το βάρος που βαραίνει τις ανθρώπινες ψυχές…»