Νιώθει τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο αποκρουστική. Πλένει τα χέρια της με σαπούνι κι οργή, μέχρι που να ματώσει. Ίσως ο πόνος και το αίμα που θα τρέξει, γίνουν αφορμή να την προσέξουν. Βαρέθηκε να είναι τόσο μόνη, να περνά τόσο απαρατήρητη.
Μακάρι να είχε φωνή. Μα δεν έχει. Κι όταν-τις λίγες αυτές φορές-που εμφανίζεται μια αχνή, μηδαμινή όσο κι η ίδια, φωνή, δεν έχει σάλιο για να μιλήσει. Το χειρότερο είναι ότι κανείς δε της δίνει νερό. Πνίγεται. Και δεν ήθελε τίποτα, τίποτα δεν απαιτεί. Παραείναι άλλωστε ευάλωτη κι αδύναμη για να απαιτήσει. Αγοράζει ένα σωρό ψευδαισθήσεις και ντύνεται μ’ αυτές. Το δικαίωμα ν’ αγοράζει ψέματα, κανείς δεν της το ‘χει στερήσει ακόμα. Τους βολεύει μάλλον, να δίνουν μια δικλείδα ονείρου στους αποκρουστικούς. Έτσι παραδομένοι σ’ αυτά, ποτέ δε θα προσπαθήσουν να μιλήσουν. Κι αν το κάνουν, θα αποτύχουν στα σίγουρα.
Νιώθει τυχερή, που οι σκιές της, της κάνουν πότε-πότε παρέα. Γεννά το μυαλό της άπειρα σχέδια, τα οποία αβασάνιστα μετουσιώνονται σε σκιές. Μπορεί και να είναι η μοναδική ύπαρξη στη γη που αγαπά τις σκιές. Μιλά, βρίζει, χτυπά, χλευάζει τις σκιές. Αυτές δεν αντιδρούν. Πληρώνει με το ίδιο αντίτιμο. Ποιος ξέρει, ίσως εφαρμόσει σύντομα το ίδιο και στους ανθρώπους.
Προς το παρόν, παραμένει εξίσου αποκρουστική. Σκυφτή περπατά. Κρίμα, κι ήθελε τόσο πολύ να κοιτά τους ανθρώπους στα μάτια. Τα δικά της μάτια είναι καφέ και κοιτούν πολύ βαθιά. Κοιτούν άλλοτε το κενό κι άλλοτε τις σκιές της.
Το πιο περίεργο όλων, είναι ότι δε φοβάται. Είναι το μοναδικό συναίσθημα που δεν έχει ποτέ της βιώσει. Τρέμει, βέβαια πού και πού, αλλά μόνο από το κρύο και την παγερή αύρα των σκιών της. Ποτέ από φόβο.
Ώρες-ώρες, δε θέλει κανέναν στο δωμάτιο της, Κλείνει τότε σ’ ένα παλιό μπαούλο, που είχε αγοράσει τότε, απροσδιόριστα πότε, μαζί με μπόλικες παραισθήσεις, όλες τις σκιές. Και μένει μόνη. Αυτή και το σκοτάδι της. Αυτή κι οι ελεγείες της. Αυτή κι οι σκέψεις της. Σκέφτεται. Κι ας μην έχει σταθεί ποτέ κανείς από τους «άλλους» για να ακούσει απλά τις σκέψεις της, Κι εσύ στους «άλλους» ανήκεις, μην παραξενεύεσαι.
Είσαι ένας «άλλος», που αρνείται, ίσως και να μην ξέρει καν, γιατί δεν τον μάθανε, να κοιτά τις αποκρουστικές φιγούρες. Μπορεί επειδή του θυμίζουν τόσο πολύ τον εαυτό του. Μπορεί επειδή φοβάται τη μαγεία των σκιών…
Κοίτα με, είμαι εδώ. Είμαι άνθρωπος κι ας μιλώ με σκιές. Κι ας αγαπώ τις σκιές…
Μακάρι να είχε φωνή. Μα δεν έχει. Κι όταν-τις λίγες αυτές φορές-που εμφανίζεται μια αχνή, μηδαμινή όσο κι η ίδια, φωνή, δεν έχει σάλιο για να μιλήσει. Το χειρότερο είναι ότι κανείς δε της δίνει νερό. Πνίγεται. Και δεν ήθελε τίποτα, τίποτα δεν απαιτεί. Παραείναι άλλωστε ευάλωτη κι αδύναμη για να απαιτήσει. Αγοράζει ένα σωρό ψευδαισθήσεις και ντύνεται μ’ αυτές. Το δικαίωμα ν’ αγοράζει ψέματα, κανείς δεν της το ‘χει στερήσει ακόμα. Τους βολεύει μάλλον, να δίνουν μια δικλείδα ονείρου στους αποκρουστικούς. Έτσι παραδομένοι σ’ αυτά, ποτέ δε θα προσπαθήσουν να μιλήσουν. Κι αν το κάνουν, θα αποτύχουν στα σίγουρα.
Νιώθει τυχερή, που οι σκιές της, της κάνουν πότε-πότε παρέα. Γεννά το μυαλό της άπειρα σχέδια, τα οποία αβασάνιστα μετουσιώνονται σε σκιές. Μπορεί και να είναι η μοναδική ύπαρξη στη γη που αγαπά τις σκιές. Μιλά, βρίζει, χτυπά, χλευάζει τις σκιές. Αυτές δεν αντιδρούν. Πληρώνει με το ίδιο αντίτιμο. Ποιος ξέρει, ίσως εφαρμόσει σύντομα το ίδιο και στους ανθρώπους.
Προς το παρόν, παραμένει εξίσου αποκρουστική. Σκυφτή περπατά. Κρίμα, κι ήθελε τόσο πολύ να κοιτά τους ανθρώπους στα μάτια. Τα δικά της μάτια είναι καφέ και κοιτούν πολύ βαθιά. Κοιτούν άλλοτε το κενό κι άλλοτε τις σκιές της.
Το πιο περίεργο όλων, είναι ότι δε φοβάται. Είναι το μοναδικό συναίσθημα που δεν έχει ποτέ της βιώσει. Τρέμει, βέβαια πού και πού, αλλά μόνο από το κρύο και την παγερή αύρα των σκιών της. Ποτέ από φόβο.
Ώρες-ώρες, δε θέλει κανέναν στο δωμάτιο της, Κλείνει τότε σ’ ένα παλιό μπαούλο, που είχε αγοράσει τότε, απροσδιόριστα πότε, μαζί με μπόλικες παραισθήσεις, όλες τις σκιές. Και μένει μόνη. Αυτή και το σκοτάδι της. Αυτή κι οι ελεγείες της. Αυτή κι οι σκέψεις της. Σκέφτεται. Κι ας μην έχει σταθεί ποτέ κανείς από τους «άλλους» για να ακούσει απλά τις σκέψεις της, Κι εσύ στους «άλλους» ανήκεις, μην παραξενεύεσαι.
Είσαι ένας «άλλος», που αρνείται, ίσως και να μην ξέρει καν, γιατί δεν τον μάθανε, να κοιτά τις αποκρουστικές φιγούρες. Μπορεί επειδή του θυμίζουν τόσο πολύ τον εαυτό του. Μπορεί επειδή φοβάται τη μαγεία των σκιών…
Κοίτα με, είμαι εδώ. Είμαι άνθρωπος κι ας μιλώ με σκιές. Κι ας αγαπώ τις σκιές…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου