Nιώθεις;

Έχεις νιώσει ποτέ ότι ξεφεύγεις από τον ίδιο σου τον εαυτό,το σώμα σου και το ίδιο σου το "είναι";Κι απλά παρακολουθείς τη ζωή να περνά μπροστά σου.Στέκεις απλά εκεί και παρακολουθείς.

Έχεις νιώσει ποτέ την ανάγκη να μιλήσεις σε κάποιον;Να του πεις πράγματα.Όχι εντυπωσιακά ή λαμπερά.Μοναχά πράγματα,δικά σου,ολότελα δικά σου.

Έχεις νιώσει ποτέ ότι δεν υπάρχει κανείς,που κοιτώντας τον στα μάτια,θα δεις την άχαρη ύπαρξή σου να αναδύεται κι έπειτα να διαχέεται σ' όλο το δωμάτιο;

Έχεις νιώσει ποτέ,τα φώτα στο σκοτάδι να σε καίνε και να αφήνουν στο δέρμα σου εγκαύματα-που αν κι αόρατα-να σε πονούν,τόσο που να σε κάνουν να ουρλιάζεις;Κανένα όμως ουρλιαχτό σου δεν ακούγεται.Σ' έχουν φυμώσει.

Έχεις νιώσει ποτέ την καρδιά σου να ζητά εναγωνίως να γευτεί όλες τις μουσικές,όλες τις αλήθειες κι όλες τις μυρωδιές του κόσμου;Κι όμως να μην μπορεί να τις ζήσει,παρά μόνο μέσα στα επίμονα όνειρά σου;Τότε,δυσκολεύεσαι να διακρίνεις την αλήθεια από το όνειρο.Είναι άλλωστε λέξεις ασύμβατες και έννοιες αποκλίνουσες.

Έχεις νιώσει ποτέ ότι σε χτυπούν αλύπητα οι αναμνήσεις και σε τραβούν πίσω;Σε κρύβουν από τους ανθρώπους κι από τη σιωπή;

Έχεις νιώσει ποτέ ένα-ένα τα λόγια να έρχονται απειλητικά και να θρονιάζονται στο μυαλό σου;Κι ενώ ξέρεις ότι είναι προδιαγεγραμμένα απραγματοποίητα,εσύ βλακωδώς να επενδύεις σε αυτά;

Αλήθεια,νιώθεις ποτέ;