Σκέφτομαι σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πώς θα ήταν η ζωή μου, αν πραγματικά ακολουθούσα τα «θέλω» μου.
Αν ξυπνούσα και τραγουδούσα τόσο που να έχανα τη φωνή μου. Αν ταξίδευα για να μοιραστώ τη μουσική και την αλήθεια, το γέλιο και το φόβο. Αν ο κόσμος μου ήταν μεγάλος, αδιάφορα πόσο. Αν ζούσα την αγάπη και πότιζα τα σύννεφα. Αν δεν τρόμαζα με τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Αν τους παρατηρούσα, αν προσπαθούσα να τους καταλάβω. Αν πασπάλιζα την επιφυλακτικότητά μου με αστερόσκονη.
Αν έσβηνα με μια γομολάστιχα τα «σωστά» και τα «μήπως».Αν μιλούσα και δεν ψιθύριζα. Αν γύριζα ανάποδα τις αράχνες της μοναξιάς. Αν έβλεπα κατάματα τους ξένους και προσπαθούσα να μάθω λίγο από τη δική τους απόδραση. Αν έπαιζα άρπα.
Αν ξόρκιζα μια-μια τις αμφιβολίες. Αν αφουγκραζόμουν κι όχι απλώς κοίταζα τα δέντρα…
Αν άγγιζα με τα δάχτυλά μου το ακρόνειρο. Κι αν ακόμη άκουγα το τικ τακ της καρδιάς μου κι όχι του ρολογιού.
Αν ακροβατούσα στις στέγες των σπιτιών τη νύχτα που όλοι κοιμούνται και κανείς δεν υποψιάζεται…
Αν όλα αυτά τα «αν»,τα μετέτρεπα σε «ας»…
Αν ξυπνούσα και τραγουδούσα τόσο που να έχανα τη φωνή μου. Αν ταξίδευα για να μοιραστώ τη μουσική και την αλήθεια, το γέλιο και το φόβο. Αν ο κόσμος μου ήταν μεγάλος, αδιάφορα πόσο. Αν ζούσα την αγάπη και πότιζα τα σύννεφα. Αν δεν τρόμαζα με τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Αν τους παρατηρούσα, αν προσπαθούσα να τους καταλάβω. Αν πασπάλιζα την επιφυλακτικότητά μου με αστερόσκονη.
Αν έσβηνα με μια γομολάστιχα τα «σωστά» και τα «μήπως».Αν μιλούσα και δεν ψιθύριζα. Αν γύριζα ανάποδα τις αράχνες της μοναξιάς. Αν έβλεπα κατάματα τους ξένους και προσπαθούσα να μάθω λίγο από τη δική τους απόδραση. Αν έπαιζα άρπα.
Αν ξόρκιζα μια-μια τις αμφιβολίες. Αν αφουγκραζόμουν κι όχι απλώς κοίταζα τα δέντρα…
Αν άγγιζα με τα δάχτυλά μου το ακρόνειρο. Κι αν ακόμη άκουγα το τικ τακ της καρδιάς μου κι όχι του ρολογιού.
Αν ακροβατούσα στις στέγες των σπιτιών τη νύχτα που όλοι κοιμούνται και κανείς δεν υποψιάζεται…
Αν όλα αυτά τα «αν»,τα μετέτρεπα σε «ας»…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου